Print

Die Dag van die Here

Written by Prof Johan Malan.

‘n Kommentaar Oor die Boek Openbaring

Inhoud

Inleiding tot die boek Openbaring

Openbaring van die verheerlikte Christus (Op. 1)

Die kerk op aarde (Op. 2-3)

Die kerk in die hemel (Op. 4-5)

Die regterstoel van Christus (Op. 4-5)

Die sewe seëls (Op. 6)

Redding in die uur van duisternis (Op. 7)

Die sewe basuine (Op. 8-10)

Die tempel en die twee getuies (Op. 11)

Die ontvlugting van Israel (Op. 12)

Skrikbewind van die Antichris (Op. 13)

Eienskappe van die Antichris (Op. 13)

Die valse profeet (Op. 13)

Die sewe laaste plae (Op. 14-16)

Godsdienstige Babilon (Op. 17)

Ekonomiese Babilon (Op. 18)

Die wederkoms van Christus (Op. 19)

Die duisendjarige vrederyk (Op. 20)

Die eindoordeel en die nuwe skepping (Op. 20-22)

‘n Strategie vir oorlewing

Voorwoord

Die boek Openbaring bevat profesieë oor die toekoms wat Jesus Christus deur die diens van ‘n engel aan Johannes gegee het, om dit op sy beurt verder aan die gemeentes deur te gee. Die titel van die boek is: “Die Openbaring van Jesus Christus” (Op. 1:1). Dit is dus ‘n openbaring, of bekendmaking, van Jesus Christus. Hy word in sy reddende genade voorgestel, in die beloning en verheerliking van sy diensknegte, in sy oordeel oor sondaars en oor al die magte van Satan, in sy koninklike heerlikheid, en in sy skeppingswerke wat Hy gaan nuut maak.

Jesus Christus is die sentrale tema van die boek: “Want die getuienis van Jesus is die gees van die profesie” (Op. 19:10). Hy is die poort na die ewige heerlikheid wat Hy gaan berei het vir dié wat Hom liefhet. Hy is die Een wat almal gaan oordeel wat sy reddende genade verwerp het omdat hulle die pad van die sonde bó Hom verkies het. Mense gaan aan die mag van die Antichris oorgegee word omdat hulle nie die gesag en koningskap van die ware Christus in hulle lewe aanvaar het nie. Die Here Jesus gaan ook terugkom om die troon van Dawid in Jerusalem te herstel en sy koningskap sigbaar op aarde te vestig. Voor Hom sal elke knie buig en elke tong bely dat Hy die Here is!

Johannes was in die Gees op die dag van die Here. Hy het met profetiese vleuels van verrukking opgestyg en oor ongebore eeue gereis om die ontvouing van God se plan in die ontsagwekkende gebeure van die groot en verskriklike dag van die Here te aanskou. Die dag van die Here is ‘n tydperk van ‘n duisend jaar waarin die Here Jesus Homself op ‘n baie besondere wyse aan die hele mensdom gaan openbaar:

·      By die regterstoel van Christus gaan Hy Homself net ná die wegraping aan sy diensknegte [die ware kerk] openbaar om aan hulle hul loon te gee. Paulus het uitgesien na die krone wat die Here, die regverdige Regter, hom in dié dag [van die Here] sal gee (2 Tim. 4:8).

·      In die sewe jaar lange verdrukking gaan die Here Jesus die seëls van God se oordele oor ‘n onboetvaardige wêreld breek. Die kragte van die hemele sal geskud word.

·      By sy wederkoms ná die groot verdrukking sal Hy as Koning van die konings geopenbaar word en sy duisendjarige vrederyk op aarde vestig.

·      Aan die einde van die vrederyk sal Hy die Regter van die goddeloses wees wat in die tweede opstanding opgewek sal word om voor die groot wit troon te verskyn.

·      Hierna sal Hy ‘n nuwe hemel en ‘n nuwe aarde skep waarin geregtigheid sal woon.

Ongelukkig beskou baie mense Openbaring as ‘n geslote, simboliese boek en doen nie moeite om dit te bestudeer en te verstaan nie. Hulle raai ander mense selfs daarvan af om die profesieë intensief te ondersoek. Daardeur doen hulle iets waarteen die Here ons juis waarsku: “Moenie die woorde van die profesie van hierdie boek verseël nie, want die tyd is naby” (Op. 22:10).

Die Here beloof ‘n spesiale seën aan almal wat die profesieë van Openbaring bewaar (Op. 1:3; 22:7). Die beloftes en waarskuwings in die boek moet ter harte geneem word. Die vervulling van Bybelse profesieë sal aan ons insig in en die regte ingesteldheid teenoor ons tydsomstandighede verleen. Ons sal kan sien hoedat strukture vir die Antichris se wêreldregering, wêreldgodsdiens en wêreldekonomie geskep word, en ook begryp dat ons as sy teëhouers alles moontlik moet doen om die goddelose hervormings en godsdienstige kompromie van ons tyd te verwerp. As ons dit nie doen nie, sal ons as oningeligte passifiste deur die krag van die dwaling meegesleur word om ook saam aan die Babiloniese samelewingsorde van die eindtyd te bou.

Die Here roep al sy kinders tot gereedheid op deur ‘n nuwe oorgawe aan Hom: “Waak dan en bid altyddeur, sodat julle waardig geag mag word om al hierdie dinge wat kom, te ontvlug en voor die Seun van die mens te staan” (Luk. 21:36).



1. inleiding tot die Boek Openbaring

Openbaring is belangrik omdat dit die laaste goddelik geïnspireerde bybelboek is wat geskryf is. Dit is korrek as die laaste boek in die Bybel geplaas. Soos wat die Nuwe Testament in die vier Evangelies met die eerste koms van Christus open, so beëindig Openbaring die Nuwe Testament met die algemene tema van Jesus Christus se tweede koms.

Volgens proff. Walvoord en Zuck (The Bible Knowledge Commentary) is Openbaring die finale ontplooiing van verskeie openbaringslyne wat deur die Ou- en Nuwe Testamente loop. Dit dui die finale vervulling van talle onvervulde profesieë aan.

Die wederkoms van Jesus en die sewe jaar van die verdrukking wat dit direk voorafgaan, word in Openbaring in veel meer detail as in enige ander bybelboek beskryf. In die boek Daniël word die tydperk tussen Daniël en die eerste koms van Christus beskryf, terwyl hy in minder detail ook na die Antichris, die groot verdrukking en Christus se regering op aarde ná sy wederkoms verwys.

In Openbaring word die groot eindtydse gebeure egter in besonderhede beskryf, en word die profetiese perspektief verder tot by die skepping van die nuwe hemel en nuwe aarde deurgetrek. Openbaring bou dus voort op, en verskaf ook die finale ontplooiing van, dit wat in Daniël en ander profetiese boeke beskryf is.

Outeurskap

In Openbaring 1:1 word uitdruklik gesê dat die boek deur die Here se dienskneg, Johannes, geskryf is. Die meeste evangeliese geleerdes aanvaar die feit dat die apostel Johannes die outeur van die boek is. Toe Johannes die visioene ontvang het, was hy ‘n banneling op die eiland Patmos. Hy is daarheen verban deur keiser Domitianus wat van 84 tot 96 n.C. as ‘n tiran in Rome regeer het. Domitianus was ‘n tweede Nero wat die Christendom wortel en tak probeer uitroei het. Hy het keiserlike aanbidding geëis. Christene wat geweier het om hulle hieraan te onderwerp, is op die wreedste denkbare maniere vervolg, gemartel en doodgemaak.

Hierdie keiser het vir Johannes, wat as ‘n ou man die gemeente in Éfese bedien het, na Patmos verban. Só het Johannes op ‘n klein, rotsagtige eilandjie in die Egéïese See tussen Klein Asië [die huidige Turkye] en Griekeland beland. Hier het hy tot met die dood van Domitianus in 96 n.C. gebly, waarna hy toegelaat is om na Éfese terug te keer. Die boek Openbaring is in 95 n.C. op hierdie eiland geskryf.

Die groot vraag wat sekerlik vir Johannes op Patmos moes geteister het, was: “Wat gaan van die kerk van Christus word te midde van al die vervolging?” In antwoord hierop ontvang hy op die eensame eiland ‘n visioen oor toekomstige gebeure uit die hemel. Hierin is nie net die groot stryd van Satan teen die koninkryk van God geopenbaar nie, maar ook die uiteindelike oorwinning van Christus oor die magte van die duisternis. In skrille kontras word die heerlikheid en heerskappy van die Here teenoor die rebellie, oordele en verdoemenis van die sondaars en hulle misleiers, die duiwel, die Antichris en die valse profeet, gestel.

Die doel van die boek

Die doel van die boek is om dinge te openbaar wat kort vóór, gedurende, en direk ná die wederkoms van Jesus Christus sal plaasvind. In ooreenstemming met hierdie doel word die grootste deel van die boek aan gebeure van die laaste sewe jaar voor Jesus se wederkoms gewy, soos in Openbaring 4 tot 18 beskryf. Die wederkoms self word op dramatiese wyse in Openbaring 19 beskryf, gevolg deur die duisendjarige vrederyk van Christus in Openbaring 20, en die eindoordeel daarna. In Openbaring 21 en 22 word die ewige lewe in die nuwe hemel en op die nuwe aarde geopenbaar, asook die ewige straf vir sondaars.

Die boek Openbaring voltooi die profetiese temas wat in ander boeke van die Ou- en Nuwe Testament bespreek is, veral dié in die boek Daniël en die profetiese rede van die Here Jesus. Belangrike teologiese stellings word ook gemaak – nie net oor die eskatologie (die leer oor die eindtydse dinge) nie, maar ook oor die verlossingsleer, heiligmaking, Christelike diensbaarheid en die volharding wat die heiliges te midde van stryd en aanvegtinge aan die dag moet lê. Kennis van en ‘n verwagting oor God se toekomstige program is ‘n groot aansporing tot ‘n heilige lewenswandel en ‘n onkreukbare toewyding aan Christus in ‘n vervallende wêreld. Petrus sê:

“Terwyl al hierdie dinge dan vergaan, hoedanig moet julle nie wees in heilige wandel en godsvrug nie? – julle wat die koms van die dag van God verwag en verhaas” (2 Pet. 3:11-12).

Die dag van die Here

Die visioene wat Johannes ontvang, word duidelik binne die konteks van die dag van die Here geplaas. Hy sê: “Ek was in die Gees op die dag van die Here” (Op. 1:10). Die uitdrukking "Ek was in die Gees" verwys na die ervaring waarin ‘n mens weggevoer word tot ‘n staat waarin God op ‘n bonatuurlike wyse met die mens kommunikeer. Dit was ook die ervaring van Eségiël (Eseg. 2:2, 3:12 en 14), Petrus (Hand. 10:10-11 en 11:5), en Paulus (Hand. 22:17-18).

Daar is mense wat verkeerdelik die uitdrukking “die dag van die Here” tot 'n Sondag of selfs die Sabbat wil beperk. Nêrens in die Bybel word na Sondag as “die dag van die Here” verwys nie, maar deurgaans as “die eerste dag van die week” (vgl. Matt. 28:1, Mark. 16:2, Luk. 24:1, Joh. 20:1 en 19, Hand. 20:7 en 1 Kor. 16:2).

Die uitdrukking “die dag van die Here” dra duidelik ‘n eindtydse [eskatologiese] betekenis. Verskeie van die Ou Testamentiese profete het hierna verwys. Die visioene wat Johannes op Patmos ontvang het, het ook op die komende dag van die Here betrekking. Johannes praat van die dag van die Here wanneer sy oordele oor die sondaars uitgestort sal word. In dié ‘dag’ sal paniekbevange mense vir die berge en rotse sê:

“Val op ons en verberg ons vir aangesig van Hom wat die troon sit, en vir die toorn van die Lam, want die groot dag van sy toorn het gekom, en wie kan bestaan?” (Op. 6:16-17).

In Openbaring 16:14 word na die komende slag van Armagéddon verwys as “die oorlog van daardie groot dag van die almagtige God.”

Jesaja sê in hoofstuk 2:12 dat daar ‘n dag vir die Here is wanneer Hy al die trotses en verhewenes sal verneder. In hoofstuk 13:6 en 9 sê hy die dag van die Here kom as ‘n verwoesting van die Almagtige. Hierdie dag sal verskriklik wees, met grimmigheid en toorngloed, om die aarde ‘n woesteny te maak en sy sondaars daaruit te verdelg. In hoofstuk 34:8 noem hy die dag van die Here ‘n dag van wraak en ‘n jaar van vergelding.

Joël sê in hoofstuk 1:15 dat die dag van die Here kom soos ‘n verwoesting van die Almagtige. In hoofstuk 2:11 sê hy: “Want die dag van die Here is groot en uitermate vreeslik, en wie kan dit verdra?” In hoofstuk 3:14 sê hy dat daar in dié dag menigtes van mense in die dal van beslissing sal wees waar die Here hulle sal oordeel.

Die geweldige oorloë wat in die groot verdrukking in en om Jerusalem sal uitbreek, word in Sagaria 14 spesifiek aan die dag van die Here verbind. In hierdie hoofstuk word die wederkoms van Jesus ook beskryf, wanneer Hy sy voete op die Olyfberg sal sit. Hy sal deur ‘n hemelse leërskare gevolg word en met sy vyande, wat ook die oorblyfsel van Israel sal probeer verdelg, in die gerig tree en hulle oordeel.

Maleági sê in hoofstuk 3:2: “Maar wie kan die dag van sy koms verdra? En wie kan standhou as Hy verskyn?” In hoofstuk 4:1 en 2 sê hy: “Want kyk, die dag kom, en dit brand soos ‘n oond. Dan sal al die vermeteles en almal wat goddeloosheid bedrywe, ‘n stoppel wees; en die dag wat kom, sal hulle aan die brand steek, sê die Here van die leërskare… Maar vir julle wat my Naam vrees, sal die son van geregtigheid opgaan, en daar sal genesing onder sy vleuels wees.” Die sondaars word geoordeel en die gereddes verheerlik.

In 1 Thessalonicense 5:1-11 verwys Paulus ook na die dag van die Here wat sal kom soos ‘n dief in die nag. Petrus sê dat die aarde en die werke daarop in die dag van die Here sal verbrand en versmelt (2 Pet. 3:10-12). Aangesien lg. oordeel aan die einde van die duisendjarige vrederyk sal plaasvind (vgl. Op. 20:7-15), is dit duidelik dat die dag van die Here ook die vrederyk insluit wanneer Christus Koning sal wees (Sag. 14:8-9).

Johannes en die vroeë kerkvaders

Om meer duidelikheid oor Openbaring se futuristiese strekking te kry, sal vasgestel moet word wat Johannes self daaroor geleer het toe hy van Patmos af vrygelaat is en sy bediening in Klein Asië voortgesit het. Kerkvaders wat sy leerlinge was, gee duidelik hieroor uitsluitsel en laat blyk dat veel gesprek oor hierdie onderwerp gevoer is. Die volgende inligting is hoofsaaklik uit ds. W.H.M. Oosthuizen se boek As die seun van die mens kom (bl. 106-108) verkry:

Papias, die biskop van Smirna, was ‘n leerling van Johannes en het eerstehands van die outeur se eie beskouinge oor die boek Openbaring kennis geneem. Hierdie kerkvader se siening is baie belangrik omdat hy die skakel tussen die chiliastiese tradisie en die apostels is. Papias het geleer dat daar ná die opstanding van die dode ‘n koninkryk van Christus op aarde sal wees wat ‘n duisend jaar lank sal duur, en waarin Christus liggaamlik as Koning op die troon sal sit. Die aarde sal ‘n tyd van ongekende vrugbaarheid beleef, en te midde van groot voorspoed sal Christus met sy heiliges regeer. Justinus het vroeg in die tweede eeu hieroor geskryf:

“’n Sekere man onder ons, wie se naam Johannes is, een van die apostels van Jesus, het geprofeteer in ‘n openbaring wat hy gehad het, dat diegene wat in ons Here Jesus glo, ‘n duisend jaar in Jerusalem sal deurbring.”

‘n Ander kerkvader, Polikarpus, wat een van die jongste leerlinge van die apostel Johannes was, was ‘n vroom Christen wat ook ‘n marteldood gesterf het. Op die gesag van Johannes het hy geleer dat die aarde gedurende die duisendjarige vrederyk baie vrugbaar sal wees.

Ook van belang is die beskouinge van Ireneüs wat uit die mond van sy leermeester, Polikarpus, gehoor het wat die standpunt van Johannes was. Hy leer dat die loon van die regverdiges daarin sal bestaan dat hulle tussen die dode sal opstaan wanneer die skepping vernuwe en vrugbaar gemaak word. Hy het die mening gehuldig dat elkeen van die ses skeppingsdae op ‘n duisend jaar dui en dat die wêreldgeskiedenis dus, nadat sesduisend jaar verloop het, deur die sewende dag opgevolg sal word wat ook ‘n duisend jaar sal duur.

Hierdie laasgenoemde gedagte word by verskeie kerkvaders aangetref, onder andere Cyprianus, Barnabas en Laktantius. In dié verband verklaar die Schaff-Herzog Ensiklopedie:

“Die algemene beskouing van die vaders was dat die Here aan die end van die sesde millennium sou verskyn. Die ou beskouing was dat hierdie koninkryk, wat met die sabbat van die skepping ooreenstem, ‘n duisend jaar sal duur.”

Huidige interpretasie van die boek

Die verklaring van Bybelse profesieë is ‘n onderwerp van groot omstredenheid, en Christene word na aanleiding daarvan in verskillende leerstellige skole geplaas. Mense wat die profetiese woord op ‘n letterlike, dispensasionele wyse verklaar, word chiliaste genoem. Dit is van die Griekse woord chilios afgelei wat duisend beteken, en verwys na diegene wat in ‘n letterlike, duisendjarige vrederyk op aarde glo wat ná die wederkoms van Jesus Christus sal aanbreek. ‘n Sinoniem vir die begrip chiliasme is millennialisme wat van die Latynse woord vir duisend, nl. mille, afgelei is. ‘n Persoon wat nie in ‘n letterlike duisendjarige ryk glo nie, word ‘n antichilias of ‘n amillennialis genoem. Sulke mense is geneig om deur middel van vergeesteliking aan verskeie begrippe in die Bybel ander betekenisse te gee.

As gevolg van hierdie omstredenheid word verskillende eksegetiese of verklarende beginsels vir Bybelse profesieë gebruik. Sommige daarvan wyk só ver van die grondbetekenis van die teks af dat dit die goddelike inspirasie van die Bybel in die gedrang bring. Die volgende is die vier algemeenste teologiese benaderings tot Bybelse profesieë:

1. Historiese premillennialisme

Tot ongeveer die einde van die vierde eeu n.C. was historiese premillennialisme die mees algemene beskouing oor eindtydse gebeure. In terme hiervan is verwag dat daar in die eindtyd ‘n Antichris sal opstaan en dat die kerk deur die tyd van verdrukking sal moet gaan. Aan die einde van die verdrukking sal die gelowige ontslapenes opstaan en saam met die lewende gelowiges na die hemel weggevoer word. Hulle sal dan dadelik, tydens Christus se wederkoms, saam met Hom terugkeer aarde toe sodat Hy die groot verdrukking kan beëindig, die Antichris en sy hordes verdelg, die oorblyfsel van Israel red en sy duisendjarige vrederyk met Jerusalem as hoofstad vestig. Almal behalwe een van die vroeë kerkvaders wat oor die profesieë gskryf het, het hierdie siening gehuldig.

Om meer duidelikheid oor die millennium se futuristiese strekking te kry, sal vasgestel moet word wat die apostel Johannes self daaroor geleer het toe hy van Patmos af vrygelaat is en sy bediening in Klein Asië voortgesit het. Kerkvaders wat sy leerlinge was, gee duidelik hieroor uitsluitsel en laat blyk dat veel gesprek oor hierdie onderwerp gevoer is. Die volgende inligting is hoofsaaklik uit ds. W.H.M. Oosthuizen se boek As die seun van die mens kom (bl. 106-108) verkry:

Papias, die biskop van Smirna, was ‘n leerling van Johannes en het eerstehands van die outeur se eie beskouinge oor die boek Openbaring kennis geneem. Hierdie kerkvader se siening is baie belangrik omdat hy die skakel tussen die chiliastiese tradisie en die apostels is. Papias het geleer dat daar ná die opstanding van die dode ‘n koninkryk van Christus op aarde sal wees wat ‘n duisend jaar lank sal duur, en waarin Christus liggaamlik as Koning op die troon sal sit. Die aarde sal ‘n tyd van ongekende vrugbaarheid beleef, en te midde van groot voorspoed sal Christus met sy heiliges regeer. Justinus die Martelaar het vroeg in die tweede eeu hieroor geskryf: “’n Sekere man onder ons, wie se naam Johannes is, een van die apostels van Jesus, het geprofeteer in ‘n openbaring wat hy gehad het dat diegene wat in ons Here Jesus glo, ‘n duisend jaar lank in Jerusalem sal deurbring.” Justinus het gesê dat dit kettery was om anders as chiliasties te glo.

‘n Ander kerkvader, Polikarpus, wat een van die jongste leerlinge van die apostel Johannes was, was ‘n vroom Christen wat ook ‘n marteldood gesterf het. Op die gesag van Johannes het hy geleer dat die aarde gedurende die duisendjarige vrederyk baie vrugbaar sal wees.

Ook van belang is die beskouinge van Ireneüs wat uit die mond van sy leermeester, Polikarpus, gehoor het wat die standpunt van Johannes was. Hy leer dat die loon van die regverdiges daarin sal bestaan dat hulle tussen die dode sal opstaan wanneer die skepping vernuwe en vrugbaar gemaak word. Hy het die mening gehuldig dat elkeen van die ses skeppingsdae op ‘n duisend jaar dui en dat die wêreldgeskiedenis dus, nadat sesduisend jaar verloop het, deur die sewende dag opgevolg sal word wat ook ‘n duisend jaar sal duur. Hierdie laasgenoemde gedagte word by verskeie kerkvaders aangetref, onder andere Cyprianus, Barnabas en Laktantius. In dié verband verklaar die Schaff-Herzog Ensiklopedie:

“Die algemene beskouing van die vaders was dat die Here aan die end van die sesde millennium sou verskyn. Die ou beskouing was dat hierdie koninkryk, wat met die sabbat van die skepping ooreenstem, ‘n duisend jaar sal duur.”

2. Amillennialisme (antichiliasme)

Hierdie denkrigting vloei voort uit die aanname dat Bybelse stellings nie letterlik opgeneem moet word nie, maar allegories of geestelik. Dié interpretasie het sy oorsprong in die Alexandrynse teologiese skool in die derde en vierdie eeue gehad.

Origenes (geb. 185 n.C.) is die vader van die allegoriese interpretasie en het heelwat boeke oor die verstaan van die Bybel geskryf. Hy was egter sterk onder die invloed van die Griekse filosofie van Plato, en wou filosofies meeleef maar tóg ook Christen bly. Prof. F.J.M. Potgieter skryf soos volg oor hom:

“Origenes vind tóg ‘n poort waardeur hy aan filosofiese denke toegang kan verleen. Daar is naamlik ‘n drieërlei eksegese (interpretasie) van die die Bybel: ·       Somatiese of letterlike eksegese wat vir die eenvoudige genoeg is; ·       die psigiese of morele vir die gevorderdes; en ·       die pneumatiese of allegoriese vir diegene wat die wysheid besit. Dié wat die wysheid het, moet deur die simbole heen dring en na die misterieuse opklim. Deur hierdie eksegese het hy die weg geopen vir allerlei dwalinge en metafisiese spekulasie.”

In die lig van bogenoemde is dit ook glad nie snaaks dat Origenes nie alleen die vader van die allegorie is nie, maar ook van die antichiliasme. Die werklike bestaan was vir hom in die filosofies-geestelike gnosis (godsdienstige waarheidskennis) geleë waarheen elkeen moet vorder. Daar kan dus geen sprake van ‘n fisiese koningskap van Christus wees nie. Ons vind derhalwe hier ‘n baie bedenklike oorsprong van allegoriese interpretasie en van antichiliasme as sodanig!

Die opkoms van antichiliasme hang verder ook saam met die optrede van keiser Konstantyn, wat Christen-vervolging in die Romeinse Ryk vroeg in die vierde eeu afgeskaf en die kerk tot staatskerk verhef het. Die vrede en beskerming wat die Romeine gebied het, het die kerk se toekomsverwagting na die wederkoms van Christus en die vestiging van sy vrederyk aansienlik laat afneem. Dit het die idee laat posvat dat die duiwel nou gebind is en dat die kerkbedeling die vrederyk op aarde is.

Die persoon wat seker die meeste daartoe bygedra het om chiliasme te bestry, was die kerkvader Augustinus. Sy optrede was teen die einde van die vierde eeu n.C. Hy het geglo dat ten spyte van die ineenstorting van aardse ryke soos die eens magtige Romeinse Ryk, die koninkryk van God (die kerk) nie alleen staande sal bly nie, maar sal triomfeer en sy invloed onder alle nasies sal uitbrei. Dit het Augustinus tot die gevolgtrekking laat kom dat die kerkbedeling tussen die eerste en tweede koms van Christus, die koninkryksbedeling (vrederyk) is waartydens die kerk op aarde sal regeer. Hy het tipiese koninkryksmagte aan die kerk toegeskryf, asook sakramente met saligmakende krag, en sodoende die teologiese grondslag vir die Rooms-Katolieke Kerk gelê. Protestantse hervormers soos Luther en Calvyn is egter ook sterk deur sy antichiliastiese koninkryksteologie beïnvloed, en dié invloede bestaan vandag nog.

Teoloë wat hierdie siening huldig, glo nie in ‘n letterlike millennium nie, en is dus amillennialiste of antichiliaste. Hulle is sterk daarop ingestel om Bybelse begrippe te vergeestelik en dan ander betekenisse daarin te lees (vervangingsteologie). Na aanleiding hiervan kan Israel of Jerusalem die kerk word, die 144 000 geredde Jode van Openbaring 7 kan die gelowiges van alle tye word, die sewe jaar lange verdrukking kan met die kerkbedeling gelykgestel word, ens. Min dinge in die Bybel word letterlik verklaar.

3. Postmillennialisme

Sedert die middel van die 16de eeu het ‘n nuwe siening oor die vervulling Bybelse profesieë posgevat, nl. postmillennialisme. In terme hiervan sal die wêreld gaandeweg as gevolg van evangelisasie ‘n beter plek word om in te bly, en sal die millennium van die kerkbedeling uiteindelik aanbreek. Aan die einde van die “goue eeu” van ‘n Christelike wêreld, sal Jesus Christus vir die finale oordeel terugkom. Volgens postmillennialiste sal daar nie ‘n verdere bedeling van die koninkryk van God op aarde, met Jerusalem as hoofstad, wees nie.

Die kerkhervorming, asook die opkoms van Europese koloniale moondhede (veral die vinnige uibreiding van die Britse ryk) het die idee by sommiges laat ontstaan dat sendelinge die evangelie oor die hele wêreld sou uitdra, en dat dit uiteindelik sou lei tot ‘n Christelike wêreld waarin daar reg en geregtigheid geskied. Christelike hervorming en rekonstruksionisme moet dus voortdurend plaasvind totdat hierdie ideaal bereik is.

Hierdie mense glo duidelik nie dat die wêreld geestelik en moreel ál hoe donkerder word, met relatief min wat na die smal weg oorkom, en uiteindelik op die groot verdrukking onder die bewind van die Antichris afstuur nie. Die wêreld moet beter word sodat die millennium voor die wederkoms van Christus kan aanbreek.

Verskeie postmillennialistiese groepe huldig nog steeds hierdie ideaal. Sommige van dié beweging se leiers tree tot die politiek toe in die hoop dat Here Christene in sleutelposisies sal plaas om die wêreld vir die koninkryk van God te kan oorneem. Ander bewegings en kerkgroepe wend hulle tot ‘n bonatuurlike magspel van tekens en wonders om sodoende die wêreld aan hulle voete te kry en ‘n groot herlewing tot stand te bring. Ander probeer om deur middel van strategiese geestelike oorlogvoering die vestings van Satan te verbreek en hom dan van die planeet aarde af te verdryf sodat hy die nasies nie meer kan verlei nie.

Al hierdie koninkryksgroepe kyk nie na ‘n toekomstige koninkryk wat eers met die wederkoms van Christus geopenbaar sal word nie, maar na een wat deur die kragtige bemiddeling van die kerk van Christus nóú geskep moet word. ‘n Verwagting van hierdie aard is duidelik uit voeling met die strekking van Bybelse profesieë.

4. Moderne, dispensasionele premillennialisme

J.N. Darby (geb. 1800 in Londen) was ‘n uitstaande teoloog wat die grondslag gelê het vir die hervestiging van dispensasionalisme in die kerk. In die boek When the Trumpet Sounds (bl. 127-8) sê prof. Floyd Elmore van Ohio, VSA, dat John Darby in die afgelope 150 jaar die grootste invloed op die studie van Bybelse profesieë gehad het. Hy was ‘n voortreflike dienskneg van God wat gebruik is om die regte vertolking van Bybelse profesieë te bevorder. Prof. Elmore sê: “Darby is the acknowledged father of systematised dispensationalism and a key modern developer of the pretribulational rapture.”

Verskeie skrywers het ook belangrike bydraes oor hierdie onderwerp gemaak, bv. Joseph Seis (The Apocalypse), Clarence Larkin (Dispensational Truth), Robert Gundry (The Church and the Tribulation), J. Barton Payne (The Imminent Appearing of Christ) John Walvoord (The Rapture Question, The Revelation of Jesus Christ en The Blessed Hope and the Tribulation). Gedurende die laaste twee dekades het talle nuwe boeke oor dié onderwerp verskyn, asook chiliastiese Bybelkommentare (bv. Walvoord & Zuck: The Bible Knowledge Commentary).

In dispensasionele teologie word die Bybel letterlik verklaar vanuit die perspektief van God se handelinge met die mens in opeenvolgende bedelings. Die kerkdispensasie word deur die wegraping afgesluit sodat die volgende bedeling (die verdrukking van sewe jaar tydens die Antichris se regering) kan aanbreek. Omdat die verdrukking ook met goddelike oordele gepaard gaan, sal die ware kerk van Christus voor die tyd weggeneem word omdat hulle nie vir God se toorn oor die sondaars bestem is nie. ‘n Voor-verdrukking-wegraping is dus ‘n noodsaaklike deel van moderne dispensasionele premillennialisme.

Die begrip “premillennialisme” bevat die betekenis dat Jesus Christus se wederkoms voor die millennium sal plaasvind, en trouens ‘n voorvereiste vir die aanbreek en openbaring van sy duisendjarige vrederyk (die millennium) is. Vir die eerlike Bybelstudent is dit in elk geval duidelik dat ons nie nou in die duisendjarige vrederyk is waarin die duiwel gebind is nie. Die duiwel loop tans rond soos ‘n brullende leeu om te kyk wie hy kan verslind (1 Pet. 5:8). As gevolg van sy sterk invloed oor die oorgrote meerderheid mense lê die hele wêreld in die mag van die Bose (1 Joh. 5:19). Ons bevind onsself dus in “die teenwoordige bose wêreld” (Gal. 1:4) waaruit die Here ons wil red.

Premillennialisme is tot die letterlike grondbetekenis van die Skrif verbind, behalwe waar dit uit die konteks baie duidelik is dat simboliese taal gebruik word. Voorbeelde van sulke simbole is die rooi draak met sewe koppe, wat in die Bybel self as die duiwel beskryf word. Simbole het dus meesal ‘n lettterlike teëbeeld, soos ook die Lam wat op Christus dui. Wanneer die Bybel egter oor Israel, die Antichris, die groot verdrukking, die valse profeet, die slag van Armagéddon, die wederkoms van Christus en die binding van Satan in ‘n put vir eenduisend jaar praat, is daar geen gronde hoegenaamd om hierdie begrippe simbolies of allegories te verklaar nie.

Beoordeling van die vier denkrigtings

Die vier denkrigtings wat hierbo beskryf is, kan kortliks soos volg geëvalueer word:

Historiese premillennialisme het wel ‘n duidelike begrip van ‘n toekomstige vrederyk met ‘n herstelde Israel en Jerusalem as wêreldhoofstad, maar geen insig in die belofte van die wegraping van gelowiges as ‘n ontvlugting uit die rampgebied van goddelike oordele nie. Waarskynlik as gevolg van die gruwelike vervolging van die vroeë kerk, het hulle gemeen dat die kerk ook deur die tyd van verdrukking onder die Antichris sal moet gaan. Hulle het egter in gebreke gebly om te onderskei tussen God se oordele oor die goddeloses, en die vervolging van Christene ter wille van hulle geloof deur 'n wêreld wat in die mag van die Bose lê. In laasgenoemde geval is dit nie God wat mense oordeel of straf nie. In die groot verdrukking, egter, sal God (soos in die tyd van Noag en Lot) die ongelowiges straf en dus seker maak dat die gelowiges eers na ‘n plek van veiligheid weggeneem is voordat Hy sy oordele oor die goddeloses uitstort.

Daar is huidiglik ook mense wat gedeeltelik of ten volle die historiese premillennialisme aanhang deur te beweer dat die wegraping eers in die middel of aan die einde van die verdrukking sal plaasvind, of dat daar hoegenaamd geen wegraping sal wees nie.

In die Amillennialisme (antichiliasme) het die boodskap van die meeste Bybelse profesieë as gevolg van die vergeestelikingsbeginsel hulle letterlike betekenis verloor en dus grootliks afgewater of selfs irrelevant geraak. Antichiliasme is dus tot ‘n allegoriese of ‘n historiese verklaring van Bybelse profesieë verbind. Die meeste antichiliastiese ‘kenners’ het ook hulle eie weergawe van die vervulling van Bybelse profesieë. Sommige beweer dat die Romeinse keiser Nero in die eerste eeu die Antichris was, ander sê dat een van die pouse in dié rol pas, terwyl Hitler, Stalin en ander diktators ook al as die Antichris bestempel is. Dan is daar dié antichiliaste wat beweer dat daar nooit ‘n persoonlike Antichris was of sal wees nie, omdat dié begrip net as ‘n onpersoonlike element van boosheid gesien word. So ook word die volk Israel sy identiteit en land ontneem en word die begrip Israel op die Nuwe Testamentiese kerk toegepas. Gebeure in Israel spreek hulle dus nie aan nie.

‘n Antichiliastiese siening tas die geloofwaardigheid van die profetiese woord aan, en lei daartoe dat mense nie wederkomsgerig leef nie en hulle in die algemeen baie min aan die vervulling van die tekens van die tye steur. Die noodwendige gevolg hiervan is dat hulle as uitsiglose Christene ‘n ál meer materialistiese lewens- en wêreldbeskouing ontwikkel en hulleself feitlik uitsluitlik met sekulêre en verganklike dinge besig hou. Binne hierdie horisontalistiese perspektief word menseverhoudinge, broederliefde, asook moreel-etiese en politieke kwessies van oorheersende belang, en die mens-God-verhouding ál meer op die agtergrond geskuif.

Die postmillennialisme leer dat die wêreld al hoe beter word. Hulle glo dat die Here Jesus se wederkoms ná die huidige ‘vrederyk’ van die kerkbedeling sal plaasvind. Hulle is só behep met koninkryksteologie dat hulle nie skroom om die Bybel totaal buite sy dispensasionele konteks toe te pas ten einde nóú as konings te regeer, voorspoed op te eis en na willekeur tekens en wonders te doen nie. Die vrederyk moet nóú sigbaar word!

Volgens die moderne, dispensasionele premillennialisme (chiliasme) word geglo dat Jesus Christus éérs kom en dán volg die beloofde vrederyk. Chiliaste glo wat in die Bybel staan en kyk gevolglik na die vervulling van ‘n groot aantal Bybelse profesieë vooruit. Chiliasme is nougeset op die grondwaarhede van die Skrif ingestel, veral in die mate waartoe dit ons verhouding met die Here raak. Dit bevorder ‘n duidelike toekomsverwagting by Christene en bring mee dat die Here ‘n groter realitiet in hulle daaglikse lewe word. Hulle is daarop ingestel om wêreldgebeure in die lig van die profetiese woord te vertolk, en sodoende ‘n Bybelse patroon in kontemporêre gebeure te onderskei. Hulle besef die erns van die uur waarin ons leef, gedagtig daaraan dat die bedeling van die kerk na sy einde spoed.

Die betekenis van chiliasme

Binne die raamwerk van 'n chiliastiese n perspektief word die tyd uitgekoop om andere te waarsku om hulle saak met die Here reg te maak. ‘n Groter evangelisasie-ywer word op dié wyse gekweek, omdat die tyd vir die uitvoering van die groot opdrag min geword het. Dit maak jou nog meer aktief omdat jy besef dat jy ‘n vreemdeling en bywoner in ‘n verbygaande wêreld is. Verder spreek die profetiese woord jou aan om voortdurend in ‘n toestand van heiligheid en gereedheid vir die wederkoms te leef, en elke dag reikhalsend na die koms van die Bruidegom uit te sien.

Chiliasme was vir baie lank die oorheersende skrifbeskouing in die Protestantse wêreld totdat dit deur liberale en vrysinnige teologiese verklarings vervang is. Wyle oom Timo Kriel, wat baie boeke vir Christelike Uitgewersmaatskappy (CUM) in Afrikaans vertaal het, bevestig die feit dat die stigters van die Kweekskool op Stellenbosch almal chiliaste was. In ‘n voorwoord vir prof. J.S. Malan se boek, Die Laaste Nagwaak, sê hy onder meer die volgende hieroor:

“Ek was goed bevriend met die stigters van die kweekskool op Stellenbosch: professore Hofmeyr, Marais, De Vos, Muller en ds. Neethling. Hulle was almal chiliaste; trouens, daar was geen ander standpunt bekend nie. Antichiliasme het baie later uit Holland hier aangekom en die oorsaak geword dat ‘n menigte wagters op Sionsmure dié waarhede op hulle boonste rakke weggepak het en ‘n dodelike swye daaroor bewaar. Wat gaan God van hulle eis?”

'n Geesgenoot en produk van bogenoemde teoloë, dr. D.R. Snyman, wat ‘n NG predikant in Stellenbosch was, was 'n baie bekende chiliastiese skrywer wat verskeie artikels in die tydskrif Kyk, Hy kom! gepubliseer het. Op aandrang van die publiek is hierdie artikels later in 'n boek saamgevat en deur CUM uitgegee onder die titel: Die komende Christus en die komende krisis. Hierin word die tekens van die tye, die herstel van Israel, die wegraping, die verskyning van die Antichris en die duisendjarige vrederyk beskryf. In die voorwoord van sy boek skryf dr. Snyman:

“Ons dink met dankbaarheid terug aan die ondersoek van die profesieë deur manne soos wyle prof. N.J. Hofmeyr, ds. G.W.A. van der Lingen, ds. S.J. du Toit, prof. C.F.J. Muller en prof. J.I. Marais. Laasgenoemde het hom in sy latere jare in die besonder toegelê op die bestudering van die profesieë. Hy was van plan om 'n uitleg van die boek Openbaring te publiseer. Sy skielike dood het die verskyning van die boek verhinder.”

Al hierdie werke het 'n chiliastiese (premillennialistiese) verwysingsraamwerk gehad. Ongelukkig is navorsing van dié aard deur die antichiliastiese siening wat veral uit die Vrye Universiteit in Holland hierheen oorgedra is, onderdruk. Die teologie in Europa is sterk deur die Jodehaat van die Tweede Wêreldoorlog beïnvloed. Dit het daartoe gelei dat Israel se profetiese toekoms as volk ontken en die kerk in die plek van Israel as "die Israel van die Nuwe Testament" gesien is. In ooreenstemming hiermee is ander profesieë, bv. dié oor die duisendjarige vrederyk, ook vergeestelik en van hulle letterlike betekenis beroof.

Hierdie wanopvattings oor die profesieë moet dringend reggestel word omdat ons in die laaste geslag voor die wederkoms van Christus leef. Ons kan dit hoegenaamd nie bekostig om in onkunde oor die inhoud en eise van die profetiese woord te leef nie. Dit kan ons duur te staan kom!

Dit is nou, soos nooit tevore nie, tyd om die profesieë van die Bybel met groot erns te benader en te lees. Die profetiese woord is baie vas, en ons moet daarop ag gee soos op ‘n lamp wat in ‘n donker plek skyn (2 Pet. 1:19). Dit sal baie sake oor die komende oordele van God vir ons opklaar, en ook duidelike raad aan ons gee oor hoe ons hierdie oordele kan vryspring.

Hoewel die bedeling van die kerk ná die wegraping verby sal wees, kán mense in daardie tyd nog gered word en by informele byeenkomste die ware God aanbid. Die amptelike kerke sal egter almal by ‘n antichristelike ekumeniese alliansie betrek word, wat op die erkenning en aanbidding van die Antichris as wêreldmessias sal uitloop. Alle ernstige soekers na die waarheid sal uit dié strukture moet wegbly.

Dit is ons taak om toe te sien dat ons vir die wegraping en die ontvlugting uit God se oordele gereed is. Ons moet ook andere vermaan en help om hiervoor gereed te wees. Noag was ‘n prediker van geregtigheid wat sy goddelose tydgenote baie ernstig teen die komende oordele gewaarsku het, terwyl hy aan die ark gebou het. Dit was beslis nie sy skuld dat hulle agtergebly en gesterf het nie.

U sal baie baat by die bestudering van die profetiese woord vind. In die groot skatkamer van Bybelse profesieë sal u onnaspeurlike rykdomme van Christus se liefde en reddende genade ontdek, maar ook ernstige waarskuwings oor die donker nag van verskrikking wat vir almal wag wat hulle nie deur Jesus Christus tot die lewende God bekeer het nie.



2. Openbaring van die Verheerlikte Christus

(Openbaring 1)

Die heel eerste vers van Openbaring bevestig die feit dat hierdie boek nie ‘n geslote geskrif of ‘n abstrakte en onverstaanbare weergawe van toekomstige gebeure is nie, maar ‘n openbaring of bekendstelling daarvan. Die woord Openbaring (Apokalipse) beteken ontsluiering, ontdekking, afneem van ‘n deksel, of oopmaak wat verborge is. Die naam van hierdie boek is in ooreenstemming met Christus se opdrag in Openbaring 22:10 dat die woorde van die profesie van hierdie boek nie verseël mag word nie. Dit is bedoel om verstaan en verkondig te word.

Die oorsprong van hierdie profesieë word duidelik gestel:

“Die openbaring van Jesus Christus wat God Hom gegee het om aan sy diensknegte te toon wat gou moet gebeur, en wat Hy deur die sending van sy engel aan sy dienskneg Johannes te kenne gegee het" (Op. 1:1).

Let daarop dat dit nie die Openbaring van Johannes is nie. Hy is wél die skrywer van die boek, maar Jesus is die Openbaarder. Dit is ook belangrik dat die titel van die boek in die enkelvoud is en nie in die meervoud nie. Dit is nie die Openbarings van Jesus nie, maar die Openbaring van Jesus. Hierdie boek is op die koms, verskyning, of openbaarmaking van Jesus Christus gefokus.

Johannes sê dat die getuienis van Jesus die gees van die profesie is (Op. 19:10). Die profesieë oor die oordele van die groot verdrukking moet dus ook met Jesus in verband gebring word. Selfs die ongeredde wêreldlinge sal dit besef. Wanneer die kragte van die hemel geskud word, sal hulle uitroep dat die groot dag van die Lam se toorn gekom het en wie kan bestaan? (Op. 6:16-17).

Doel van die boek

Die Here sê die doel van hierdie openbaringe is “…om aan sy diensknegte te toon wat gou moet gebeur” (Op. 1:1). Die woord dienskneg kan ook vertaal word as slaaf. Ware Christene behoort aan die Here Jesus omdat Hy hulle gekoop het met sy bloed (1 Kor. 6:20; 1 Pet. 1:18-19).

As die boek Openbaring vir sekere ‘Christene’ nog ‘n geslote boek is, is dit moontlik daaraan te wyte dat hulle nog nie bloedgewaste diensknegte van die Here is nie. In Openbaring 5:9-10 getuig die ouderlinge in die hemel nie net van die vrymakende krag van die bloed nie, maar weet ook dat hulle ná die wederkoms op aarde as konings sal kom regeer! Hulle wéét wat die toekoms vir hulle inhou.

Die Here gee deur hierdie boek ‘n profetiese perspektief aan sy kinders. Hy vra dat hulle na die boodskap sal luister en ook begrip daarvoor sal hê. In Openbaring 2 en 3 word telkens gesê: “Wie ‘n oor het, laat hom hoor wat die Gees aan die gemeentes sê” (Op. 2:7, 11, 17, 29; 3:6, 13, 22). Dit was nooit die bedoeling van God om hierdie profetiese boodskap vir sy kinders te verberg of te versluier nie.

Deur die openbaring van Jesus op skrif te stel, het Johannes hierdie belangrike boodskap na die ganse kerk van Christus deurgegee. In vers 2 sê hy dat wat hy beskryf, ‘n getroue weergawe van die woord van God en die getuienis van Jesus Christus is. Hy is dus net ‘n boodskapper van dit wat God self deur sy Seun aan die gemeentes wil sê. Petrus stel die belangrikheid van die profetiese woord baie duidelik wanneer hy sê:

“En ons het die profetiese woord wat baie vas is, waarop julle tog moet ag gee soos op ‘n lamp wat in ‘n donker plek skyn, totdat die dag aanbreek en die môrester opgaan in julle harte, terwyl julle veral dit moet weet, dat geen profesie van die Skrif ‘n saak van eie uitlegging is nie; want geen profesie is ooit deur die wil van ‘n mens voortgebring nie, maar, deur die Heilige Gees gedrywe, het die heilige mense van God gespreek" (2 Pet. 1:19-21).

Hierdie profetiese lamp het deur die eeue heen geskyn en geestelike pelgrims se pad in ‘n donker wêreld verlig. Abraham het in ‘n vreemde land in tente gewoon, maar omdat hy ‘n vergesig gehad het van ‘n stad wat fondamente het, waarvan God die boumeester en oprigter is, het hy in die geloof geleef soos iemand wie se burgerskap in die hemel is, in die nuwe Jerusalem (Heb. 11:9-10).

Ons moet ook goed begryp dat die smal weg en die breë weg albei op hulle finale bestemmings afstuur. In Openbaring word dié twee bestemmings in skrille kontras teenoor mekaar gestel. Die smal weg stuur op ewige heerlikheid in die nuwe hemel, die nuwe aarde en die nuwe Jerusalem af, en die breë weg op die oordele van God en ‘n ewige nag van verskrikking in die poel van die vuur.

Verder word daar ook beklemtoon dat die Here aan sy diensknegte wil toon wat góú moet gebeur. Die woord gou is ‘n vertaling van die Grieks tachei. Hiervan is ons woord tagometer afgelei, wat ‘n spoedmeter of ‘n toereteller is. Dit beteken dat wanneer die eindtydse gebeure in Openbaring 4 met die wegname van die gemeente geaktiveer word, dit teen ‘n hoë spoed in vervulling sal gaan en baie vinnig afspeel. God was vir eeue lank baie geduldig en lankmoedig met die mens:

“Die Here vertraag nie die beloftes soos sommige dit vertraging ag nie, maar Hy is lankmoedig oor ons en wil nie hê dat sommige moet vergaan nie, maar dat almal tot bekering moet kom" (2 Pet. 3: 9).

Die oomblik sal egter kom wanneer God se lankmoedigheid met ‘n verdorwe mensdom verby sal gaan. Dan sal Hy Homself in grimmigheid openbaar en sal gebeure op aarde teen ‘n verbysterende tempo afspeel.

Die belofte van die boek

Benewens die oordele van die sewe seëls, die sewe basuine en die sewe laaste plae, is daar ook sewe beloftes wat as saligsprekinge in Openbaring opgeteken is. Hulle is die volgende:

“Salig is hy wat die woorde van die profesie lees, en die wat dit hoor en bewaar wat daarin geskrywe is, want die tyd is naby” (Op. 1:3). “Salig is van nou af die dode wat in die Here sterwe. Ja, sê die Gees, sodat hulle kan rus van hul arbeid, en hulle werke volg met hulle” (Op. 14:13). “Salig is hy wat waak en sy klere bewaar, sodat hy nie miskien naak rondloop en hulle sy skaamte sien nie" (Op. 16:15). “Salig is die wat genooi is na die bruilofsmaal van die Lam” (Op. 19:9). “Salig en heilig is hy wat deel het aan die eerste opstanding; oor hulle het die tweede dood geen mag nie, maar hulle sal priesters van God en van Christus wees en sal saam met Hom as konings regeer duisend jaar lank” (Op. 20:6). “Kyk, Ek kom gou. Salig is hy wat die woorde van die profesie van hierdie boek bewaar” (Op. 22:7). “Salig is die wat sy gebooie doen, sodat hulle reg kan hê op die boom van die lewe en ingaan deur die poorte in die stad” (Op. 22:14).

Dit is nodig om hierdie saligsprekinge ter harte te neem en aan die voorwaardes daarvan te voldoen. Dit moet in ons harte bewaar en oordink word sodat ons ons lewens daarvolgens kan inrig. Die Here wil ook hê dat ons moet besef dat die tyd hiervoor naby is. Moenie die boek Openbaring opsy skuif en sê dat dit nog baie lank is voordat hierdie dinge gaan gebeur nie.

Selfs mense wat in die tyd van die vroeë Christelike kerk of in die Middeleeue geleef het, het nét so nodig gehad om wederkomsgerig te leef en hulle gereed te maak om hulle God te ontmoet. Hulle moes ook ‘n hemelse perspektief hê sodat hulle verby die tydelike en verganklike aardse dinge kon kyk na hulle ewige tuiste waarheen hulle op pad is. Alleen dán is ‘n mens se prioriteite reg en maak jy deur ‘n lewe van toewyding seker dat jou kleed rein bly. Jy maak ook vir jou skatte in die hemel bymekaar wat niemand van jou kan beroof nie. Selfs al sterf jy as ‘n martelaar, dan sal hierdie werke van geloof jou na die regterstoel van Christus volg.

Die belofte van die wederkoms motiveer jou ook om te midde van beproewinge te volhard tot die einde toe. Jy weet dat die bruilofsmaal van die Lam vir jou wag, en dat jy deur die pêrelpoorte van die nuwe Jerusalem sal ingaan om jou ewige tuiste in die hemel te beërf.

Verwag jy die wederkoms van die Here Jesus en motiveer dit jou geestelik? Johannes sê dat hy wat die hoop op Christus se wederkoms het, reinig homself soos Hy rein is (1 Joh. 3:3). Streef na morele én geestelike [leerstellige] reinheid in jou lewe deur teen alle besoedelinge van die gees en die vlees te waak.

‘n Boodskap aan die gemeente van Christus

Die openbaringsboodskap kom van die Drie-enige God, en die bestemming daarvan is die sewe gemeentes in Klein Asië. Omdat sewe die Bybelse getal van volheid is wat dikwels in die boek Openbaring gebruik word, word hierdie boodskap in werklikheid aan die ganse kerk van Christus deur die eeue heen gerig.

Die uitnemende posisie van die Here Jesus as die Hoof van die gemeente word in ryk en beeldende taal beskryf. Dit is Hy wat ons liefgehad en van ons sondes gewas het in sy bloed. Hy is die Alfa en die Omega. As die Alfa is Hy die begin van die skepping van God, en ook die fondament en hoeksteen van die koninkryk van die hemele. Hy het die grondslag vir die verlossingsplan van die mens gelê, daarom is die begin van ons geestelike lewe ook in Hom geleë. As die Omega is Hy die voleinding van alle dinge en sal Hy ná die bedeling van die kerk weer kom om ons sy ewige heerlikheid binne te lei.

Johannes sien die Here Jesus in die huidige bedeling as die Een wat tussen die sewe kandelare wandel, en intiem by die doen en late van sy kerk op aarde betrokke is. Die verskillende gemeentes word deur die kandelare voorgestel, wat die houers is waarin die olie van die Heilige Gees gegiet word. As die lidmate van die gemeente voortdurend met die Heilige Gees vervul is, kan hulle ‘n helder lig in die donker wêreld laat skyn.

Johannes sien vir Christus in sy verheerlikte voorkoms. Hy het ‘n lang kleed aan wat tot op sy voete hang, gegord met ‘n goue gordel. Hierdeur word sy hoëpriesterlike amp en koninklike waardigheid beklemtoon. Die wit hare versinnebeeld sy wysheid, terwyl sy oë wat soos ‘n vuurvlam is, op sy indringende beoordeling en alwetendheid dui. Niks is vir sy oë bedek nie.

Sy voete wat soos gloeiende koper in ‘n oond is, beklemtoon sy volkome heiligheid en gelouterdheid. Hy het ter wille van ons sondes deur die vuur van God se oordele gegaan – deur Getsémane, Gólgota én die doderyk, sonder om te huiwer of terug te deins. Dink aan die groot offer wat Hy moes bring om hierdie pad te loop. Hy het die hemelse heerlikheid prysgegee om hier op aarde verwerp, geminag, bespot, geslaan en saam met rowers tereggestel te word. Hy was so misvormd van die géseling dat Hy nie meer soos ‘n mens gelyk het nie (Jes. 52:14). “Hy was verag en deur die mense verlaat, ‘n man van smarte en bekend met krankheid; ja, soos een vir wie ‘n mens sy gelaat verberg; Hy was verag en ons het Hom nie geag nie. Nogtans het Hy ons krankhede op Hom geneem, en óns smarte – dié het Hy gedra...” (Jes. 53:3-4).

Paulus skryf ook van Christus se bereidwilligheid om as ‘n Kneg van God en Redder van sondaars na die aarde neer te daal, van sy vernederende dood ter wille van ons sonde, en die onbeskryflike heerlikheid wat Hom daarna in die hemel te beurt geval het:

“Hy, wat in die gestalte van God was, het dit geen roof geag om aan God gelyk te wees nie, maar het Homself ontledig deur die gestalte van ‘n dienskneg aan te neem en aan die mense gelyk te word; en in gedaante gevind as ‘n mens, het Hy Homself verneder deur gehoorsaam te word tot die dood toe, ja, die dood van die kruis. Daarom het God Hom ook uitermate verhoog en Hom ‘n naam gegee wat bo elke naam is, sodat in die Naam van Jesus sou buig elke knie van die wat in die hemel en die wat op die aarde en die wat onder die aarde is, en elke tong sou bely dat Jesus Christus die Here is tot heerlikheid van God die Vader” (Fil. 2:6-11).

Dit is die verheerlikte Christus wat Johannes tussen die kandelare sien wandel. Hy, wat tydens sy verhoor weens ons sonde Homself nie verweer en sy mond nie oopgemaak het nie (Jes. 53:7), praat nou met ‘n stem wat klink soos dié van baie waters. Niemand kan dit demp, teen dit praat of die gesag daarvan uitdaag nie. Sy woorde is soos ‘n skerp tweesnydende swaard wat uit sy mond uitgaan: dit bring skeiding tussen goed en kwaad, dit spreek vry én dit veroordeel.

Sy aangesig is soos die son wat alle duisternis verdryf, en sy spesiale getuies soos helder skynende sterre in sy regterhand. Hulle moet die lig van die son van geregtigheid in ‘n donker wêreld laat skyn, en bereid wees om ook diensknegte van God te wees wat deur lyding en verdrukking gelouter word.

Jesus Christus is die Een om wie alles in hierdie boek draai. Van die begin af het mense verskillend oor Hom gereageer. Simeon het kort ná die geboorte van Jesus al oor Hom gesê: “Kyk, hierdie kind is bestemd tot ‘n val en ‘n opstanding van baie in Israel en tot ‘n teken wat weerspreek sal word” (Luk. 2:34). Christus was die afgelope 2 000 jaar inderdaad vir miljoene mense die opstanding tot ‘n nuwe lewe. Baie ander se val en ewige verderf is verseël omdat hulle Hom verwerp en die duisternis liewer gehad het as die lig.

In Openbaring word Jesus volgens hierdie beginsel in twee hoedanighede geopenbaar, naamlik as Verlosser en as Regter. Hy word eerstens as die Verlosser en Hoof van die gemeente geopenbaar – die Een wat tussen die kandelare wandel, sy getroue diensknegte bemoedig, die onordelikes teregwys en die afvalliges tot bekering oproep. Die verheerliking van die kerk en die ewige koningskap van die Here Jesus staan ook met sy verlossingswerk in verband.

Tweedens word Hy as Regter geopenbaar wat in die gerig tree met almal wat Hom verwerp het. Tot op die laaste oomblik bied Hy hulle egter nog die geleentheid om Hom as hulle Verlosser aan te neem. Uiteindelik, wanneer die volheid van die tyd aanbreek, breek Hy die seëls van God se oordele oor ‘n Christus-verwerpende wêreld.

Op die dag van sy verskyning op die Olyfberg sal Hy al die volgelinge van die Antichris en die valse profeet oordeel met die swaard wat uit sy mond uitgaan. In vrymaking, verheerliking én in veroordeling gaan dit oor die verhouding waarin mense teenoor Jesus Christus staan – vir Hom of teen Hom. Om hierdie rede sê Johannes ná die toekomsopenbaringe wat hy ontvang het: “Die getuienis van Jesus is die gees van die profesie” (Op. 19:11).

Volgorde van profetiese gebeure

Die verheerlikte Christus spreek Johannes direk aan, maar hy word deur vrees oorweldig en val voor sy voete neer. Pas voordat die vernietigende eindtydse oordele aangekondig word, lê die Here sy hand gerusstellend op sy dienskneg en sê: “Moenie vrees nie.” Hy het die laaste vyand, die dood, ook oorwin; daarom hoef almal wat aan Hom behoort, nie te vrees nie want hulle “kom nie in die oordeel nie, maar het oorgegaan uit die dood in die lewe” (Joh. 5:24).

Johannes kry in Openbaring 1:19 die opdrag om op te skryf die dinge wat hy gesien het, die dinge wat is sowel as die dinge wat gaan gebeur. Die wyse waarop die Here Jesus hierdie opdrag geformuleer het, is ‘n belangrike sleutel tot die verstaan van die boek Openbaring, want dit onderskei drie reekse gebeure:

·      Eerstens moet Johannes die dinge wat hy gesien het beskryf, nl. die verheerlikte Christus tussen die sewe kandelare.

·      Tweedens moet hy ook verslag doen van die dinge wat is. In die jaar 95 toe hy hierdie openbaringe op die eiland Patmos ontvang het, was dit in die bedeling van die kerk. Ons is vandag nog steeds in dieselfde bedeling tussen die eerste en tweede koms van Jesus. Johannes was net in die beginjare daarvan, en ons is baie naby aan die einde van die kerkdispensasie.

·      Derdens is daar die dinge wat gaan gebeur. Dit sluit alles in wat sal plaasvind nadat die bruidsgemeente na die hemel weggevoer is – dit is van Openbaring 4 af tot aan die einde van die boek. Die grootste gedeelte van die openbaringsboodskap handel oor hierdie toekomstige dinge.

Wanneer Openbaring uit hierdie oogpunt benader word, is dit duidelik dat dit dispensasioneel chronologies geskryf is. Dit geld die duidelik afgebakende tydvakke, of bedelings, in die boek, nl.:

·      Die verheerlikte Christus aan die begin van die bedeling van die kerk (hfst. 1).

·      Die bedeling van die kerk van Christus op aarde (hfst. 2 en 3).

·      Die verheerlikte kerk in die hemel ná die wegraping (hfst. 4 en 5).

·      Die bedeling van die Antichris se regering van sewe jaar – die verdrukking (hfst. 6 tot 18).

·      Die sigbare koms van Jesus om die bedeling van die Antichris te beëindig en die bedeling van die koninkryk te vestig (hfst. 19).

·      Die bedeling van die koninkryk [die duisendjarige vrederyk] en die eindoordeel (hfst. 20).

·      Die bedeling van die ewigheid in die nuwe hemel en op die nuwe aarde (hfst. 21 en 22).

Binne hierdie breë dispensasionele raamwerk, waarin die bedeling van die Antichris se regering duidelik tussen die bedeling van die kerk en die bedeling van die geopenbaarde koninkryk geplaas word, word die detail van die Antichris se regeringstyd van sewe jaar meesal nie chronologies nie, maar onderwerpsgewys, bespreek. Die sewe seëls, die sewe basuine en die sewe laaste plae identifiseer terreine en vlakke van gebeurtenisse, en nie altyd ‘n chronologiese opeenvolging daarvan nie. Soms ís daar ‘n chronologiese verband, maar dikwels vind gebeurtenisse gelyktydig plaas. Sekere gebeure strek oor 3½ jaar of langer, en vind gelyktydig met baie ander dinge plaas.

Die ses seëls van Openbaring 6 beeld gebeure oor die hele sewe jaar uit:

·      Die wit perd [eerste seël] beeld die Antichris se rol as vredevors gedurende die eerste 3½ jaar uit [dit is die tyd van valse vrede en eenheid].

·      Die rooi perd [tweede seël] beeld sy rol as militêre diktator in die laaste 3½ jaar uit [dié 3½ jaar staan as die groot verdrukking bekend].

·      Die swart perd [derde seël] beeld sy rol as ekonomiese diktator en voedselrantsoeneerder in die laaste 3½ jaar uit.

·      Die vaal perd [vierde seël] beeld die Antichris se rol as die moordenaar van mense in die laaste 3½ jaar uit, en val saam met sy militêre, ekonomiese en godsdienstige diktature.

·      Die vyfde seël van die martelare verwys na die tweede 3½ jaar van die Antichris se skrikbewind tydens die groot verdrukking.

·      Die sesde seël beskryf die groot apokaliptiese rampe wat teen die einde van die sewe jaar sal plaasvind.

Openbaring 7 het ook ‘n toepassing in die hele sewe jaar van die verdrukking. Die 144 000 Joodse evangeliste van Op. 7:1-8 word aan die begin van die sewe jaar gered en hulle tree gedurende die eerste 3½ jaar op. Die Christenmartelare van Openbaring 7:9-17 word meesal in die eerste 3½ jaar gered, maar hoofsaaklik in die laaste 3½ jaar tereggestel. Openbaring 7:14 besvestig die feit dat hulle uit die groot verdrukking in die hemel aankom waar elkeen ‘n wit kleed kry.

Die gebeure van Openbaring 12 en 13 vind in die middel van die verdrukking plaas. Dit beëindig die eerste 3½ jaar van valse vrede en lui die Antichris se militêre diktatuur van 3½ jaar in.

Gedurende die laaste 3½ jaar word die rampe, pessiektes en plae progressief erger – aanvanklik ná die blaas van die basuine en daarna weens die uitgieting van die sewe skale van God se grimmigheid oor die ryk van die dier.

Hoewel Babilon eers in Openbaring 17 en 18 bespreek word, het dit ook op die hele sewe jaar betrekking. Verborge Babilon [die valse wêreldkerk van Op. 17] verskyn reeds aan die begin van sewe jaar, en sy word in die middel van die sewe jaar vernietig wanneer die Antichris homself tot God verklaar. Politieke en ekonomiese Babilon [die groot stad van Op. 18] bereik die toppunt van sy mag in die tweede 3½ jaar, en word aan die einde van die sewe jaar tydens die wederkoms van die Here Jesus vernietig.

Die hooftema van Openbaring

Dit is duidelik dat die grootste deel van die gebeure in Openbaring, dit is vanaf die verskyning van die Antichris in hoofstuk 6 tot aan die einde van sy optrede by die wederkoms van Jesus in hoofstuk 19, binne ‘n periode van slegs sewe jaar afspeel. Dit vind aansluiting by Daniël 9:24-27 waarin daar na 70 jaarweke in Israel se geskiedenis sedert hulle terugkeer uit die Babiloniese ballingskap verwys word. Elke week stel ‘n tydperk van sewe jaar voor. Van hierdie 70 jaarweke is 69 tot by die kruisiging van Jesus verstreke, toe God se horlosie vir Israel se heilsgeskiedenis as volk gaan staan en die tye van die nasies, m.a.w. die tyd van wêreldevangelisasie, aangebreek het.

Daar bly egter volgens Daniël 9:27 nog een jaarweek, m.a.w. sewe jaar, oor waarin Israel as volk in hulle land terug moet wees om gelouter en voorberei te word vir die koms van hulle Messias op die Olyfberg. Die dag wanneer die Antichris geopenbaar word en ‘n verbond met Israel sluit, sal die aftelling van die laaste sewe jaar begin. Volgens Daniël 9:27 word hierdie jaarweek in twee helftes van 3½ jaar elk verdeel. Daar word ook as 42 maande of 1260 dae na hierdie twee helftes verwys. In Openbaring 11:2-3 en 13:7 word duidelik na dié tydperke verwys.

Eers word die kerkdispensasie in Openbaring 2 en 3 in oënskou geneem, wat deur die onbekende uur van die wegraping beëindig sal word. Dan sal die aftelling van die laaste sewe jaar van die Antichris se regering voor die wederkoms van Jesus met die openbaring van die dier ‘n aanvang neem.

Wanneer Christus terugkom, sal Hy die ryk van die Antichris vernietig en die duisendjarige vrederyk instel. Aan die einde daarvan sal die nuwe hemel en die nuwe aarde geskep word wat vir ewig sal bestaan!



3. Die Kerk op Aarde

(Openbaring 2 en 3)

Deur middel van sewe briewe stuur die Here Jesus aan die kerk van die Nuwe Testament boodskappe van bemoediging en vermaning. Op ‘n tydstip toe daar reeds meer as 100 gemeentes was, kies Hy sewe uit wat die tipiese kenmerke van die ganse kerk vertoon, ook oor tyd heen. Openbaring 2 en 3 gee ‘n vertikale én horisontale perspektief op die Christelike kerk. Indien daar in enige stadium ‘n vertikale ‘snit’ van die Christelike kerk in die algemeen gemaak word, sou dit sewe verskillende lae [of tipes] vertoon. Dit was kenmerkend van die vroeë Christelike kerk toe hierdie briewe geskryf is, en is nog steeds kenmerkend van die 20ste eeu se kerk.

Hierbenewens kan daar na aanleiding van die sewe briewe ook ‘n horisontale verdeling van die kerk in opeenvolgende tydperke gemaak word. Hoewel die gemeentetipes nog altyd saam bestaan het, het die algemene karakter van die Christelike kerk oor tyd heen chronologies deur hierdie sewe tipes beweeg. Daar is dus sewe duidelik onderskeibare tydperke in die kerkgeskiedenis. Ons leef tans in die periode van Laodicéa, die laaste van die sewe gemeentes. Die ander ses tipes kom ook nou voor, maar in die Laodicéa tydperk speel hulle nie die oorheersende rol nie.

In die jaar 95 n.C. toe Johannes hierdie boodskappe ontvang het, was daar reeds aansienlike veragtering in die vroeë Christelike kerk bespeurbaar. Die brandende gemeentes waarvan ons in Handelinge lees, het verflou in hulle ywer. Mettertyd het die meeste van hulle net ‘n vormgodsdiens oorgehou waarin Jesus Christus nie meer die sentrale plek beklee het nie.

Afgodediens en kompromie met die wêreld het oral kop uitgesteek. Daar was nog baie gemeentelike aktiwiteite, maar die liefde vir die Here Jesus was nie meer die basiese motivering nie. Christus kan nie met hierdie vorm van kerkisme en hartelose lippediens genoeë neem nie, al is die lidmate ook baie aktief in wat hulle doen. Hy lê in elke geval sy vinger op die kern van die probleem en roep lidmate tot ‘n nuwe toewyding aan Hom op.

Soos dit uit die briewe sal blyk, is daar ‘n groot verskil tussen die ware kerk van Christus en die algemene Christelike kerk. Die eersgenoemde sluit net diegene in wat werklik aan Jesus Christus behoort omdat hulle weergebore is en hulle sondes deur sy bloed weggewas is. Die tweede kategorie sluit alle mense in wat aan Christelike kerke behoort, ook die miljoene naamchristene wat nog nie gered is nie.

In die geestelik erg vervalle toestand waarin baie van die kerke vandag verkeer, is by verre die meeste lidmate nominale Christene wat net ‘n gedaante van godsaligheid het. Dit is met die oog op hulle dat die Here aan vyf van die sewe gemeentes bekeringsboodskappe rig. Dit behels bekering uit dooie vormgodsdiens, leerstellige dwalings, morele verval, afgodediens en ‘n selfregverdigende kompromie met die wêreld.

Die sewe gemeentes, in ‘n chronologiese profetiese perspektief, is die volgende:

1. Éfese: die teruggevalle kerk

Éfese was ‘n florerende hawestad in Klein Asië [die huidige Turkye] met omtrent 225 000 inwoners. Die stad het bekendheid verwerf met sy indrukwekkende tempel vir die afgod Diana. Die inwoners was toegewyde aanbidders van Diana en het silwerbeeldjies van die godin en haar tempel gekoop om in hulle huise uit te stal. Dit het aan die silwersmede ‘n aansienlike inkomste verskaf (Hand. 19:24).

Paulus het op sy derde sendingreis, in omtrent die jaar 53 n.C., ‘n gemeente hier gestig. Ten spyte van groot teëstand het hy vir meer as twee jaar lank aangehou om dienste hier te hou en dissipels op te lei (Hand. 19:9-10). Die Here het buitengewone kragte deur Paulus gedoen (Hand. 19:11). Daar was ook ‘n groot deurbraak onder mense wat met towery omgegaan het. Hulle het hul tot God bekeer en al hulle boeke oor towery op ‘n hoop gegooi en aan die brand gesteek (Hand. 19:19). Verskeie afgodedienaars het hulle ook tot die Here bekeer.

Van sy stigtingsdag af het hierdie gemeente ‘n groot opskudding veroorsaak, sodat die publiek terdeë van hulle kennis geneem het! Die silwersmede se inkomste het afgeneem omdat minder mense hulle beeldjies gekoop het. So ook het die aanbidding van Diana vir die eerste keer ernstige opposisie gekry. ‘n Massavergadering is gehou, en vir twee ure lank het die skare  aangehou om te skreeu: “Groot is die Diana van die Efésiërs!” Die stadsklerk moes later ingryp om hulle tot bedaring te bring (Hand. 19:23-40).

Die teëstand het hierdie jong gemeente nie afgesit nie. Hulle het vreesloos en onverskrokke die gruwels en valse godsdienste van hulle dag oopgevlek en bestraf. Dit het hulle gedoen in ‘n gesindheid van ware liefde teenoor Christus én die broeders. Toe die tyd vir Paulus se vertrek uit Éfese aanbreek, het hy ‘n lang kerkraadsvergadering gehou waarin hy die ouderlinge bemoedig, vermaan en ook teen dwalinge gewaarsku het. Hy het geweet dat die groot vyand van die kerk van Christus nie aan die slaap is nie, en sy kans sou afwag om die gemeente deur valse leraars binne te dring, van die ware leer afvallig te maak en sodoende te verwar. Paulus het gesê:

“Ek het nie nagelaat om aan julle die hele raad van God te verkondig nie. Gee dan ag op julleself en op die hele kudde waaroor die Heilige Gees julle as opsieners aangestel het om as herders die gemeente van God te versorg, wat Hy deur sy eie bloed verkry het. Want ek weet dit, dat ná my vertrek wrede wolwe onder julle sal inkom en die kudde nie sal spaar nie. Ja, uit julle self sal daar manne opstaan wat verkeerde dinge praat om die dissipels weg te trek agter hulle aan. Daarom moet julle waak en onthou dat ek drie jaar lank nag en dag nie opgehou het om elkeen met trane te vermaan nie" (Hand. 20:27-31).

Aanbevelings

Omtrent 40 jaar nadat Paulus uit Éfese weg is, en 35 jaar nadat hy sy sendbrief aan hulle geskryf het, kry Johannes op Patmos van die Here af opdrag om aan hierdie gemeente ‘n brief te skryf. Vir hulle onvermoeide arbeid word die gemeente geprys, ook omdat hulle verdrukking verduur, slegte mense weerstaan en die sekte van die Nikolaïete verwerp het.

Die Nikolaïete, wat in die oë van die Here gehaat was, is sterk teëgestaan. Hierdie groep het na godsdienstige mag en menslike verering gestreef, maar immorele lewens gelei. Hulle het hul ooreenkomstig die Ou Testamentiese patroon vir die instelling van ‘n priesterlike orde beywer wat spesiale regte en voorregte geniet, terwyl die gewone lidmate as leke sonder enige status en regte beskou is. Hulle wou nie herders oor die gemeentes wees nie, maar heersers oor die erfdeel (1 Pet. 5:2-3). Hierdie oorheersingsdrang word ook deur die naam van die Nikolaïete weerspieël, wat afgelei is van niko (om te onderwerp) en laos (die leke, of die volk).

Hierdie struktuur was vreemd aan die Nuwe Testamentiese patroon, omdat dit ‘n demper op die uitlewing van die amp van die gelowige sou plaas. Die gewone lidmate se deelname in die aktiewe bestudering en verkondiging van die Here se Woord sou hierdeur beperk word, en onder hierdie omstandighede sou die kerk nooit daarin slaag om die wêreld aktief te evangeliseer nie. Priesters, kardinale, biskoppe en ander verhewe ampsdraers sou ‘n ongewenste beheer oor lidmate verkry en sodoende ‘n struikelblok vir Christelike kerke word.

Geestelike veragtering

Al hierdie aanbevelings wat die gemeente in Éfese ontvang het, verdwyn egter in die niet in die lig van ‘n ernstige aanklag van geestelike veragtering teen hulle. Die Here Jesus self sê:

“Maar ek het dit teen jou dat jy jou eerste liefde verlaat het” (Op. 2:4).

Die woord “agapé” word hier gebruik, wat goddelike liefde aantoon. Dit is so in kontras met wat Paulus vroeër aan hulle geskryf het:

“Daarom – vandat ek gehoor het van die geloof in die Here Jesus wat onder julle is en die liefde (agape) tot al die heiliges – hou ek ook nie op om vir julle te dank as ek aan julle in my gebede dink nie” (Ef. 1:15-16).

Nou is dit egter 35 jaar later, en die gemeente bestaan hoofsaaklik uit tweede geslag Christene. Hoewel hulle leerstellige suiwerheid gehandhaaf het en ook pligsgetrou in hulle dienswerk was, was daar by hulle ‘n ernstige gebrek in toewyding aan Christus. Hulle het die Here met hulle lippe gedien, maar hulle harte was ver van Hom af. Hulle het afgekoel in hulle liefde teenoor Hom.

Dit is vir die Here Jesus glad nie aanvaarbaar dat sy kerk op aarde in ‘n vormgodsdienstige organisasie ontaard waarin Hy net nominaal vereer word, maar in werklikheid deur ampsdraers en menslike strukture en aktiwiteite verdring word nie. Hy gee duidelik sy misnoë te kenne en sê dat Hy die kandelaar, wat die houer vir die olie van die Heilige Gees is, van hulle af sal wegneem:

“Onthou dan waarvandaan jy uitgeval het, en bekeer jou en doen die eerste werke. Anders kom Ek gou na jou toe en sal jou kandelaar van sy plek verwyder as jy jou nie bekeer nie” (Op. 2:5).

Die Here roep die gemeente uit hulle teruggevalle toestand tot bekering op. Die menslik-geïnspireerde werke wat lidmate vir hulle kerke doen, is nie vir Hom aanvaarbaar nie. ‘n Lewende gemeente is een waarin lidmate onder die inspirasie en leiding van die Heilige Gees die Here dien. Dit is die “eerste werke” waarheen hulle hul moet bekeer. Indien hulle dit nie doen nie, sê die Here Jesus, sal hulle in geestelike duisternis wandel.

As menslike organisasie sal hulle nog kan voortbestaan, maar hulle sal geen spreekbuis vir die Here wees nie. Hy sal sy kandelaar aan ‘n ander gemeente gee wat bereid is om Hom op ‘n toegewyde en selfverloënende wyse in die krag van die Heilige Gees te dien. Éfese het nie net hulle kandelaar verloor nie, maar die gemeente self het ná die vyfde eeu tot niet gegaan en uiteindelik die stad ook. Die hele omringende gebied het deel van die Moslemwêreld geword.

Persoonlike toepassing

Wat die Here Jesus vir elkeen van die sewe gemeentes sê, sê Hy ook vir jou en my: “Ek ken jou werke.” Hy is die Een wat tussen die sewe kandelaars wandel en intiem van almal se werke en ook die bedoelings van hulle harte bewus is. Hy sien alles raak en ken ons gedagtes van ver af. Met watter motief dien jy die Here – om deur andere gesien te word en erkenning by mense te kry dat jy ‘n Christen is, of omdat jy die Here Jesus waarlik liefhet? Hy is nie met ‘n uiterlike vormgodsdiens tevrede wat uit ‘n onrein en liefdelose hart voortvloei nie. Indien jou hart nie volkome met die Here is nie, bid dan saam met Dawid:

“Deurgrond my, o God, en ken my hart; toets my en ken my gedagtes; en kyk of daar by my ‘n weg is van smart, en lei my op die ewige weg!” (Ps. 139:23-24).

Waar staan jy in jou godsdiensbelewenis? Dien jy die Here onder morele dwang en uit eie krag, of dring die Heilige Gees jou om die lof van jou Verlosser te verkondig? Laat jou lig dan só skyn dat almal dit kan sien en daardeur nader aan Christus getrek word.

Die Here ken nie net die verkeerde motiewe en vleeslike werke nie, maar ook die werke van ware toewyding aan Hom. Soms is dit met groot offers en inspanning dat jy iets vir die koninkryk van God bereik, maar mense kyk dit mis en waardeer dit nie. In jou hart mag jy hieroor diep seergemaak voel, maar dan moet jy troos uit Jesus se woorde put: “Ek weet, Ek sien, Ek ken jou werke!”

Jou arbeid en offers in eensaamheid mag dalk onopgemerk by mense verbygaan, maar dit gaan nooit onopgemerk en sonder loon by Jesus verby nie. Hy sê: “Kyk, Ek kom gou, en my loon is by My om elkeen te vergeld soos sy werk sal wees” (Op. 22:12). Jesaja het ook na die genadeloon van die regverdiges verwys toe hy gesê het:

“Kyk, die Here Here sal kom as ‘n Sterke, en sy arm sal heers; kyk, sy loon is by Hom, en sy beloning is voor sy aangesig" (Jes. 40:10).

Aan die getroue lidmate in Éfese, wat nie vir Jesus Christus vergeet het en deur die stroom van ‘n liefdelose vormgodsdiens meegesleur is nie, word die belofte gegee:

“Aan hom wat oorwin, sal Ek gee om te eet van die boom van die lewe wat binne-in die paradys van God is” (Op. 2:7).

Die opset in Éfese is kenmerkend van die vroeë Christelike kerk tot omstreeks die jaar 100. Dit geld sowel hulle aanvanklike liefde vir die Here Jesus as hulle latere veragtering in die geloof.

2. Smirna: die vervolgde kerk

Smirna is ‘n groot hawestad sowat 60 kilometer noord van Éfese. Die stad bestaan vandag nog. In die Romeinse tyd was dit een van die bloeiendste stede in Klein Asië. Dit is ‘n baie mooi en goed beplande stad wat aan ‘n ronde baai op die hange van die Pagos gebou is. Die inwoners was getroue bondgenote van die Romeinse Ryk. Sedert 195 v.C. was die stad ‘n belangrike setel vir keiseraanbidding, met ‘n groot standbeeld van keiser Tibérius wat daar opgerig is. Daar was ook verskeie afgodstempels in Smirna, onder andere vir Zeus, Apollo, Némesis, Afrodite en Bacchus.

Christenvervolging

Smirna beteken bitterheid en dit is ‘n aanduiding van die genadelose vervolging en bittere lyding wat die kerk onder die Romeinse juk moes verduur – nie net in Smirna nie, maar in baie dele van die Romeinse Ryk. Daar was haas nie ‘n denkbare metode van vernedering, vervolging en marteling wat nie teen die Christene toegepas is nie. Openlike spot en hoon, swaar boetes, summiere ontslag en onteiening het onder die ligter vorms van vervolging getel. Meestal was tronkstraf in muwwe kerkers onder omstandighede van verhongering, siektes en marteling, asook teregstelling op brandstapels weens kettery, die lot van duisende Christene. Dikwels is die gevangenes in groot arenas gejaag om deur leeus en ander roofdiere verskeur te word. Hulle lewens is as niks gereken nie, en toeskouers het die arenas ter wille van vermaak besoek en met genoegdoening na hierdie barbaarse dade gekyk.

Dit was ook in Smirna ‘n kriminele oortreding om ‘n Christen te wees. Gelowiges is wreed vervolg, onderdruk, van hulle besittings beroof, en ook om die lewe gebring. Baie van hulle het bedelaars geword. Na aanleiding van hulle ellende sê die Here Jesus vir hulle: “Ek ken jou werke en verdrukking en armoede – maar jy is ryk” (Op. 2:9). Hoewel die gemeente materieel arm was, was hulle geestelik ryk. Die vervolgde gemeente het in Christus se rykdomme gedeel:

“Want julle ken die genade van onse Here Jesus Christus, dat Hy, alhoewel Hy ryk was, ter wille van julle arm geword het, sodat julle deur sy armoede ryk kan word” (2 Kor. 8:9).

Het u hierdie geestelikie rykdomme in die Here deelagtig geword, en is u steeds deur ‘n lewe van toewyding en godsvrug besig om skatte in die hemel bymekaar te maak? Tydens ‘n groot depressie het ‘n welaf Christen alles verloor wat hy gehad het. Die jare toe dit met hom goed gegaan het, het hy groot somme geld vir God se saak gegee. Die vraag is toe aan hom gestel of hy nie spyt is oor die groot skenkings wat hy vir die werk van die Here gemaak het nie. “Nee,” het hy gesê, “dit is al wat ek nou nog het!”

Die kerk in Smirna het dit ook beleef. Alles wat hulle op aarde gehad het, het hulle verloor, maar hulle was ryk in die hemel omdat hulle as Christene gely en die smaad van die Here Jesus in ‘n goddelose wêreld gedra het. Hulle sal nie met leë hande voor Hom verskyn nie.

Daar is nog ‘n verdere betekenis in die naam Smirna verskuil. Dit is van die Hebreeus Mirre afgelei, wat bitter kruie is. Wanneer hierdie kruie fyngestamp word, gee dit ‘n lieflike geur af.

Toe die Here Jesus vervolg en sy liggaam aan die kruis verbrysel is, het Hy mense geseën en vir die oortreders gebid. Toe Stéfanus gestenig is, het hy die Here Jesus ook gevra om sy moordenaars hulle skuld te vergewe. Hoe tree jy op wanneer jy aan vervolging, verdrukking, belediging en beswaddering blootgestel word? Skel jy terug of versprei jy op daardie oomblik deur jou reaksie die lieflike geur van Jesus Christus?

Vervolging ter wille van Christus bring loon in die hemel mee. Die Here beloof aan al die martelare die kroon van die lewe. In sy bergrede het Jesus die volgende saligspreking ingesluit:

“Salig is julle wanneer die mense julle haat, en wanneer hulle julle verstoot en beledig en jul naam weggooi soos iets wat sleg is, ter wille van die Seun van die mens. Wees bly in daardie dag en spring op, want kyk, julle loon is groot in die hemel” (Luk. 6:22-23).

Petrus het gesê:

“Wanneer iemand as ‘n Christen ly, moet hy hom nie skaam nie, maar God verheerlik in hierdie opsig” (1 Pet. 4:16).

Die marteldood van Polikarpus

Polikarpus, een van die martelare in Smirna, was ‘n geliefde prediker van die gemeente. Hy was een van die leerlinge van die apostel Johannes, wat in ‘n letterlike duisendjarige vrederyk op aarde geglo en dit ook verkondig het. Hy het die Here Jesus baie liefgehad en geen kompromie met die valse godsdienste gemaak nie. Toe hy reeds 86 jaar oud was, is Polikarpus in die jaar 155 n.C. op ‘n brandstapel verbrand omdat hy Jesus nie wou verloën om die keiser te aanbid nie.

Polikarpus kon ontvlug het as hy wou, maar die Here het hom in ‘n droom voorberei vir dit wat op hom gewag het. Sy bediende het onder wrede marteling geswig en vir die polisie gesê waar Polikarpus hom bevind het. Toe hulle hom opspoor, het hy aan die polisie ‘n ete laat voorsit en by hulle een uur vir gebed gevra. Die polisieman het by hom gepleit: “Sê net: ‘die keiser is God.’ Dit is mos nie so erg nie.” Hy het egter beleefd geweier.

Toe hy die stadion binnegelei is, was die skare reeds tot op ‘n punt van waansinnigheid opgesweep. Hulle het geskreeu: “Weg met die ateïste! Weg met Polikarpus!” Die prokonsul het hom voor ‘n keuse gestel en gesê: “Ek respekteer jou ouderdom, maar vervloek vir Christus en offer aan die keiser, of sterf ‘n vlammedood.” Sy antwoord was: “Ek het Hom al die jare gedien en Hy het my geen kwaad aangedoen nie. Hoe kan ek my Koning, Jesus, wat my siel gered het, belaster?”

Vinnig is daar ‘n brandstapel gepak. Polikarpus het geweier om met toue vasgebind te word. Aangrypend het hy gestaan en bid terwyl hy lewend verbrand is: “O Here, God Almagtig, Vader van u geliefde en geseënde Kind Jesus Christus, God van engele en magte en van die hele skepping en van al die regverdiges, ek aanbid U!” Terwyl die vlamme rondom hom opgestyg het, het hy aan die Here Jesus vasgehou en eer aan die God van die hemel gebring.

Die lydensweg

Jesus Christus het innige meegevoel met die martelare omdat Hy self die Een is wat die lydensweg bewandel en die bitter beker van vervolging tot die laaste druppel geledig het. Hy stel Homself aan hierdie gemeente voor as die Een wat dood was en lewendig geword het (Op. 2:8). Hy bemoedig hulle om te midde van die lyding vas te staan, want as hulle getrou bly tot die dood toe, sal hulle by sy koms onverganklike opstandingsliggame kry en vir ewig lewe:

“Vrees vir niks wat jy sal ly nie. Kyk, die duiwel gaan sommige van julle in die gevangenis werp, sodat julle op die proef gestel kan word; en julle sal tien dae lank verdrukking hê. Wees getrou tot die dood toe en Ek sal jou die kroon van die lewe gee… Die wat oorwin, sal deur die tweede dood geen skade ly nie” (Op. 2:10-11).

Die tien dae is moontlik ‘n verwysing na die vervolging van die Christene wat tydens die bewindstermyne van tien opeenvolgende Romeinse keisers plaasgevind het, vanaf Nero in 64 n.C. tot met Diokletianus in die jaar 305. Met die aanvang van die Smirna tydperk was die vervolging reeds aan die gang en sou dit vir nog meer as twee eeue lank voortduur.

Die laaste paar jaar onder keiser Diokletianus was die bloedigste. Hierdie tiran het homself ook, soos die meeste van sy voorgangers, vergoddelik. Hy het dit egter nog verder gevoer sodat mense voor hom op hul knieë moes val, die soom van sy kleed soen en uitroep: “Dominus et Deus!” (“My Here en my God!”).

In 303 n.C. het dié arrogante keiser ‘n spesiale edik uitgevaardig waarkragtens die Christene van hulle besittings en burgerregte ontneem en hulle kerke gesluit is. Die gepaardgaande vervolging word as die wreedste en bloedigste van alle Christenvervolgings bestempel, en het ná Diokletianus se abdikasie in 305 nog tot in die jaar 312 n.C. voortgeduur.

3. Pergamus: die verleide kerk

Pergamus, omtrent 30 km. binnelands van Smirna af, was ‘n groot en populêre stad wat vir omtrent 400 jaar die hoofstad van die streek was. Dit was só ‘n sterk setel vir heidense godsdienste dat die Here dit “die troon van Satan” genoem het (Op. 2: 13). Uit die volgende oogpunte was hierdie ‘n gepaste beskrywing van Pergamus:

(1) Zeus-aanbidding

‘n groot altaar vir die afgod Zeus is bo-op ‘n heuwel gebou. Dit was omtrent 13 meter hoog en het van ‘n afstand af soos ‘n reusetroon gelyk. Zeus was die naam van die Griekse oppergod. In die Romeinse tyd is hy Jupiter genoem. Hy was die oppergod van die Romeine, die god van die hemel en die donder, die hoogste bestuurder van die heelal.

In Handelinge 14:12-13 word Zeus as Jupiter vertaal. Vers 13 moet dus lees: “Die priester van Zeus-voor-hulle-stad.” Dit dui op die oppergod wat Listre moes beskerm, en wat ‘n tempel net buitekant die poort van die stad gehad het. Zeus is ‘n tipe van die duiwel wat mag oor ‘n gevalle wêreld uitoefen.

(2) Die tempel van Asklepios

‘n Groot tempel vir die afgod Asklepios is ook in Pergamus opgerig. Dit was die god van gesondmaking wat deur ‘n slang voorgestel is. Baie mense het die slang gedien. Dit is baie duidelik ‘n verbloemde vorm van duiwel-aanbidding.

(3) Keiseraanbidding

Verder was daar ‘n tempel vir keiser Augustus in die stad. Soos die ander keisers, was hy ook in die Romeinse Ryk die god van hierdie wêreld wat op die aanbidding van mense aangedring het. Weiering om die keiser te aanbid was met die dood strafbaar. In hierdie hoedanigheid is die keiser ‘n tipe van die Antichris wat sy mag by Satan kry om die wêreld te regeer, afgodediens te bevorder en die Christendom onwettig te verklaar en te probeer uitroei (Op. 13:2, 14-15).

(4) Babiloniese godsdiens

Pergamus was lank tevore, met die val van Babilon, ook die toevlugsoord van die Chaldeërs se priester-koning en sy gevolg. Omdat Babilon ‘n belangrike setel van die heidense godsdienste was, is die godsdienstige troon van Satan hierdeur van Babilon af na Pergamus verskuif.

Druk vir die skepping van ‘n priesterlike hiërargie in die Christelike kerk het na aanleiding van die Babiloniese stelsel van priester-konings plaasgevind. Verder het die Babiloniese godsbegrip van ‘n songod en ‘n hemelkoningin met haar lieflingseun ook sy invloed op Christelike kringe laat geld en uiteindelik as die vergoddeliking van Maria en die verering van die Madonna en die kind gemanifesteer. Hierdeur het Satan se godsdienstige troon weer van Pergamus af na Rome verskuif. In die komende verdrukking, onder die bewind van die Antichris, sal dié troon na die herboude Babilon terug verskuif word!

(5) Leerstellings van duiwels

Daar is ‘n verdere rede waarom Pergamus die titel as die troon van Satan verkry het, en dit is die heidense filosofieë wat die grondslag van sy opvoedkundige stelsel gevorm het. Daar was ‘n universiteit met 200 000 boeke, waarin ‘n baie sterk inslag van die Griekse wysbegeerte was. Politeïsme (‘n heidense veelgodendom) is verkondig, asook Plato se metafisika wat na geloof in ongedefinieerde bonatuurlike magte, insluitende towery en heksery, gelei het. Hierdie drogredes het die filosofiese grondslag vir die geestelike verduistering van die donker Middeleeue gelê.

Die leer van Bileam

Met die uitsondering van ‘n klein kerngroep wat vas gestaan het in die waarheid van God se Woord, het die Christelike gemeente in Pergamus baie liberaal geraak en ruim kompromie met die heidendom rondom hulle gemaak. Die meeste van hulle het die gesindheid van Lot geopenbaar: “Ek wil ‘n Christen wees, maar ek wil vir myself ook die dinge veroorloof wat die wêreld aan my bied.”

Die kompromie wat die kerk met die sekulêre wêreld aangegaan het, het noodwendig tot geestelike afvalligheid en ontrouheid teenoor die Here gelei. Hierdie verskynsel word ook duidelik deur die naam Pergamus weerspieël, wat troue beteken – ‘n troue tussen die kerk en die wêreld. In die oë van die Here kom vriendskap van hierdie aard op geestelike hoerery neer:

“Egbrekers en egbreeksters, weet julle nie dat die vriendskap van die wêreld vyandskap teen God is nie? Wie dan ‘n vriend van die wêreld wil wees, word ‘n vyand van God” (Jak. 4:4).

Die Here verwys na hierdie kompromiemakery as “die leer van Bileam wat Balak geleer het om ‘n struikelblok voor die kinders van Israel te werp, naamlik om afgodsoffers te eet en te hoereer” (Op. 2:14). Volgens Numeri 22 tot 24 is Bileam deur Balak, die koning van die Moabiete, gehuur om Israel te vervloek. Bileam het dit egter nie gedoen nie en vir Balak oorgehaal om, in plaas van vervloeking en militêre konfrontasie, eerder vir Israel te verlei om geestelike kompromie met ander gode te maak deur ‘n Baälfees by te woon.

Hierdie strategie het gewerk, en in Numeri 25 lees ons dat Israel op uitnodiging ‘n Baälfees in Moab bygewoon het. Wellus het hoogty gevier en spoedig het hierdie nuwe vriendskap daartoe gelei dat die Israelse mans in hoerery met die dogters van Moab verval en ook voor hulle gode neergebuig het. Dit het die toorn van die Here oor Israel laat ontvlam, en Hy het ‘n plaag oor hulle beskik waarin 24 000 mense gesterf het. Balak het hom hierin verbly, want hy het in sy doel geslaag om Israel by God in onguns te bring sodat Hý teen hulle geveg het! Moses het die volk later ook oor hierdie beginselloosheid en permissiwiteit waaraan hulle hulself oorgegee het, verkwalik:

“Het julle al die vroue laat lewe? Kyk, hulle was deur die raad van Bileam, vir die kinders van Israel ‘n oorsaak van troubreuk teenoor die Here" (Num. 31:15-16).

Dit is in moderne tye ook duidelik dat die Satan deur ‘n strategie van kompromie ‘n groot slag onder Christene in die Weste geslaan het. Hierdeur het hy selfs meer sukses as met sy strategie van konfrontasie behaal in lande waar Christene vervolg en gemartel is. Geestelike kompromie word in Openbaring 2:14 “die leer van Bileam” genoem. Dit is dus ‘n ideologie of lewenswyse. Volgens 2 Petrus 2:15 is dit kenmerkend van die valse leraars van die eindtyd, wat van die weg van die waarheid afvallig geraak het.

Die Christelike kerk in Pergamus is aan die geweldige druk van godsdienstige kompromie blootgestel en daardeur tot geestelike ontrouheid verlei. Die uiteinde van diegene wat nie met hierdie bose sisteme kompromie wou maak nie, was dikwels ‘n marteldood.

‘n Voorbeeld van só ‘n persoon is Antipas (Op. 2:13). Sy naam beteken Teen alles. Hy was ‘n predikant in hierdie gemeente, en is doodgebrand binne-in ‘n hol bronskalf waaronder daar vuurgemaak is. Wanneer Christene in hierdie kalf van die pyn gekerm het, het dit tot groot vermaak van die skare geklink of die kalf gebulk het, omdat sy keelgat oop was. Antipas het egter nie sy mond oopgemaak terwyl hy gesterf het nie. In die bose samelewing waarin hy geleef het, kon hy as ‘n fundamentele Christen nie anders as om teen alles te wees nie – van die verpligte keiseraanbidding af tot by die goddelose onderwysstelsel! Die Here noem hom nie ‘n rebel wat “anti-alles” is nie, maar sy “getroue getuie”.

Die Here Jesus stel Homself aan hierdie gemeente voor as die Een wat die skerp tweesnydende swaard het (Op. 2:12). Die swaard van sy Woord maak absolute skeiding tussen geregtigheid en ongeregtigheid. Dit werk saam met die gewete van die mens om hom te help om dit wat reg is van dit wat verkeerd is, te kan onderskei:

“Want die woord van God is lewend en kragtig en skerper as enige tweesnydende swaard, en dring deur tot die skeiding van siel en gees en van gewrigte en murg, en is ‘n beoordelaar van die oorlegginge en gedagtes van die hart" (Heb. 4: 12).

Dit bly egter nie net by nuwe indrukke wat die Woord in iemand hart skep nie, want die evangeliewoord is ook ‘n krag tot redding vir elkeen wat glo. Dit is in staat om jou siel te red as jy daaraan vashou. Verder staan hierdie swaard ook met die oordele van Christus oor die goddeloses in verband. Dit sluit die kompromiemakers in Christelike kerke in. In Openbaring 19:21 lees ons dat mense gedood sal word met die swaard wat uit die mond gaan van Hom wat op die perd sit.

Profetiese toepassing

Die kerk in Pergamus dui profeties op die kerkperiode tussen 312 en 606 n.C. toe Christenvervolging in die Romeinese Ryk gestaak is. Hierdie belangrike wending het in 312 n.C. plaasgevind toe keiser Konstantyn die vervolging van Christene verbied en self die Christelike geloof aanvaar het. Op een van sy veroweringstogte het hy glo ‘n kruis teen die hemel gesien waarby die volgende woorde was: “In hoc signo vinces” (“In dié teken sal jy oorwin”).

Sedert hierdie gebeurtenis het Konstantyn aansienlike militêre welslae behaal en as gevolg daarvan die Christendom aangehang. Deur die Edik van Milaan het hy in 313 n.C. aan die Christendom gelyke regte met die ander godsdienste verleen. Sy persoonlike betrokkenheid was egter twyfelagtig omdat hy nie die heidense godsdienste veroordeel het nie en homself eers kort voor sy dood laat doop het.

Die veranderinge was nogtans geweldig. Skielik is die vervolgde kerk amptelik erken en moes dit sy deure vir hoë amptenare en gesiene burgers oopgooi. Hulle het, soos Konstantyn, besluit om ook ‘Christene’ te word. Die eise van die evangelie is afgewater om die boodskap vir die nuwe gehore meer aanvaarbaar te maak. Die keiser het finansiële hulp vir die oprigting van indrukwekkende geboue aan die kerk verleen. Op die ekumeniese konsilie van Nicea in 325 n.C. het ‘n orde van biskoppe hulle houvas op die kerk gekry.

Deur hierdie hervormings is die leer van die Nikolaïete ingevoer, wat reeds in die Éfese tydperk sy kop uitgesteek het. Gewone lidmate se regte en inisiatief vir selfstandige optrede is geleidelik onderdruk, en hulle het later slegs volgens die voorskrifte van die afvallige biskoppe en priesters gehandel. Hierdeur is growwe inbreuk op die gesag van die Woord van God en die leiding van die Heilige Gees in die lewens van gelowiges gemaak.

Openlike kompromie is ook met die ander gelowe gemaak deurdat die Christendom op dieselfde vlak as die heidense godsdienste erken is.

Belofte aan die oorwinnaars

Aan sy getroue getuies in hierdie goddelose stad sê die Here Jesus:

“Aan hom wat oorwin, sal Ek gee om te eet van die verborge manna, en Ek sal hom gee ‘n wit keursteen, en op dié steen ‘n nuwe naam geskrywe wat niemand ken nie, behalwe hy wat dit ontvang” (Op. 2:17).

Die verborge manna is Jesus self as die brood van die lewe. Hy is die vleesgeworde Woord wat na die aarde gekom het om aan ons lewe te gee. Elkeen wat Hom soek, sal Hom vind en Hy sal die geestelike honger van ons siele versadig. Die wit keursteen was in die tyd van Johannes iets spesiaals. In die Romeinse keiserlike huishouding kon die houer van só ‘n steen elke dag by die paleis kom aanklop en is daar kosteloos in sy behoeftes voorsien. Die Here Jesus gee ook aan sy dissipels só ‘n steen met die belofte daarby: “As julle in My bly en my woorde in julle, sal julle vra net wat julle wil hê, en julle sal dit verkry” (Joh. 15:7). Dit is ons voorreg as ons aan Hom behoort.

‘n Ander gebruik van stene was in hofsake. Jurielede het elk ‘n wit en ‘n swart steentjie gekry. Die swarte dui aan dat ‘n persoon skuldig is en verdoem hom dus. Deur die wit steen word hy onskuldig verklaar en vrygespreek. Die Here Jesus het aan elke bloedgewaste kind van Hom ‘n wit keursteen gegee wat op sy vryspraak dui. Sy skuld is betaal en sy sondes versoen.

Op hierdie steen word ook ‘n nuwe naam geskryf. Dit was algemene gebruik in Bybelse tye om aan kinders van die Here nuwe name te gee ten einde hulle nuwe status en identiteit aan te dui. Abram het Abraham geword, Jakob het Israel geword, Saulus het Paulus geword, en Simon het Petrus geword. Elke persoon wat vandag gered word, word ‘n kind van God. Hy word ‘n Christen genoem omdat hy ‘n nuwe mens is. Het die Here al van jou ‘n nuwe mens gemaak?

4. Thiatire: die afvallige kerk

Die langste brief van die sewe gaan aan Thiatire wat die kleinste en onbelangrikste stad van almal was. Dit lê op die pad tussen Pergamus en Sardis. Thiatire was nogtans ‘n vooruitstrewende handelstad waarvan die belangrikste handelsware kleurstowwe, wol, weefstowwe, tou, pottebakkery, leerwerk, linne en koperware was. ‘n Persoon moes aan ‘n gilde, of vakbond, behoort wat met die verering of diens van een of ander afgod verbind was. Dit het vir die Christene baie probleme geskep. Hulle is voor die keuse gestel om óf met die gildes en hulle heidense afgodsverering saam te gaan, óf om daarmee te breek en sodoende hulle bron van inkomste te verbeur.

In Thiatire was die mense nie so fanaties oor hulle afgode soos bv. in Pergamus of Smirna nie. Daar was wél ‘n paar afgodstempels, bv. vir Apollo en Arthémes. Daar is egter met die uitsondering van gilde-lidmaatskap nie groot dwang op mense geplaas om aan die afgode te offer nie, dus het daar aansienlik minder vervolging van die Christene plaasgevind.

Die eerste persoon wat in Europa gered is, het van Thiatire af gekom. Dit was Lidia die purperverkoopster (Hand. 16:14). Sy het na alle waarskynlikheid ‘n sterk aandeel in die stigting van die gemeente in Thiatire gehad.

Indringende beoordeling

Christus word aan hierdie gemeente voorgestel as “die seun van God wat oë het soos ‘n vuurvlam, en sy voete is soos blink koper” (Op. 2:18). ‘n Brief wat op hierdie wyse begin, gaan beslis nie vol gerusstellende gedagtes wees nie. Ons het hier te doen met die heilige Seun van God wat met groot gesag gaan praat met ‘n gemeente wat die spoor byster geraak het.

Sy oë is soos ‘n vuurvlam wat dwarsdeur alle bedekkings en kamoeflerings kyk. Hy sien tot in die diepste wese van ‘n saak. Hy ken die gemeente se dwalinge volkome, en Hy weet van elke individu se verborge gedagtes en die motiewe van sy of haar hart. Hulle staan totaal ontmasker in sy teenwoordigheid. Sy voete soos blink koper dui op die vuur en smeltkroes van God se oordele. Hy kan sonde nie verdra nie – allermins nie in sy kerk nie. Die werke van Isébel móét dus ontmasker en veroordeel word.

Die gesonde kerngroep

Jesus sien die gesonde kerngroep in die gemeente raak en prys hulle vir hul liefde, diens, geloof en lydsaamheid. Te midde van al die misleiding en afvalligheid sien Hy dié groepie raak wat aan Hom getrou bly. Hulle word bemoedig om nie agter die meerderheid aan te gaan in wat verkeerd is nie, en nie die dieptes van Satan te leer ken deur by okkultiese dinge en afgodediens betrokke te raak nie. Hulle moes op die regte weg volhard ten spyte daarvan dat dit van hulle uitgeworpenes sou maak. ‘n Toekomsverwagting van ‘n regverdige regering in die komende millennium word as 'n belofte aan hulle voorgehou. Hier sal hulle nie ‘n verwerpte minderheidsgroep wees nie, maar mederegeerders saam met Christus:

“Ek sê vir julle en die ander wat in Thiatire is, almal wat hierdie leer [van Isébel] nie het nie, en die wat die dieptes van die Satan, soos hulle dit noem, nie leer ken het nie: Ek sal op julle geen ander las lê nie. Hou maar net vas wat julle het, totdat Ek kom. En aan hom wat oorwin en my werke tot die einde toe bewaar, sal Ek mag oor die nasies gee, en hy sal hulle regeer met ‘n ysterstaf; soos erdegoed word hulle verbrysel, net soos Ek ook van my Vader ontvang het. En Ek sal hom die môrester gee” (Op. 2:24-28).

Die môrester dui op Jesus self. In Openbaring 22:16 sê Hy: “Ek is die wortel en die geslag van Dawid, die blink môrester.” Die Here Jesus sal ná die huidige donker nag van sonde en ongeregtigheid terugkom om in die vrederyk ‘n nuwe dag van geregtigheid en vrede in te lui.

Die afvalliges

Ernstige geestelike misleiding is deur ‘n vrou in hierdie gemeente ingedra en deur die meerderheid van die lidmate aanvaar:

“Ek het enkele dinge teen jou, dat jy die vrou Isébel, wat haarself ‘n profetes noem, toelaat om te leer en my diensknegte te verlei om te hoereer en afgodsoffers te eet" (Op. 2:20).

Die vrou, Isébel, het haar valse lering in die gemeente ingedra. Sy was ‘n prominente vrou met ‘n sterk persoonlikheid en het net eenvoudig die gemeente oorgeneem en mislei. Soos suurdeeg het dit deurgewerk en vernietigende gevolge gehad. In stryd met die bepaling in 1 Timótheus 2:12: “Ek laat die vrou nie toe om onderrig te gee of oor die man te heers nie”, is Isébel verdra en aanvaar. Die Here het die gemeente ernstig hieroor verkwalik. Hulle word ook gewaarsku dat hierdie valse godsdiens en sy aanhangers op die groot verdrukking afstuur:

“Kyk, Ek werp haar neer op ‘n siekbed, en die wat met haar owerspel bedryf, in ‘n groot verdrukking, as hulle hul nie van hul werke bekeer nie” (Op. 2:22).

Profetiese toepassing

Thiatire is ‘n uitbeelding van die Middeleeuse verleiding en geestelike verblinding van die kerk. In die jaar 606 is Bonnifasius III as universele biskop gekroon. Hierdeur is die lang tydperk van Rooms-Katolieke oorheersing ingelui, waarin die kerk deur ‘n magsbehepte hiërargie van priesters, biskoppe, aartsbiskoppe, kardinale en pouse regeer is. Die gesag van die kerk se leerstellings is verhef tot bokant dié van die Bybel, en die beginsel van onfeilbaarheid is ook ten opsigte van die pous se ex cathedra uitsprake aanvaar (dit is dié wat hy van sy troon af doen).

Jesus Christus se middelaarsposisie is deur dié hervormings aangetas en ondermyn. Later het die kerklidmate selfs voor die priesters oor hulle sondes gebieg en geld vir die vergifnis van hulle oortredinge aan die kerk betaal.

As gevolg van die verderflike Babiloniese invloede wat langs verskillende weë op die Rooms-Katolieke Kerk oorgedra is, het ernstige teologiese afwykings en kompromie met heidense gebruike plaasgevind. Hieronder is die verering en aanbidding van moeder Maria, wat in werklikheid net die Christelike weergawe van die Babiloniërs se hemelkoningin, Semiramis, is. Maria is in 381 n.C. vergoddelik, en daar word ook beweer dat sy na die hemel opgevaar het.

Hierdie wanbeskouinge word nog steeds in die Rooms-Katolieke Kerk gehuldig. Die jaar van 17 Julie 1987 tot 15 Augustus 1988 is deur die pous tot ‘n spesiale jaar van toewyding aan die Madonna verklaar. Sy word die sondelose Moeder van God, asook die hemelse Moeder van die Kerk, genoem. Verskeie verslae is in Marian Update van 1994 oor verskynings van ‘Moeder Maria’ aan volgelinge van haar in Switserland, Italië, Kentucky, Arizona en die Oekraïne gepubliseer. In dié bonatuurlike verskynings het sy onder meer gesê dat die Roomse Kerk aan die hoof van ‘n ekumeniese liggaam van wêreldgodsdienste moet staan:

·       Ek begeer dat die Katolieke Kerk die katalisator moet wees om alle gelowiges in een organisasie te verenig. ·       Die Koninkryk van Christus, die Koning, sal onder die heerskappy van die Moeder van God gevestig word.

Isébel het dus in die gedaante van Maria teruggekeer om haar valse leringe voort te sit. Dit is duidelik dat die Middeleeuse misleiding van hierdie kerk nog steeds voortduur, en aan die eindtyd weer sterk na vore tree. Sy en al haar misleides sal in die komende groot verdrukking die gevolge van hulle afvalligheid moet dra (Op. 2:21-22).

Die Thiatire periode in die kerkgeskiedenis het dwarsdeur die Middeleeue tot met die Kerkhervorming voortgeduur.

5. Sardis: die dooie kerk

Sardis was die hoofstad van Lidië – ‘n vooruitstrewende handelsentrum wat bekend was vir sy rykdomme. Die stad is egter deur die Perse verower en van sy rykdomme beroof. Hulle wapens is ook gekonfiskeer. In 17 n.C. het ‘n verwoestende aardbewing die stad getref. Dit is nooit weer tot sy vorige glorie herstel nie. In die tyd toe Johannes die brief aan die plaaslike Christelike gemeente geskryf het, het Sardis reeds drasties agteruitgegaan en was ekonomies en polities van baie min belang. Die stad het nog net ‘n naam en ‘n trotse verlede gehad om op te roem.

Dieselfde agteruitgang geld ook op geestelike gebied vir die gemeente in Sardis. Die Here sê: “…jy [het] die naam dat jy leef, en jy is dood” (Op. 3:1). Die gemeente was waarskynlik redelik aktief en het van buite af die indruk geskep dat hulle ‘n lewendige gemeente is. Dit was egter ‘n misleidende beeld, want volgens die Here Jesus se beoordeling het Hy hulle werke nie volkome voor God gevind nie (Op. 3:2).

Dit was menslike werke, en nie werke wat deur die krag van die Heilige Gees gedoen is nie, daarom was dit verwerplik. Ons kan nie die Here behaag as ons Hom in die krag van die vlees dien nie, al gaan dit uiterlik ook hóé goed met ons organisasie of gemeente. Hy is die Een wat ons met sy Heilige Gees kan vervul sodat ons vir diens in sy koninkryk bekwaam gemaak kan word. Hiersonder sal ons werke nooit volkome wees nie.

Hierdie gemeente is nie as gevolg van afgodediens of kompromie met die wêreld verkwalik nie, maar weens hulle lewelose vormgodsdiens. ‘n Dooie kerk is vir die Here nét so verwerplik as ‘n valse of ‘n wêreldgelykvormige kerk. Voordat die lidmate nie waarlik weergebore en met die Here se Gees vervul is nie, is hulle nie deel van sy koninkryk nie en beteken vir Hom niks nie. Hulle is geestelik dood en het iets meer as net die reputasie en goeie naam van die stigters van die gemeente nodig gehad om uit God se oogpunt ‘n sukses te kon maak.

Die Here Jesus het gesê: “Stry hard om deur die nou poort in te gaan, want baie, sê Ek vir julle, sal probeer om in te gaan en sal nie in staat wees nie” (Luk. 13:24). ‘n Mens moet aan die einde van jouself kom, jou sondelas aan die voete van die kruis neerlê, en ook ophou om op jou goeie werke of prestasies van die verlede te roem voordat jy deur die nou poort sal kan ingaan. Wanneer jy hierdeur ingegaan het, sal die Here aan jou die instaatstellende krag van die Heilige Gees gee om werke te kan doen wat by die bekering pas.

Sonder ‘n geestelike ervaring van hierdie aard is jou godsdiens geestelik dood omdat dit in die krag van die vlees onderneem word. Dan het jy net die naam dat jy leef, maar jy is dood.

Profetiese toepassing

In die profetiese toepassing van hierdie brief dui die Sardis periode op die kerk van die Hervorming. Dit is oënskynlik ‘n weerspreking dat dié kerk as dood beskryf word. Tóg sê die Here: “Ek ken jou werke dat jy die naam het dat jy leef, en jy is dood” (Op. 3:1). Die feit is dat die kerk in hierdie tyd teologies hervorm is deurdat die Roomse dwalinge uitgewys en die genade-leer weer herstel is. Ten spyte hiervan het die uiterlike godsvrug in die algemeen nog ontbreek.

Die hervormingsbeweging het inderdaad nie na alle vlakke van die kerklike lewe deurgedring nie. Daar het ook nie dinamiese en vinnig groeiende gemeentes ontstaan wat sterk evangeliserend was en na die heidendom rondom hulle uitgereik het nie. Die Here vermaan die Sardis gemeente sterk oor hierdie saak: “Wees wakker en versterk die wat oorbly, wat op die punt staan om te sterwe” (Op. 3:2).

Christus stel Homself aan hierdie gemeente voor as die Een wat die sewe Geeste van God het. Dit staan in ‘n direkte verband met hulle probleem, want hulle toon nie die ywer vir evangelisasie wat van ‘n Geesvervulde gemeente verwag word nie. Hulle begin was wél goed, maar hulle het nog nie die ondervinding van vervulling met die Heilige Gees deelagtig geword nie.

Die geskiedenis bevestig die feit dat die kerk van die Hervorming in die 200 jaar van sy bestaan minder evangelisasiewerk gedoen het as wat gedurende slegs 20 jaar in die daaropvolgende Filadelfia tydperk gedoen is. Dit was die gevolg van starre formalisme sonder die nodige toewyding en oorgawe vir ware dissipelskap. Dit is egter nie ‘n algemene beswaar wat tot die kerk van dié tyd gerig word nie, omdat ‘n aantal sleutelpersone in die hervormingsbeweging wél bereid was om vir die Here uit te staan en in die openbaar standpunt vir ‘n ware geloof in te neem. Aan hierdie getroues word die versekering gegee:

Maar jy het enkele persone ook in Sardis wat hulle klere nie besoedel het nie, en hulle sal saam met My in wit klere wandel, omdat hulle dit waardig is (Op. 3:4).

6. Filadelfia: die evangeliserende kerk

Filadelfia is die jongste van die sewe stede wat genoem word. Attálus, die heerser van Pergamus, het die stad gestig. Hy het so ‘n groot liefde vir sy broer gehad dat sy bynaam Filadelfos was – Hy wat sy broer liefhet. Na aanleiding hiervan is die nuwe stad Filadelfia genoem, wat Broederliefde beteken. Hierdie gemeente, saam met die een in Smirna, is die enigste twee wat geen vermaninge en teregwysings weens sonde, vormgodsdiens, afgodery, liefdeloosheid of afvalligheid ontvang nie. Hulle word net bemoedig om ten spyte van hulle klein getal, min invloed en beperkte middele voort te gaan om die Woord van die Here te verkondig. Deur die eeue heen was dit nog altyd relatief klein groepies getroue dissipels wat deur die Here gebruik is om sy werk op aarde te doen. Hulle was diep afhanklik van Hom, en dus ook getrou aan sy Woord. Die Here beloof dat Hy self aan hulle ‘n geopende deur sal gee wat niemand kan toemaak nie:

“Kyk, Ek het voor jou ‘n geopende deur gegee, en niemand kan dit sluit nie, want jy het min krag en jy het my woord bewaar en my Naam nie verloën nie” (Op. 3:8).

Dit is ‘n kenmerk van evangeliese Christene dat hulle die Woord van die Here bewaar en nie sy Naam verloën nie. Hulle glo aan die foutloosheid en goddelike inspirasie van die Bybel en neem ook die beloftes daarin in die geloof aan. Hulle het eerbied en ontsag vir die Naam van die Here, hulle bely en verkondig die maagdelike geboorte van Christus, asook sy Godheid en al sy ander attribute.

Juis omdat hulle in hierdie opsigte getrou is, seën die Here hulle, bemoedig hulle, gaan voor hulle uit en gee aan hulle geopende deure. Hoe anders is dit nie vandag, met soveel teoloë wat nie die Bybel as die geïnspireerde Woord van God aanvaar nie, en boonop die Here Jesus verloën deur sy Godheid en maagdelike geboorte te ontken. Hulle word egter nie in Filadelfia se gemeente aangetref nie – miskien eerder in Thiatire, Sardis of Pergamus. Diegene in Filadelfia het waarlik die broeders én die Here lief, en eer ook sy onfeilbare Woord.

Beloftes

Die Here bemoedig sy diensknegte wat onder moeilike omstandighede werk, om tot die einde toe te volhard en nie moedeloos te word nie. Hy gee ook aan hulle die wonderlikste beloftes:

“Omdat jy die woord van my lydsaamheid bewaar het, sal Ek jou ook bewaar [uit] die uur van beproewing wat oor die hele wêreld kom om die inwoners van die aarde op die proef te stel. Kyk, Ek kom gou! Hou vas wat jy het, sodat niemand jou kroon kan neem nie. Wie oorwin, Ek sal hom ‘n pilaar in die tempel van my God maak, en hy sal daar nooit weer uitgaan nie; en Ek sal op Hom die Naam van my God skrywe…” (Op. 3:10-12).

Die getroue kinders van die Here word bemoedig om te volhard tot die einde toe, en nie toe te laat dat hulle moedeloos en afvallig raak, of dat hulle liefde teenoor die Here verkoel nie. Hulle moet oppas dat niemand hulle kroon sal neem nie. Die duiwel is die berower wat probeer om die Christene te laat verslap en terugval en sodoende hulle genadeloon te laat verbeur.

Voor Johannes na Patmos verban is, het hy aan die broeders geskryf: “Wees op julle hoede, dat ons nie verloor wat ons deur arbeid verkry het nie, maar ‘n volle loon ontvang” (2 Joh. v. 8). Paulus het gesê: “Laat ons nie moeg word om goed te doen nie, want op die regte tyd sal ons maai as ons nie verslap nie” (Gal. 6:9). Laat ons dus volhard tot die einde toe, en onbeweeglik vas staan op die Rots, Jesus Christus. Mag Hy ons besig vind met sy werk wanneer Hy kom!

Profetiese toepassing

Die broederliefde van Filadelfia dui op die liefde van God wat in die harte van sy kinders uitgestort word vir hulle medebroeders, maar ook vir ‘n verloregaande wêreld. Juis dít was die dryfkrag agter die herlewingsdienste en wêreldsendingaksies wat tussen 1750 en 1900 onderneem is. Vervul met die Heilige Gees het manne in die geloof uitgegaan om as pioniers die lig van die evangelie na haas onbekende heidenlande in Asië, Afrika, Suid-Amerika en die eilande uit te dra.

Met uiters gebrekkige middele en dikwels in lewensgevaar van vyandige inboorlinge, tropiese siektes en selfs wilde diere, het hierdie sendelinge die moeilike uitdaging aanvaar. Groot toewyding is aan die dag gelê om inboorlingtale aan te leer, Bybelvertalings te doen, skole te begin en gesondheidsdienste te lewer met die beperkte fondse en karige middele tot hulle beskikking. Ondanks al die probleme het die werk voortgegaan omdat die Here daarin was.

Onder die geloofshelde van hierdie tyd, wat die wêreld deur hulle prediking vir Christus aan die brand gesteek het, is manne soos George Whitefield, John Wesley, Charles Finney, R.A. Torrey, D.L. Moody, Jonathan Edwards, Hudson Taylor, William Carey, Andrew Murray en vele ander.

Sommige van hierdie herlewingspredikers is deur die groot kerke van hulle tyd verwerp toe hulle hulself baie sterk teen die dooie vormgodsdienstige tradisie van daardie kerke uitgespreek en siele na die Here begin lei het. Hulle moes die Here in die geloof vir hulle finansiële en ander behoeftes vertrou, en het dikwels maar karige middele tot hulle beskikking gehad. Ook wanneer hulle voor toe deure te staan gekom het, kon hulle net in die gebed tot die Here roep. Dit is Hy wat aan sy getroue gesante sê: “Kyk, Ek het voor jou ‘n geopende deur gegee” (Op. 3:8).

Evangeliese gemeentes soos Filadelfia was baie algemeen tot aan die begin van die 20ste eeu, maar namate hierdie eeu gevorder het, het vormgodsdiens en afvalligheid geweldig toegeneem terwyl die kerkperiode van Laodicea gevestig geraak het. Nogtans sal daar tot aan die einde evangeliese Christene wees wat aan die Here en sy Woord getrou bly. Hulle ontvang die belofte om uit die uur van beproewing bewaar te word wat oor die hele wêreld sal kom. Hierdie uur van beproewing is die komende verdrukking onder die bewind van die Antichris. Die Griekse voorvoegsel ek dui aan dat die Christene buite die uur van beproewing sal wees. Dit stem met Lukas 21:36 ooreen, waar gesê word dat die ware Christene al hierdie dinge wat kom, sal ontvlug en voor die Seun van die mens sal staan.

7. Laodicéa: die kerk van menseregte

Die welvarende nywerheids- en handelstad, Laodicéa, was omtrent 65 km. suidoos van Filadelfia op die pad na Kolosse geleë. In 60 n.C. is die stad deur ‘n aardbewing verwoes, maar as gevolg van die inwoners se rykdom en ondernemingsgees het hulle weer die stad herbou. Hulle het op hul eie vermoë staatgemaak om dinge te doen, hulle was trots en hoogmoedig oor wat hulle bereik het, en het gemeen dat hulle niemand se hulp nodig het nie. Hulle was die bepalers van hulle eie lotgevalle en kon self in al hulle behoeftes voorsien.

Dieselfde gees van selfgesentreerdheid, arrogansie en selfregverdiging het die gemeente in Laodicéa gekenmerk. Hulle het die Naam van die Here met hulle lippe bely, maar in hulle harte was hulle vol van hulleself en het net op hulle eie prestasies geroem. Dit was ‘n vorm van humanisme in sy ergste graad en dit word ook deur die naam Laodicéa weerspieël, wat Menseregte beteken. Hierdie ingesteldheid en houding was só afstootlik vir die Here Jesus dat Hy Homself totaal van hulle gedistansieer het:

“Omdat jy lou is en nie koud of warm nie, sal Ek jou uit my mond spuug. Want jy sê: Ek is ryk en het verryk geword en het aan niks gebrek nie; en jy weet nie dat dit jy is wat ellendig en beklaenswaardig en arm en blind en naak is nie" (Op. 3:16-17; kyk ook 1 Tim. 6:7-12).

Dit is die enigste van die sewe gemeentes wat geen enkele woord van goedkeuring van die Here ontvang het waarin Hy sekere werke of eienskappe van hulle prys nie. Hulle was uiters walglik vir Hom, soos lou water in die mond. Die Laodicense het hierdie beeldspraak verstaan omdat die water vir hulle stad ‘n paar kilometer ver met ‘n pypleiding van Hierapolis af gekom het. Teen die tyd dat die water in Laodicéa aangekom het, was dit louwarm en glad nie aangenaam om te drink voordat dit afgekoel het nie. Soos daardie lou water, was hulle humanistiese godsdiens ook afstootlik en glad nie vir die Here aanvaarbaar nie.

Hoewel Paulus nooit in Laodicéa was nie, het hulle vormgodsdiens en verwaande houding tot sy kennis gekom en vir hom ‘n groot stryd veroorsaak. Hy het hulle saam met die Kolossense die Here se verborge geestelike rykdomme toegebid in die plek van die uiterlike voorspoed wat vir hulle so belangrik was:

“Want ek wil hê dat julle moet weet wat ‘n groot stryd ek oor julle het, en oor die wat in Laodicéa is en almal wat my aangesig in die vlees nie gesien het nie, dat hulle harte vertroos mag word, deurdat hulle saamgevoeg word in die liefde en tot alle rykdom van die volle versekerdheid van insig, om die verborgenheid te leer ken van God en die Vader van Christus” (Kol. 2:1-2).

Vermaning

Die Here gee vir hierdie gemeente ‘n oplossing vir hulle ernstige probleme:

“Ek raai jou aan om van My te koop goud wat deur vuur gelouter is, sodat jy kan ryk word; en wit klere dat jy jou kan aantrek en die skande van jou naaktheid nie openbaar word nie; en salf om jou oë te salf, sodat jy kan sien" (Op. 3:18).

Die geestelike bate wat die Here aan hulle bied, is ‘n gelouterde geloof wat kosbaarder is as goud wat deur vuur gelouter word (1 Pet. 1:7). Dit is ‘n vorm van rykdom wat die welvarende ekonomie en ryk banke van Loadicéa nie aan hulle kon bied nie. Ook word hulle aangeraai om die kleed van geregtigheid by die Here te kry. Dit is iets wat die weef- en klerenywerheid van hulle stad nie aan hulle kon voorsien nie. Hierdie nywerheid was bekend vir ‘n swart wolkleed wat hulle gemaak het. Die Here se kleed is egter van suiwer wit wol. Ook sê die Here Jesus dat hulle by Hom oogsalf kan kry wat aan hulle geestelike visie sal gee. Vir hulle geestelike blindheid help die oogsalf van Laodicéa se mediese skool wat in die tempel van Asklepios was, glad nie.

Daar is dus ‘n oplossing vir hierdie morsdooie en selfregverdigende gemeente. Hulle moet egter eers van hulle probleme kennis neem, want hulle weet nie eers dat hulle beklaenswaardig en arm en blind en naak is nie. Die Here Jesus staan gereed met die oplossing, daarom klop Hy aan die deur van hierdie gemeente en bied sy reddende genade aan hulle.

Profetiese toepassing

Die lou, selfvoldane, selfgesentreerde en geestelik bankrot gemeente van Laodicéa is kenmerkend van die kerk van die 20ste eeu, en as sodanig verteenwoordig dit die laaste periode in die kerkgeskiedenis. Soos in die vorige periodes, is daar nou ook elemente van al sewe die gemeentes aanwesig, maar die oorheersende kenmerk is dié van Laodicéa.

‘n Sorgwekkende toestand heers in dié geestelik afgestompte gemeente. As gevolg van hulle humanistiese oriëntasie het hulle ‘n horisontale ingesteldheid op menseregte wat op die poilitieke, grondwetlike en sosio-ekonomiese aspekte van mense se lewens betrekking het. Die mens-God-verhouding ontvang bykans geen klem nie omdat die mens in die humanistiese filosofie die oppergesag het en die bepaler van sy eie lotgevalle is. Dit is waarom hy vir homself die reg opeis om die Bybel as ‘n onvolmaakte en menslike boek te beskryf en openlike twyfel oor Jesus se maagdelike geboorte, sy Godheid en sy persoonlike wederkoms uit te spreek.

Tevrede met slegs ‘n uiterlike gedaante van godsaligheid gaan die gemeente van Laodicea voort op die weg van vormgodsdiens, en is nie eers bewus van sy geestelike armoede nie. Ten spyte van al die welvaart en goed georganiseerde aktiwiteite word Christus nie werklik geken of gedien nie. Sy Naam word wél gebruik, maar daar eindig dit ook. Van só ‘n stelsel van mensgemaakte godsdiens wat op intellektuele argumente, morele beredenering en uiterlike vertoon ingestel is, onttrek die Here Jesus Homself en Hy sê ook duidelik waarom Hy dit doen.

Die voorspoedsteologie van Laodicea, op grond waarvan hulle sê: “Ek is ryk en het verryk geword en het aan niks gebrek nie,” is op selfregverdiging en ‘n gemaklike aardse lewe ingestel, maar word deur geestelike bankrotskap gekenmerk. Die prediking deur ewe materialistiese en selfvoldane leraars is slegs daarop gerig om mense se gehoor te streel (2 Tim. 4:3-4).

Die gevolg hiervan is dat die jong geslag deur ‘n Laodicese gees bemeester word. Binne hierdie teologiese raamwerk is die kwessie van sonde irrelevant omdat die begeertes van die eie-ek die botoon oor die bepalinge van die Bybel voer. Die god van hierdie wêreld, Mammon, swaai die septer oor die vervalle kerk van Laodicea wat deur die Here Jesus uit sy mond gespuug is. Mammon mislei die moderne geslag om rykdom, populariteit, sukses en ‘n wêreldse selfbeeld na te streef. In hierdie leefwyse is daar plek vir arrogante selfverheerliking, roem op jou eie prestasie, asook vrye teuels aan vleeslike begeerlikhede na drank en al die ander dinge van die wêreld.

Die selfvoldane en selfvergenoegde mens erken nie geredelik sy afhanklikheid van God nie en buig nie maklik die knie voor Hom nie. Die kerk as instituut staan in die diens van die mens om die samelewing nóg meer humanisties te hervorm, met die gevolg dat daar in die totale opset net ‘n gedaante van godsaligheid oorbly.

Die kloof tussen die menseregte-ideologie en die evangelie is onoorbrugbaar. Die humanisme gaan van die standpunt uit dat die mens inherent goed is en slegs deur sy uiterlike omstandighede benadeel kan word. Die evagelie van Jesus Christus stel dit duidelik dat alle mense geestelik bedorwe en van nature sondaars is. Hulle moet deur die wedergeboorte innerlik verander word voordat hulle kinders van God genoem kan word. Hierdie beskrywing van die mens as ‘n sondaar is vir die humaniste totaal onaanvaarbaar, en hulle beskou dit as ‘n belediging.

Laodicéa beeld die rasionele, agnostiese en selfregverdigende mens uit. Hy redeneer alles met sy verstand uit, gevolglik bestaan sy godsdiens net uit uiterlike kennis van die Bybel. Die werklike geloofsaanvaarding van die Here se beloftes oor wedergeboorte en heiligmaking ken hy nie, en doen alles in sy vermoë om dit teologies weg te redeneer. Hierdie ingesteldheid lei tot ‘n naamchristendom en kerke wat hulleself volgens menslike kriteria evalueer en op grond hiervan as baie goed beskou. Dit is egter ‘n ernstige vorm van selfmisleiding omdat hulle nie werklik aan die Here behoort nie. Wanneer hulle wél agterkom dat daar nog iets skort, neem hulle hul toevlug tot kerklike ritusse soos die doop en Nagmaal, asook sielkundige berading en selfs hipnose, om oplossings te soek. Hierdeur dryf hulle ál hoe verder van die Here af weg, omdat daar geen plaasvervanger vir ware geloof is nie (Heb. 4:2; 10:38; 11:6).

Die Here Jesus distansieer Homself van hierdie soort oppervlakkige vormgodsdiens. Nogtans maak Hy steeds met die geestelik “arm en blinde” lidmate bemoeienis deur voor die 20ste eeu se kerkdeur (d.m.v. buitekerklike roepstemme) met hulle te praat en hulle tot bekering op te roep:

“Kyk, Ek staan by die deur en Ek klop. As iemand my stem hoor en die deur oopmaak, sal Ek ingaan na hom toe en saam met hom maaltyd hou, en hy met My" (Op. 3:20).

Behalwe vir sekere kerke en individuele gemeentes wat beslis nie as Laodicees geklassifiseer kan word nie, is die meeste van die leidende kerke besig om kompromie met die wêreld te maak en kliphard politieke, ekonomiese en maatskaplike oplossings vir die mens se probleme te soek. Die teologiese verval en oppervlakkige waardes wat hiermee gepaard gaan, sal voortduur totdat die Here die ware gelowiges kom haal.

As gevolg van sy selfgesentreerdheid en ingesteldheid op wêreldse kwessies, is die eindtydse kerk geestelik bankrot en profeties uitsigloos. Die wegraping van die bruidsgemeente sal dus vir sy teoloë, leraars en lidmate as ‘n geweldige skok kom wat nie sonder ‘n diepgaande herwaardering van Bybelse feite verklaar sal kan word nie. Geseënd is hulle wat wél vir antwoorde na die Bybel gaan en hulle saak met die Here regmaak. Die ander sal op die weg van misleiding voortgaan en tot hulle eie ondergang ‘n verbond met die Antichris sluit.

DIE EINDE VAN DIE KERKBEDELING

Dit is baie belangrik om hier aan die einde van die kerkbedeling 'n absoluut korrekte profetiese perspektief te hê. Die Here Jesus het gewaarsku dat dit 'n tyd sal wees waarin grootskaalse misleiding op sowel die kerk as die uitverkore volk [Israel] toegespits sal word:

“Want daar sal valse christusse en valse profete opstaan, en hulle sal groot tekens en wonders doen om, as dit moontlik was, ook die uitverkorenes te mislei" (Matt. 24:24).

Satan werp nou alles in die stryd om kerke en Christelike groepe deur middel van buite-Bybelse profesieë (drome, visioene, tale en uitsprake deur selfverklaarde profete) op 'n dwaalspoor te bring deur hulle te mislei en verkeerde verwagtinge oor nuwe openbarings van God by hulle te skep.

'n Valse herlewing

Groot aansprake word deur baie predikers gemaak oor 'n geweldige herlewing wat in die eindtyd sal uitbreek. Dit sal met skouspelagtige tekens en wonderwerke gepaard gaan en miljoene mense sal deur God ‘aangeraak’ word.

Ruim geleentheid word aan die duiwel gebied om dié herlewingsbeweging binne te dring deur middel van valse profete as ‘spesiale gesante van God’ (2 Kor. 11:13-15). Op ‘n baie subtiele wyse verkondig hulle ‘n valse evangelie en bied ook aan naïewe gehore ‘n skewe voorstelling van Jesus, met die klem op sintuiglik waarneembare wonderwerke (2 Kor. 11:3-4). Ervarings van hierdie aard word dan met wedergeboorte gelykgestel. Op hierdie wyse raak vreemde geeste vaardig onder mense en laat hulle histeries lag, dans, blaf, brul, kraai en ander dieregeluide maak. Baie van hulle word ook ‘dronk in die gees’ by ‘nuwe wyn’-byeenkomste. Ander vreemde manifestasies kom voor, soos goudstof wat op mense se hande, arms of in hulle hare verskyn. In een só ‘n geval in Pretoria is die goudstof met ‘n elektronmikroskoop getoets, waarna dit geblyk het dat dit plastiek blinkertjies was wat in winkels verkoop word.

Verskeie valse profete is by hierdie valse herlewing betrokke, bv. Kenneth Hagin, Benny Hinn, John Kilpatric, Rick Joyner, Kenneth Copeland, John Wimber en Rodney Howard-Browne. Duisende ander pastore het hierdie nuwe ‘herlewingsgees’ in Toronto, Brownsville, Pensacola of elders gaan soek en in hulle gemeentes vrygestel. Vir hulle was dit ‘n kortpad na roem, sukses en baie geld, daarom het hulle nooit hierdie beweging, sy metodes en absurde manifestasies, aan ‘n streng Bybelse toets onderwerp nie. Sodoende het die valse herlewing maklik gevestig geraak.

Koninkryk-teologie

‘n Sterk beweging is onder baie kerke en groepe aan die gang om die koninkryk van God te laat kom deur middel van ‘n tekens, wonderwerke, voorspoed, Christelike rekonstruksionisme, goddelike openbarings deur profete en apostels, ekumeniese eenheid in die kerk, asook ‘n onbybelse vorm van geestelike oorlogvoering waardeur die Satan se bose vestings oor dorpe, stede en lande verbreek word. Wanneer satansmag in sekere gebiede deur die gesamentlike gebede van die ekumeniese Christendom gebreek is, dan is die pad oop vir herlewing en skouspelagtige Christelike transformasies in die samelewing. Leidende persone in hierdie beweging is C. Peter Wagner en George Otis jnr.

Die koninkryksteologie dwaal grootliks omdat die koninkryk van die hemel eers sigbaar op aarde geopenbaar sal word nadat die Koning gekom het. Voor die tyd leef ons in ‘n wêreld wat in die mag van die Bose lê, en moet ons in ‘n donker, vyandige wêreld as Christene uitstaan. Die werke van die duiwel word verbreek in die lewens van mense wat hulleself tot die Here bekeer. Daar is nie enige sprake daarvan dat sg. ‘gebiedsdemone’ nou oorwin en uitgewerp kan word nie. Geestelike oorlogvoering moet dus op ‘n persoonlike vlak beoefen word, en nie op ‘n kollektiewe, geografiese vlak nie. Elkeen van ons moet die wapenrusting van God aantrek, sodat ons staande kan bly teen die liste van die duiwel. Ons sal nie nou stede en dorpe vir die koninkryk van die hemel kan verower nie, omdat die meeste mense die duisternis liewer het as die lig, en dus verkies om in sonde te leef. Die bewandelaars van die smal weg is nou ‘n minderheid. Hulle regeer beslis nie tydens die kerkbedeling as konings nie, maar is vreemdelinge en bywoners in ‘n goddelose wêreld.

‘n Ware herlewing

Daar is wel ‘n ware herlewing in die eindtyd, maar dit vind te midde van ‘n tydsgees van groot geestelike verval plaas, en is tot relatief klein groepies mense beperk. Die Here Jesus het gesê: “Wie onreg doen, laat hom nog meer onreg doen… en laat die heilige nog heiliger word” (Op. 22:11). Daar ís ‘n beweging onder ware kinders van die Here na meer heiligheid en ‘n absolute distansiëring van die ongeregtigheid van die wêreld.

Die herstel van Israel

Een van die duidelikste tekens dat ons baie naby aan die einde van die kerkbedeling is, is die herstel van die stad Jerusalem. Die Here Jesus het gesê: “Jerusalem sal vertrap word deur die nasies totdat die tye van die nasies vervul is” (Luk. 21:24). Daar kom ‘n bybelse herstelfase vir Jerusalem as die hoofstad van Israel. Vir die kerk kondig dit die naderende einde van die tyd van wêreldevangelisasie aan, wanneer die nasies die geleentheid het om in die koninkryk van die hemel in te gaan.

Jerusalem is in 70 n.C. deur die Romeine verwoes, en die internasionale ballingskap van Israel onder die nasies het toe begin. Dit sou vir byna 2000 jaar lank voortduur. In Mei 1948 het Israel met ‘n relatief klein bevolking onafhanklikheid in sy eie land verkry. Bybelse Jerusalem (die Ou Stad, of die Stad van Dawid) is in die Sesdaagse Oorlog in Junie 1967 deur Israel van Jordaniese beheer bevry. In Augustus 1980 het die destydse eerste minister, Menachem Begin, sy kantoor van Tel Aviv af na Jerusalem verskuif en Jerusalem tot die ewige en onverdeelbare hoofstad van Israel verklaar. Dit het nie net vir Israel nie, maar die hele wêreld uit ‘n Bybelse oogpunt in ‘n eindtydse situasie geplaas. Die tye van die nasies sal weldra verby wees, dan breek die oordele van die Here aan vir diegene wat hulle nie wou bekeer nie.

Die huidige stryd om die beheer oor Jerusalem gaan tot groot oorloë lei, wat ook met die tyd van die wederkoms van Christus geassosieer is (Sag. 12:2-3; 14:2-13). Die leërs van die nasies sal in Israel versamel word sodat die Here met hulle in die gerig kan tree omdat hulle gehelp het om die land Israel te verdeel en die Joodse volk te verdruk (Joël 3:1-2). Uit dié verwikkelinge weet ons dat die einde van die kerkbedeling op hande is.



4. Die Kerk in die Hemel

(Openbaring 4 en 5)

Die volgende toneel van Openbaring speel in die hemel rondom die troon van God af. Die inleidingswoorde van Openbaring 4 is: Ná hierdie dinge. Dit kom dikwels in die boek voor en is ‘n verdere bevestiging daarvan dat die inligting chronologies aangebied word. Wanneer Johannes in Openbaring 4:1 sê: “Ná hierdie dinge...” dui hy uitdruklik daarmee aan dat wat hy nou gaan beskryf, ná Openbaring 2 en 3 se beskrywing van die kerk op aarde volg.

Ons het dus van hoofstuk 4 af te doen met “die dinge wat gaan gebeur” (Op. 1:19) nadat die bedeling van die kerk op aarde afgesluit is. Dit word as twee parallelle reekse gebeure beskryf, nl. gebeure rondom die troon in die hemel waar die verheerlikte kerk ook is (Op. 4 en 5), en die verskrikking van God se oordele op aarde tydens die verdrukking van sewe jaar (Op. 6 tot 19).

Johannes is in sy visioen na die hemel opgeroep om ‘n kykie in die heerlike bestemming van die kerk te kry. Hy het ‘n stem soos ‘n basuin met hom hoor spreek, wat gesê het: “Kom op hierheen, en Ek sal jou toon wat ná hierdie dinge moet gebeur” (Op. 4:1).

Dit is ‘n soortgelyke geklank van die basuin van God wat ware weergebore gelowiges sal hoor wanneer die Here Jesus weldra sal kom om hulle te kom haal:

“Want die Here self sal van die hemel neerdaal met ‘n geroep, met die stem van ‘n aartsengel en met geklank van die basuin van God; en die wat in Christus gesterf het, sal eerste opstaan. Daarna sal ons wat in die lewe oorbly, saam met hulle in wolke weggevoer word die Here tegemoet in die lug” (1 Thess. 4:16-17).

Hierdie wegvoering of wegraping geskied “in ‘n oomblik, in ‘n oogwink, by die laaste basuin, want die basuin sal weerklink en die dode sal onverganklik opgewek word; en ons sal verander word” (1 Kor. 15:52). Die wegraping is die wyse waarop die kerk van sy aardse bestaan in Openbaring 2 en 3 af na sy verheerlikte posisie rondom die troon in Openbaring 4 en 5 verander en verplaas sal word.

Die belofte van ontvlugting uit die rampgebied van oordele

Die belofte van die wegraping is van kardinale belang vir die verstaan van die boek Openbaring, omdat doemprofesieë nie vir die ware kerk bedoel is nie. Die wegraping het in die moderne hermeneutiek ‘n hoogs omstrede onderwerp geword wat meestal deur die liberale en agnostiese teoloë wegverklaar en selfs wegvertaal word. Om hierdie rede moet dié belofte net weer op suiwer Bybelse gronde herbevestig word. Die woord weggevoer in 1 Thessalonicense 4:17 (harpazo in Grieks) beteken om vinnig weggeruk te word van een plek na ‘n ander. Die bewering deur sommige teoloë dat die woord wegraping nie in die Bybel voorkom nie, is dus hoogs misleidend. Die begrip harpazo kan vertaal word as: wegvoer, wegraap, of vinnig wegruk. Hierdie woord kom onder andere ook in Openbaring 12:5 voor:

“En [die vrou] het ‘n manlike kind gebaar, wat al die nasies met ‘n ystersepter sou regeer; en haar kind is weggeruk na God en sy troon”.

Hierdie teks verwys na die hemelvaart van die Here Jesus. Hy is dus weggeruk of weggeraap na God en sy troon.

Behalwe die heerlike bestemming waarna die bruidsgemeente deur middel van die wegraping geneem word, moet hierdie belofte ook aanvaar word in die lig van ons beloofde ontvlugting uit die oordele van die verdrukking. Soos in die geval van Noag en Lot, sal die ware gelowiges uit die rampgebied van God se oordele verwyder word kort voordat die uur van die duisternis aanbreek:

“Waak dan en bid altyddeur, sodat julle waardig geag mag word om al hierdie dinge wat kom, te ontvlug en voor die Seun van die mens te staan” (Luk. 21:36).

Bogenoemde teks is uit die 1933/53 vertaling aangehaal. Die vertalers van die Nuwe Afrikaanse Bybel (1983) glo klaarblyklik as gevolg van hulle vrysinnige teologiese denke nie in ‘n wegraping nie en het Lukas 21:36 só verdraai dat die belofte van ontvlugting nie meer daaruit blyk nie.

In die Greek English Lexicon of the New Testament and Other Early Christian Literature, deur W.F. Arndt en F.W. Gingrich, word die woord ontvlug (ekfeugo in Grieks) vertaal as: na veiligheid ontsnap, ontvlug, vermy of ontwyk. Lukas 21:36 se betekenis van ekfeugo word spesifiek in dié woordeboek as ‘escape tribulations’ (ontvlugting uit die verdrukking) aangedui.

Hierdie vers se betekenis is nie dat die Here ons in die verdrukking sal bewaar nie, maar buite die verdrukking. Noag en Lot het nie God se beloftes verwerp en gereed gemaak om in die vloed of in die vuur en swael saam met die sondaars te probeer oorleef nie!

Die Here bied beslis aan u ontvlugting uit die komende oordele. Die groot verdrukking is ‘n tyd van goddelike toorn. Wanneer die kragte van die hemele geskud word en mense se harte beswyk van vrees en verwagting van die dinge wat oor die wêreld kom, sal hulle paniekbevange na die berge roep en sê:

“Val op ons en verberg ons vir die aangesig van Hom wat op die troon sit, en vir die toorn van die Lam; want die groot dag van sy toorn het gekom, en wie kan bestaan?” (Op. 6:16-17).

In Noag en Lot se tyd het die groot meerderheid van die mense die belofte van ‘n ontvlugting verwerp en geen ag daarop geslaan nie. Hulle het aangegaan met hulle lewe van eet, drink, losbandigheid en materialisme, en glad nie die donker wolke van die naderende oordele raakgesien nie. Mattheus sê hulle het dit “nie verstaan nie voordat die sondvloed gekom en almal weggevoer het nie; so sal ook die koms van die Seun van die mens wees” (Matt. 24:39).

In sy dolle gejaag na plesier, bandeloosheid en rykdom sien die eindtydse wêreld ook glad nie die tekens van naderende oordele raak nie. Christene wat waak en bid, is egter hierop bedag en sal geestelik waardig wees om die oordele te ontvlug! “In daardie nag sal twee op een bed lê; die een sal aangeneem en die ander verlaat word. Twee vroue sal saam maal; die een sal aangeneem en die ander verlaat word...” (Luk. 17:34-35).

Die teëhouer

Die Bybel bevestig ook die feit dat die Antichris nie geopenbaar kan word totdat hy wat hom teëhou, uit die weg geruim is nie:

“En nou, julle weet wat hom teëhou, sodat hy op sy tyd geopenbaar kan word. Want die verborgenheid van die ongeregtigheid is al aan die werk, net totdat hy wat nou teëhou, uit die weg geruim is; en dan sal die ongeregtige geopenbaar word, hy wat die Here met die asem van sy mond sal verdelg en met die verskyning van sy wederkoms tot niet sal maak” (2 Thess. 2:6-8).

“...hy wat hom teëhou” is die liggaam van Christus, wat die gemeente van die weergeborenes is. Die Gees van die waarheid wat in ons is, staan die gees van die dwaling teë wat in die kinders van die ongeregtigheid werk (1 Joh. 4:1-6). Hierdie teëhouding verklaar die feit waarom die koninkryk van die duisternis en sy groot eindtydse leier, die Antichris, nie volle beheer oor die wêreld kan oorneem solank as wat die koninkryk van God deur die kerk van Christus nog hier gevestig is nie.

Geen naasbestaan is tussen die ware kinders van die Here en die Antichris as geopenbaarde wêreldleier moontlik nie. Daar is dus geen sprake van ‘n wegraping in die middel van die verdrukking nie, want dit sou dan beteken dat die liggaam van Christus as die teëhouer van die Antichris nie weggeneem hoef te word voordat hy verskyn nie. Dit is onbybels! Die ontvlugting in die middel van die verdrukking, wat dikwels met die wegraping verwar word, is wanneer Israel sy verbond met die Antichris sal verbreek en dan inderhaas vir oorlewing na die berge in die woestyn vlug (Matt. 24:15-21; Op. 12: 13-14). Dit is egter nie die wegraping nie!

Indien ons ‘n suiwer Bybelse toekomsverwagting het, dan wag ons vir die Here Jesus wat soos ‘n dief in die nag sal kom op ‘n uur wanneer niemand dit verwag nie. Voorbereiding vir sý koms is ‘n heilige en godvrugtige lewenswandel. In hierdie laat stadium van genadetyd moet siele gered en soos brandhout uit die vuur geruk word, sodat die bruilofsaal kan vol word.

Mense wat eers vir die Antichris wag vóórdat die Here Jesus kom, hou hulleself hoofsaaklik met oorlewingstrategieë besig as voorbereiding vir die donker tydperk waardeur hulle moet gaan. Die blye vooruitsig op die koms van Christus word vir hulle deur die vreesaanjaende afwagting van die Antichris se verskyning vervang. Sodoende word hulle harte beswaar deur vrees en verwagting van die dinge wat oor die wêreld kom (Luk. 21:26), en dit demp die blydskap van die ontvlugting wat daar vir die kinders van die Here is (Luk. 21:36).

Dit is baie belangrik om te begryp dat die kerk van Jesus Christus ‘n teëhouende rol ten opsigte van die verskyning van die Antichris het. Ons mag nooit ophou om die lig van ‘n donker wêreld en die sout van ‘n bedorwe aarde te wees nie. Ons kan dus nie maar gelate toekyk hoedat antichristelike strukture geskep en goddelose lewenswyses gevestig word nie. Nie net moet Christene hierteen gewaarsku word nie, maar ook die staat, die media, die vermaaklikheidswêreld en enige instansie wat vir antichristelike praktyke verantwoordelik is, moet ernstig gewaarsku word: “Moenie dwaal nie; God laat Hom nie bespot nie; want net wat die mens saai, dit sal hy ook maai” (Gal. 6:7).

Die boek Openbaring bevestig ook die sewe jaar lange afwesigheid van die gemeentes van Jesus Christus van die aarde af. Dit is opvallend dat daar in Openbaring 2 en 3 verskeie kere na die gemeentes verwys word:

“Wie ‘n oor het, laat hom hoor wat die Gees aan die gemeentes sê” (Op. 3:22).

Daarna verdwyn die gemeentes misterieus van die toneel af en tref ons die verheerlikte kerk in Openbaring 4 en 5 in die hemel aan. In die donker dae van die verdrukking word daar geen melding van die bruidsgemeente op aarde gemaak nie – wél van heiliges, maar nie in gemeenteverband nie. Ons lees eers in Openbaring 19:7-14 weer van die bruidsgemeente wanneer sy saam met Christus terugkom aarde toe.

Kinders van die Here wat gered én gereed is, het niks om te vrees in verband met die komende oordele van die verdrukking nie. Soos in die dae van Noag en Lot, is ons ook nie vir God se oordele en toorn bestem nie:

“Voorwaar, voorwaar, Ek sê vir julle, wie my woord hoor en Hom glo wat My gestuur het, het die ewige lewe en kom nie in die oordeel nie, maar het oorgegaan uit die dood in die lewe” (Joh. 5:24).

Paulus beklemtoon ook die feit dat die Christene nie vir die oordele van God bestem is nie, wanneer hy aan die Thessalonicense sê:

“Want God het ons nie bestem tot toorn nie, maar om die saligheid te verkry deur onse Here Jesus Christus” (1 Thess. 5:9).

Een van die belangrikste redes waarom mense verwar word as hulle die boek Openbaring lees, is omdat hulle die eenvoudige waarheid van die wegraping vóór die donker dae van die verdrukking miskyk. Daar is geen aanduiding in die Bybel dat die kerk tydens enige deel van die verdrukking op aarde sal wees nie. Net so seker as wat die ware gelowiges in die tyd van Noag en Lot die goddelike oordele ontvlug het, sal die ware gelowiges ook die oordele van die verdrukking ontvlug en voor die Seun van die mens staan.

Die hemelse gesig

Onmiddellik ná die basuingeklank van Openbaring 4:1 was Johannes in die Gees in die hemel, waar hy die verheerlikte kerk aangetref het:

“En dadelik was ek in die Gees, en kyk, daar staan ‘n troon in die hemel en Een sit op die troon. En Hy wat daarop sit, het in sy voorkoms gelyk soos die steen jaspis en sardius; en rondom die troon was ‘n reënboog wat in sy voorkoms gelyk het soos ‘n smarag. En rondom die troon was daar 24 trone, en op die trone het ek die 24 ouderlinge sien sit, bekleed met wit klere; en hulle het goue krone op hulle hoofde gehad” (Op. 4:2-4).

Dit wat Johannes gesien het, was onuitspreeklik mooi. Die naaste wat hy aan ‘n beskrywing van die Here se glansryke voorkoms kon kom, was om dit met skitterende edelgesteentes te vergelyk. Hy het soos die glans van die jaspis- en sardiusstene gelyk. In Openbaring 21:11 word gesê dat jaspis ‘n kristalhelder steen is, en dié beskrywing dui veel eerder op ‘n diamant. Die vlekkelose heiligheid van God word hierdeur uitgebeeld. Sardius het ‘n dieprooi skynsel, en dit wys heen na die kosbare bloed van die Lam. Die groen reënboog rondom die troon versinnebeeld die ewige lewe wat daar in Christus Jesus is. Die sirkel is die simbool van oneindigheid, en die groen kleur stel lewe voor.

Die 24 ouderlinge met die krone op hulle hoofde is ‘n voorstelling van die verheerlikte kerk van Christus ná die wegraping. Hulle identifiseer hulleself bo enige twyfel wanneer hulle in aanbidding voor die Lam neerval en Hom as Verlosser bely:

“U is geslag en het ons vir God met u bloed gekoop uit elke stam en taal en volk en nasie" (Op. 5:9).

Hulle is die bloedgewaste kinders van die Here uit alle volke, en het deur die opstanding van die regverdiges hulle verheerlikte liggame ontvang. As lede van die liggaam van Christus sit hulle rondom die troon om saam met Hom die wêreld in die verdrukking te oordeel (1 Kor. 6:2).

Die simboliek wat hier gebruik word om die bruidsgemeente van die Here Jesus mee uit te beeld, is baie paslik. Ouderling is ‘n Nuwe Testamentiese amp en veronderstel nie alleen iemand wat deur die genadewerk van Christus verlos is nie, maar ook iemand wat die opdrag tot dissipelskap en arbeid in die oeslande van die Here ernstig opgeneem het.

Die getal 24 is ook betekenisvol. In 1 Kronieke 24 het koning Dawid 24 familiehoofde aangewys om die priesterlike dienswerk in die tempel te verrig. Elke groep sou in ‘n vaste siklus vir twee weke per jaar aan diens wees. Die 24 families het dus al die priesters ingesluit wat die Here gedien het. In 1 Petrus 2:9 word alle gelowiges in die Nuwe Testament tot ‘n heilige priesterdom geroep “om te verkondig die deugde van Hom wat ons uit die duisternis geroep het tot sy wonderbare lig.” Geloof moet dus tot diensbaarheid lei omdat geloof sonder werke dood is.

Die 24 ouderlinge sluit al die ‘priesters’ van die Here uit elke stam en taal en volk en nasie in. Hulle het goue krone op hul hoofde, en dit is ‘n aanduiding van hulle Christelike dienswerk wat deur die Here beloon is (Op. 22:12). Om met leë hande voor die Here te staan, dui daarop dat jy jou talente begrawe het en dan op die dag van die wederkoms beskaamd voor Hom staan (1 Joh. 2:28).

Ouderlingskap is soos dissipelskap, waarin geloof en werke hand aan hand gaan. Dit moet egter nie vleeslike werke wees wat uit die mens se eie vernuf en insig voortspruit nie, maar dit wat onder die inspirasie en leiding van die Heilige Gees gedoen word. Geen wonder nie dat so baie Christene gedurig probleme ondervind en sê dat hulle geestelike lewe wisselvallig is. Ons is almal tot diensbaarheid geroep. Baie mense wil egter nie vir die Here werk nie, daarom dryf hulle weer van Hom af weg en gaan met hulle lewe van eiebelang voort. Hoe wil hulle as ouderlinge en konings saam met Christus in sy koninkryk regeer indien hulle nie dié ryk as arbeiders van die Here help bou het nie?

Die lossingsreg

In Openbaring 5:1-5 vind ons die voorspel tot ‘n dramatiese bevrydingsproses wat gedurende die sewe jaar van die verdrukking gaan plaasvind. Dit word as die beoefening van die lossingsreg voorgestel waarin die aarde en sy inwoners deur middel van groot oordele uit die hand van die Berower [Satan] en sy tiranne bevry en op ‘n volkome en absolute wyse aan die gesag van sy regmatige eienaar, Jesus Christus, onderwerp gaan word:

“En ek het in die regterhand van Hom wat op die troon sit, ‘n boek gesien, van binne en van buite beskrywe en met sewe seëls goed verseël. En ek het ‘n sterk engel gesien wat met ‘n groot stem uitroep: Wie is waardig om die boek oop te maak en sy seëls te breek? En niemand in die hemel of op die aarde of onder die aarde kon die boek oopmaak of daarin kyk nie. En ek het baie geween, omdat daar niemand waardig bevind is om die boek oop te maak  en te lees of daarin te kyk nie. Toe sê een van die ouderlinge vir my: Moenie ween nie; kyk, die Leeu wat uit die stam van Juda is, die wortel van Dawid, het oorwin om die boek oop te maak en sy sewe seëls te breek” (Op. 5:1-5).

In die boek Rut is ‘n goeie voorbeeld van die lossingsreg opgeteken. ‘n Vergelyking tussen Rut se omstandighede en dié van ons sal veel lig op die toneel in Openbaring 5 werp:

Naomi, haar man en twee seuns het tydens ‘n groot droogte en hongersnood van hulle grond naby Betlehem weggetrek om as vreemdelinge in die velde van Moab te vertoef. Op ‘n soortgelyke wyse is die stamvader en stammoeder van die ganse mensdom, Adam en Eva, tydens ‘n geestelike droogte in die sondeval van hulle regte op hulle erfdeel ontneem, en moet ons as gevolg hiervan vandag nog as vreemdelinge en bywoners in ‘n bose wêreld vertoef.

In Naomi en haar gesin se ballingskap is drie van die gesinslede dood en nog een het besluit om in Moab agter te bly. Twee sou egter genade in die oë van die Here vind en na hulle erfdeel terugkeer. By wyse van toepassing kan gesê word dat baie mense in hulle afgedwaalde toestand as sondaars sterf, maar vir dié wat die Here met hulle hele hart soek, is daar herstel en redding.

Terug op hulle grond in Betlehem het Naomi en haar skoondogter, Rut, ‘n enorme probleem gehad. Die opgehoopte skuldlas op die familie-eiendom was só groot dat hulle dit glad nie kon betaal nie. Hulle sou ‘n ryk familielid moes vind wat as losser kon optree sodat die grond behoue kon bly. Hy sou ook vir Rut as vrou moes neem sodat die familie van die oorledene nie sou uitsterf nie, maar voortleef. Só ‘n persoon het hulle in Boas gevind. Hy het die lossingsreg beoefen deur die skuld te betaal en ook vir Rut, die Moabitiese, wat onder die vleuels van die God van Israel kom skuil het, as vrou geneem. Rut en Naomi was vol vreugde en diepe dankbaarheid teenoor Boas, want as hy nie tot hulle hulp en redding gekom het nie, sou hulle eiendom in die hande van hulle skuldeisers beland en hulle familienaam in Israel ook uitgesterf het.

Ons Losser is Jesus Christus. Hy het die skuldlas van ons sonde op Hom geneem en die volle prys daarvoor betaal. Hierdeur het ons mede-erfgename van Hom geword en sal ons ook saam met Hom oor ons erfdeel regeer. Meer nog – Hy het vir ons, wat soos Rut uit ‘n heidenwêreld afkomstig is, as sy bruid geneem omdat ons by Hom kom skuil het. Wat ‘n vreugde dat ons só ‘n naasbestaande kon vind wat Hom oor ons ontferm het, ons skuld vereffen, ons die ewige lewe geskenk en vir altyd onder sy persoonlike beskerming en sorg geneem het.

Die ouderlinge se vreugde het geen perke geken toe hulle besef dat hulle Redder, Jesus Christus, die Losser is wat nie alleen hulle sondeskuld betaal het nie, maar ook die hele aarde van die mag van die Bose gaan bevry. Hierdeur sal hulle weldra die goddelike gesag van Génesis 1:28 oor hulle erfdeel terugkry en saam met Christus as konings daaroor heers:

“U het ons vir God met u bloed gekoop... en het ons konings en priesters vir onse God gemaak, en ons sal as konings op die aarde heers” (Op. 5: 9-10).

Wanneer dít aan die begin van die duisendjarige vrederyk gebeur, sal die tydperk ná die sondeval waarin “die hele wêreld in die mag van die Bose lê” (1 Joh. 5:19), finaal beëindig wees.

Dit was die gebruik in Israel om die bemaking van eiendom in ‘n boekrol op te skryf, en elke keer nadat sekere inskrywings gemaak is, is die betrokke deel verseël. Die testament waarin die erfreg en heerskappy oor die aarde beskryf word, is met sewe seëls verseël. Christus alleen is waardig om die testament se seëls te breek en dit te open. Hy is nie alleen die wettige eienaar van die aarde en sy mense nie, maar het ook al die skuld wat uit Satan se berowing van die menslike beheer oor die eiendom voortgespruit het, betaal.

Wanneer die seëls een vir een gebreek word, word die geweldigste oordele van alle tye oor die aarde uitgestort. Hierdeur sal ‘n sondige mensdom tot verantwoording geroep word en die mag van Satan en sy trawante stelselmatig afgebreek word totdat daar niks van sal oorbly nie.

Die ouderlinge in die hemel kyk in afwagting toe vir die breek van die eerste seël van God se oordele. Wanneer hierdie seël gebreek word, maak die Antichris skielik sy verskyning op aarde, waarna die dramatiese gebeure van Openbaring 6 ‘n aanvang neem. Die kerk van Christus sal dan saam met Hom rondom sy troon wees en telkens die regverdigheid van sy oordele oor ‘n goddelose wêreld bevestig.

Jy sal weet of jou bestemming by die Here Jesus is, en of jou lewe dalk sodanig is dat jy glad nie ‘n toonbeeld van sy liefde en reddende genade is nie. Dan stuur jy op die verdrukking af, en op die misleiding en tirannie van die Antichris wat die groot rebel en mens van sonde sal wees. Daar is egter ‘n meer uitnemende weg, en dit is die weg wat by die kruis van die Here Jesus begin. As jy bereid is om op die pad van sonde om te draai en na die Here te gaan, dan sal Hy jou sonde vergewe en jou tot ‘n kind van Hom herskep. Wanneer Hy sy kerk kom haal, sal jy dan saam met Hom in hemelse plekke wees terwyl miljoene mense op aarde aan die skrikbewind van die Antichris onderwerp sal word.

Diegene wat nie erns met die Bybel en die roepstem van die HereHere maak nie, se lewenspad gaan deur ‘n donker dal van verskrikking loop wat by Openbaring 6 begin en gaandeweg al hoe erger sal word na die einde toe. Die meeste van hulle sal glad nie eers hierdie geweldige rampe en oordele oorleef nie. Miljoene mense sal só deur die krag van die dwaling oormeester word dat hulle die Antichris blindelings sal navolg onder die illusie dat hulle die regte ding doen. Kom liewer nóú oor uit die duisternis tot die lig en ontvlug só die komende oordele!

Die kinders van God word skielik met die aanvang van die gebeure van Openbaring 4 na die hemel verplaas, terwyl die uur van die duisternis op aarde aanbreek. Eers in Openbaring 19 maak die bruidsgemeente saam met Christus in triomf haar opwagting op aarde om saam met Hom in sy vrederyk te regeer.



5. Die Regterstoel van Christus

(Openbaring 4 en 5)

Die 24 ouderlinge wat in Openbaring 4 en 5 bekend gestel word, is die verheerlikte kerk. Hulle het almal krone op hul hoofde, wat daarop dui dat hulle by die regterstoel van Christus genadeloon ontvang het: “En rondom die troon was daar 24 trone, en op die trone het ek die 24 ouderlinge sien sit, bekleed met wit klere; en hulle het goue krone op hulle hoofde gehad” (Op. 4:4).

Proff. Walvoord en Zuck (The Bible Knowledge Commentary, bl. 943) sê die volgende oor hierdie krone: “The crowns were similar to those given victors in Greek games (stephanos), in contrast with the crown of a sovereign ruler (diadema). The crowns seem to indicate that the leders had been judged and rewarded.”

Petrus sê die tyd is daar dat die oordeel in die huis van die Here moet begin (1 Pet. 4:17). Dit verwys na die oordeel oor die werke van gelowiges. Dit is waarom die Here Jesus sê: "Kyk, Ek kom gou, en my loon is by My, om elkeen te vergeld soos sy werk sal wees” (Op. 22:12). Wanneer die Here kom, kom Hy om sy diensknegte te beloon en die sondaars te straf: “U toorn het gekom en die tyd van die dode om geoordeel te word en om die loon te gee aan u diensknegte, die profete, en aan die heiliges en aan die wat u Naam vrees, klein en groot, en om die verderwers van die aarde te verderf” (Op. 11: 18).

Die goue krone wat die verheerlikte kerk sal kry, kom in werklikheid die Lam toe, daarom word dit voor sy voete neergelê:

“[toe] val die 24 ouderlinge neer voor Hom wat op die troon sit, en aanbid Hom wat tot in alle ewigheid lewe, en werp hulle krone voor die troon en sê: U is waardig, o Here, om te ontvang die heerlikheid en die eer en die krag…” (Op. 4: 10-11).

Alleen Hy is waardig om die eer te kry vir dit wat sy getroue diensknegte op aarde bereik het. Dit is deur die instaatstellende krag van die Heilige Gees dat hulle vir die Here Jesus kon werk. Nogtans vra dit veel toewyding, gehoorsaamheid en volharding van hulle kant af, maar die genademiddels om hulle taak op aarde te kan verrig, kom alles van die Here af.

Hoewel die regterstoel-oordeel van Christus nie pertinent in Openbaring bespreek word nie, word dit as ‘n gegewe aanvaar, en is dit baie duidelik dat dit nét ná die wegraping sal plaasvind. Aan die martelaarsgemeente van Smirna sê Jesus: “Wees getrou tot die dood toe, en Ek sal jou die kroon van die lewe gee” (Op. 2:10). Daar is dus ‘n spesifieke kroon wat hulle sal kry. Aan sy getroue getuies in afvallige Thiatire sê Hy: “Hou maar net vas wat julle het, totdat Ek kom. En aan hom wat oorwin en my werke tot die einde toe bewaar, sal Ek mag oor die nasies gee” (Op. 2:25-26). By sy wederkoms sal Hy hulle dus beloon.

Aan die getroues in die dooie Sardis gemeente beloof Hy: “Wie oorwin, sal beklee word met wit klere” (Op. 3:5). Aan sy geliefde diensknegte wat Hom te midde van groot armoede en probleme in Filadelfia dien, sê Hy: “Kyk, Ek kom gou! Hou vas wat jy het, sodat niemand jou kroon kan neem nie” (Op. 3:11). Hulle moet daarteen waak om terug te val. Deur hulle volharding tot aan die einde toe moet hulle waardig bly om krone te kan ontvang.

Oor hierdie gees van volharding op die pad van die Here het Johannes voor sy verbanning na Patmos aan die gemeentes geskryf:

“En nou, my kinders, bly in Hom, sodat ons vrymoedigheid kan hê wanneer Hy verskyn en nie beskaamd van Hom weggaan by sy wederkoms nie" (1 Joh. 2:28).

Dit het toe al vir Johannes duidelik geword dat ernstige probleme en geestelike veragtering in Christelike gemeentes ingetree het. Die tweede geslag Christene was in die meeste gevalle nie meer op standaard nie. Baie van die oueres was  nie oorwinnaars nie en het ook veragter in die genade (Heb. 12:15). In só ‘n toestand sal hulle hul genadeloon verbeur, daarom die duidelike vermaning: “Wees op julle hoede, dat ons nie verloor wat ons deur arbeid verkry het nie, maar ‘n volle loon ontvang (2 Joh. 1:8).

Die kinders van die Here het onteenseglik ‘n groot verantwoordelikheid om vir Christus se skielike koms en ons verskyning voor sy regterstoel gereed te wees!

Die afspraak

Alle Christene het ‘n afspraak voor die regterstoel van Christus, of hulle goeie diensknegte was of nie. Sommige sal loon ontvang, terwyl ander met leë hande daar sal staan. Die feit is dat die Here se diensknegte rekenskap van hulleself sal moet gee. Paulus sê aan die gemeente in Korinthe:

“Want ons moet almal voor die regterstoel van Christus verskyn, sodat elkeen kan ontvang wat hy deur die liggaam verrig het, volgens wat hy gedoen het, of dit goed is of kwaad” (2 Kor. 5:10).

Die woord “kwaad” kan ook met “nutteloos” vertaal word. Daar gaan baie werke van mense wees wat op dié dag nutteloos gaan blyk te wees omdat dit geen ewigheidswaarde het nie. Die Here Jesus sê aan elke gemeente: “Ek ken jou werke…” Hy gaan elkeen volgens sy werke vergeld, of dit goed is of nutteloos.

Aan die Christene in Rome rig Paulus dieselfde boodskap:

“…ons sal almal voor die regterstoel van Christus gestel word… so sal elkeen van ons dan vir homself aan God rekenskap gee" (Rom. 14:10, 12).

Aan die Korinthiërs verduidelik Paulus in veel meer detail hoe die werke van gelowiges aan God se vuurproef onderwerp sal word. Hieruit blyk dit duidelik dat dit geloofswerke is wat ná bekering gedoen word omdat dit op die Rots, Jesus Christus, gebou word. Die werke van sommige Christene sal egter verwerplik wees omdat dit vleeslik is. In die lig hiervan toon Paulus aan dat ons as medewerkers van God ‘n besliste taak het om in sy koninkryk te verrig. Ons moet egter oppas hoe ons dit doen – nie in die krag van die vlees nie, maar in die krag van die Heilige Gees:

“Want ons is medewerkers van God; die akker van God, die gebou van God is julle. Volgens die genade van God wat aan my gegee is, het ek soos ‘n bekwame boumeester die fondament gelê, en ‘n ander bou daarop; maar elkeen moet oppas hoe hy daarop bou. Want niemand kan ‘n ander fondament lê as wat daar gelê is nie, dit is Jesus Christus. En as iemand op dié fondament bou goud, silwer, kosbare stene, hout, hooi, stoppels – elkeen se werk sal aan die lig kom, want die dag sal dit aanwys, omdat dit deur vuur openbaar gemaak word; en die vuur sal elkeen se werk op die proef stel, hoedanig dit is. As iemand se werk bly staan wat hy daarop gebou het, sal hy loon ontvang; as iemand se werk verbrand word, sal hy skade ly; alhoewel hy self gered sal word, maar soos deur vuur heen. Weet julle nie dat julle ‘n tempel van God is en die Gees van God in julle woon nie?” (1 Kor. 3:9-16).

‘n Paar sake is uit dié gedeelte baie duidelik:

·      Die fondament van bekering, wat die begin van ‘n nuwe lewe in Christus is, moet éérs in ons lewe gelê word voordat ons vir die Here kan begin werk.

·      Ná ons bekering het ons ‘n opdrag om vir die Here te werk deur ons lig in die wêreld te laat skyn en sy getuies te wees. Ons moet medewerkers van God in die uitbreiding van sy koninkryk op aarde wees.

·      Dit is nie vanselfsprekend dat ons altyd net aanvaarbare werke onder die leiding van die Heilige Gees sal doen nie, omdat ‘n Christen ook nuttelose dinge in die krag van die vlees kan doen (1 Kor. 3:1-3). Dié werke is die hout, hooi en stoppels wat nie ewigheidswaarde het nie en vir God verwerplik is.

·      Aan diegene wat onaanvaarbare werke in die vlees doen, word die vraag gevra: “Weet julle nie dat die Gees van God in julle woon nie? Hulle moet hulle lewens aan die beheer van die Heilige Gees oorgee en in sy krag die Here begin dien. Dit is standaard Christenskap.

Die Here Jesus het in ‘n gelykenis in Lukas 19: 11-27 ook na die dag verwys wanneer sy diensknegte rekenskap van hulle lewens sal moet gee. Hy sê dat Hy aan elkeen van hulle ‘n pond gegee het wat op die instaatstellende krag van die Heilige Gees dui, m.a.w. ‘n godgegewe werksvermoë in sy koninkryk.

Wanneer Hy as Koning terugkom, sal Hy heel eerste sy diensknegte ontbied om loon toe te ken ooreenkomstig die arbeid wat hulle verrig het. Aan dié een wat met sy pond tien ponde wins verdien het, sal Hy sê: “Mooi so, goeie dienskneg; omdat jy in die minste getrou gewees het, moet jy gesag hê oor tien stede” (Luk. 19:17). ‘n Ander een kry gesag oor vyf stede, en die een wat sy pond begrawe het en met leë hande voor sy Heer verskyn, word sterk verwyt. Hy kry geen loon nie, alhoewel hy een van sy Heer se diensknegte was.

Die grondslag van beoordeling

Die Here het voor sy regterstoel ‘n afspraak met diegene wat aan Hom behoort. Uit die aard van die saak gaan hulle nie op grond van die aanwesigheid of afwesigheid van geloof in hulle lewe beoordeel word nie. Hulle is almal uit genade gered, deur die geloof, en dit is ‘n gawe van God. Omdat hulle almal glo, is die grondslag van hulle beoordeling iets anders, nl. werke van geloof. Dit is die werke wat uit ‘n lewende geloof móét voortvloei. Jakobus sê:

“Want soos die liggaam sonder gees dood is, so is ook die geloof sonder die werke dood” (Jak. 2: 26).

Paulus stel dit in Efésiërs 2:8-9 duidelik dat ons deur geloof gered word, sonder werke. Niemand kan dus sy saligheid verdien deur daarvoor te werk nie. Redding is ‘n genadegawe van God. Nadat ‘n persoon egter gered is en ‘n gelowige geword het, word dit van hom verwag om ‘n lewe van godsvrug en goeie werke te lei. In die teks net ná redding uit geloof sonder werke, sê Paulus:

“Want ons is sy maaksel, geskape in Christus Jesus tot goeie werke wat God voorberei het, sodat ons daarin kan wandel” (Ef. 2:10).

Ons is tot ‘n lewe van goeie werke geroep wat God vir ons voorberei het.

Ons moet vrugte dra wat by die bekering pas. As daar nie vrugte in ons lewe is nie, is dit ‘n duidelike bewys daarvan dat ons ‘n dooie geloof het. ‘n Loot wat vrug dra, word skoongemaak sodat dit meer vrug kan dra. Ons lewens moet gereinig en deur die Gees vervul word, sodat ons meer vrug kan dra. Die loot wat geen vrug dra nie, word afgekap. Hy voldoen nie aan sy roeping nie, en is soos die saadjies wat in die vlak grond of tussen die die dorings beland het (Matt. 13:3-23). Só ‘n persoon het nog nie grondig verander nie en moet homself eerlik voor die Here verootmoedig.

Uit hierdie agtergrond behoort dit duidelik te wees dat die Here ons nie gaan beloon vir dit wat ons vír Hom gedoen het nie, maar net vir dit wat Hy déúr ons gedoen het. Ons is werktuie in sy reddende regterhand. Wat ons doen, moet deur die krag van sy Heilige Gees wees. Ek moet nie my eie kop volg nie, maar die Here raadpleeg en ken in al my weë. As ek wil praat, moet ek deur Bybelstudie en gebed eers die boodskap by die Here kry, sodat ek kan sê: “So spreek die Here.”

My lewe moet ook rein en heilig wees, anders sal die Here my nie gebruik nie. Die Here gebruik nie vleeslike en wêreldsgesinde mense as sy medewerkers nie. As hulle nie na hulle eerste liefde terugkeer nie, neem Hy hulle kandelaar van hulle af weg, soos wat Hy dit ook van ‘n hele gemeente af kan wegneem wat Hom mishaag. Hy sal dan iemand anders kry om te gebruik.

Krone

Die Here sê dat Hy sy kinders se werke ken, en aan hulle genadeloon sal gee wanneer Hy weer kom. Kort nadat ons met die wegraping en die eerste opstanding ons verheerlikte liggame gekry het, sal ons ook by die regterstoel van Christus krone vir getroue diens kry. Ons moet onsself beywer om dié weke te doen wat vir die Here behaaglik is en waarvoor hy ook krone sal toeken. Dan weet ons dat ons lewe op aarde nie tevergeefs was nie, maar deur die krag van die Heilige Gees werke opgelewer het wat ewigheidswaarde het. Ons sal dan ook die stem van die Here hoor wat sê: “Mooi so, goeie en getroue dienskneg. Oor weinig was jy getrou, oor veel sal Ek jou aanstel. Gaan in in die vreugde van jou Heer.”

Die volgende krone word aan die oorwinnaars beloof:

Die onverwelklike kroon vir ‘n heilige lewe

Heiligmaking het basies met twee sake te doen, nl. reiniging en afsondering vir diens. Wanneer ‘n Christen homself in ‘n volle oorgawe aan die volkome beheer van die Heilige Gees oorgee, moet hy twee reaksies verwag: Eerstens sal hy onder die oortuiging van sonde en vleeslikheid in sy lewe kom wat hy sal moet bely en laat staan. Die Gees van God is die Gees van heiligheid. Hy kan nie volle beheer oor ‘n lewe neem wat nog nie van alle ongeregtigheid gereinig is nie. Paulus sê:

“Laat  ons ons van alle besoedeling van die vlees en die gees reinig, en laat ons die heiligmaking in die vrees van God volbring” (2 Kor. 7:1).

Tweedens sal hy homself onvoorwaardelik vir die saak van die Here diensbaar moet stel. Paulus het die atlete se strawwe oefenprogramme in Griekeland gesien en gesê: “Elkeen wat aan ‘n wedstryd deelneem, onthou hom in alles – hulle nogal om ‘n verwelklike krans te ontvang, maar ons ‘n onverwelklike” (1 Kor. 9:25). Beywer jy jouself om die onverwelklike kroon vir ‘n heilige en diensbare lewe te kry? Paulus het dit konsekwent gedoen. Hy het gesê: “Ek kasty my liggaam en maak dit diensbaar” (1 Kor. 9:27).

Die kroon van roem vir sielewenners

Die groot taak wat Christus aan sy dissipels opgedra het, is dié van wêreldevangelisasie. Toe Hy ná sy opstanding in die bovertrek aan die dissipels verskyn het, het Jesus gesê: “Vrede vir julle! Soos die Vader My gestuur het, stuur Ek julle ook” (Joh. 20:21). Later het Hy die opdrag aan hulle herhaal: “Gaan die hele wêreld in en verkondig die evangelie aan die ganse mensdom” (Mark. 16:15).

Maklik sou dit beslis nie wees om die boodskap van die Here Jesus se reddende genade in ‘n vyandige wêreld te verkondig nie, daarom het die Here die krag van die Heilige Gees aan sy kerk belowe: “Julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom, en julle sal my getuies wees in Jerusalem sowel as in die hele Judéa en Samaria en tot aan die uiterste van die aarde” (Hand. 1:8).

Vir diegene wat ander mense na Christus toe lei, word die kroon van roem beloof. Paulus sê in sy brief aan die gemeente van Thessalonika: “Wie anders as julle is ons hoop of blydskap of kroon van roem in die teenwoordigheid van onse Here Jesus Christus by sy wederkoms?” (1 Thess. 2:19). So sal alle ander mense wat verlore siele na Jesus toe lei, ook die kroon van roem voor die regterstoel ontvang.

Die kroon van heerlikheid vir getroue herders

Die geestelike versorging en opbouing van die gemeente is ‘n baie belangrike aspek van Christelike dienswerk wat deur die Here self bepaal is. In Openbaring verwys Hy op ‘n buitengewone wyse na die sewe gemeentes en hulle predikante:

“Die verborgenheid van die sewe sterre wat jy in my regterhand gesien het, en die sewe goue kandelaars: die sewe sterre is die sewe engele van die sewe gemeentes, en die sewe kandelaars wat jy gesien het, is die sewe gemeentes” (Op. 1:20).

‘n Predikant moet soos ‘n helder skynende ster in die Here se regterhand wees. ‘n Ster (bedoelende ‘n planeet) het geen lig in homself nie, maar dit weerkaats die sonlig op aarde. So ook moet ‘n prediker ‘n afskynsel van die lig van die son van geregtigheid in ‘n donker wêreld wees. Hy is nie self die lig nie, maar hy getuig van die lig.

Verder word die predikant met ‘n engel vergelyk. “En van die engele sê Hy wel: Hy wat van sy boodskappers winde maak en van sy dienaars vuurvlamme” (Heb. 1:7). Die predikant is dus ‘n boodskapper wat met ‘n boodskap van God na die gemeente gestuur word; ook is hy ‘n dienaar van die gemeente én van God. Hy moet die gemeente bedien met die brood van die lewe, asook met die veelvuldige genadegawes van die Here.

Petrus sê dat die prediker ook ‘n herder is wat die kudde moet lei. Hy moet dit nie met murmurering doen nie, en ook nie met die oog op selfverryking nie. Hy moet nie ‘n harde en ongenaakbare meester wees nie, maar ‘n navolgenswaardige voorbeeld stel en waak oor hulle belange. As hy dit nougeset doen, sal die Here aan hom die kroon van heerlikheid gee:

“Hou as herders toesig oor die kudde van God wat onder julle is, nie uit dwang nie, maar gewilliglik; nie om vuil gewin nie, maar met bereidwilligheid; ook nie as heersers oor die erfdeel nie, maar as voorbeelde vir die kudde. En wanneer die Opperherder verskyn, sal julle die onverwelklike kroon van heerlikheid ontvang" (1 Pet. 5:2-4).

Dit is duidelik dat predikers ‘n swaarder oordeel as ander mense sal ontvang as hulle nie hul werk doen soos wat die Here dit van sy geroepenes en gesante verwag nie. Dit behels onder meer dat hulle die volle raad van God moet verkondig, insluitende die boodskap van die wederkoms. Die Here sal ook ongeredde mense se bloed van hulle hande eis. Aan die ander kant sal hulle ryklik beloon word as hulle getroue herders was.

Weens die groot verval van die laaste dae het getroue en bekwame herders wat die woord van die waarheid reg sny, baie skaars geword. Die meerderheid sal ter wille van populariteit, en ook onder die beïnvloeding van hulle kollegas wat valse profete is, die weg van kompromie volg en ‘n maklike maar valse evangelie verkondig. Paulus het duidelik teen hulle gewaarsku:

“Daar sal ‘n tyd wees wanneer hulle die gesonde leer nie sal verdra nie, maar, omdat hulle in hul gehoor gestreel wil wees, vir hulle ‘n menigte leraars sal versamel volgens hulle eie begeerlikhede, en die oor sal afkeer van die waarheid en hulle sal wend tot fabels" (2 Tim. 4:3-4).

Maak seker dat u in u gemeente met die onvervalste melk van die Woord bedien word, en saam met u leraar met vrymoedigheid voor die regterstoel van Christus sal kan verskyn. As dit nie die geval is nie, moet u so gou as moontlik onder die vormgodsdienstiges uitgaan (2 Tim. 3:5).

Die kroon van die lewe vir Christen-martelare

Aan elkeen wat sy lewe ter wille van sy geloof aflê, word die kroon van die lewe beloof. Die Here sê vir die martelare:

“Wees getrou tot die dood toe, en Ek sal jou die kroon van die lewe gee” (Op. 2:10).

Deur die eeue heen was daar getroue diensknegte van die Here Jesus wat bereid was om ten koste van hulle veiligheid, hulle werk, hulle gesinne, en selfs hulle eie lewe, die vlam van geloof in ‘n vyandige wêreld omhoog te hou. Hulle het die volle implikasies van Christus se woorde besef toe Hy gesê het: “Kyk, Ek stuur julle soos lammers onder die wolwe” (Luk. 10:3). Ook het Hy gesê: “In die wêreld sal julle verdrukking hê” (Joh. 16:33).

Hoe ís Christene die afgelope byna 2000 jaar nie op verskillende maniere vervolg, verdryf, bespot, geïntimideer en in strafkampe gesit nie, terwyl miljoene die hoogste prys vir hulle geloof betaal het. Die Here sal hulle spesiaal beloon.

By die kategorie van martelare is ook ingesluit diegene wat ‘n swaar kruis van beproewing in hulle lewe moes dra. Volgens Jakobus 1:12 sal hulle ook beloon word as hulle getrou bly. Daar is baie mense wat gestrem is, of gestremde kinders het, wat siek of verlam is, wat onderdruk, misken of verwerp word, of wat dalk werkloos, arm, honger of sonder huisvesting is. Hulle word almal bemoedig om die geloof te behou en op hulle moeilike weg te volhard. Sommige van hulle kry uitkoms in hierdie lewe en ander nie. Die hoofsaak is dat hulle tot die einde toe getrou moet bly en wag op die volmaaktheid wat ons eendag in die hiernamaalse lewe sal hê (2 Kor. 4:16-18; Heb. 11:35).

Die kroon van geregtigheid vir dié wat sy koms liefhet

Om die Here se koms lief te hê, vereis ‘n ingesteldheid op dinge met ewigheidswaarde. Jy moet skatte in die hemel bymekaarmaak waar mot of roes nie verniel en waar diewe nie inbreek en steel nie. As jy sê dat jy die Here Jesus se koms liefhet, dan sê jy dat Hy jou Koning is, dat jy by die vestiging en uitbreiding van sy koninkryk betrokke is, en dat jy uitsien na die dag wanneer Hy as Koning openbaar sal word.

Intussen is jy ‘n vreemdeling en ‘n bywoner op aarde omdat jou ewige tuiste nie hier is nie. Paulus het die goeie stryd van die geloof gestry terwyl hy die koninkryk van Christus in ‘n heidenwêreld gevestig het. Kort voordat hy weens sy geloof tereggestel is, het hy opnuut sy sterk verwagting vir die koms van Jesus en sy koninkryk van geregtigheid uitgespreek:

“Ek het die goeie stryd van die geloof gestry; ek het die wedloop voleindig; ek het die geloof behou. Verder is vir my weggelê die kroon van die geregtigheid wat die Here, die regverdige Regter, my in dié dag sal gee; en nie aan my alleen nie, maar ook aan almal wat sy verskyning liefgehad het" (2 Tim. 4:7-8).

Wanneer die dag van die Here begin (“in dié dag…”) gaan Hy krone as genadeloon aan sy getroue diensknegte toeken. Terselfdertyd sal Hy sy toorn oor ‘n goddelose wêreld uitstort sodat die sondaars ook kan maai wat hulle gesaai het.

Aan dié wat aan die Here behoort, openbaar Hy homself in heerlikheid en maak ons deelgenote van sy heerlikheid. Dan sal ons almal verheerlikte liggame kry en as burgers van die hemelse koninkryk saam met Christus regeer:

“Want ons burgerskap is in die hemele, van waar ons ook as Verlosser verwag die Here Jesus Christus, wat ons vernederde liggaam van gedaante sal verander, om gelykvormig te word aan sy verheerlikte liggaam” (Fil. 3:20-21).

Nadat die kinders van Here hulle verheerlikte liggame en krone gekry het, sal hulle rondom die troon van die Lam hulle plekke inneem om saam met Hom die aarde in geregtigheid te oordeel. Dan sal die sewe seëls van die boekrol van God se oordele in die hemel gebreek word, en sal die Antichris skielik as ‘n valse vredevors op die toneel verskyn. Omdat sy teëhouer dan weg is, sal hy homself met groot misleiding kan openbaar.



6. Die Sewe Seëls

(Openbaring 6)

Die gebeure wat in Openbaring 6 tot 19 beskryf word, speel almal binne die tydsbestek van slegs sewe jaar af. Uit Israel se oogpunt staan hierdie tyd as Daniël se sewentigste jaarweek bekend, soos in Daniël 9:24-27 beskryf. ‘n Jaarweek is ‘n periode van sewe jaar (Lev. 25:3-4). In die Nuwe Testament word die komende jaarweek waarin die Antichris sal regeer, die verdrukking en die groot verdrukking genoem (Matt. 24:21, 29; Op. 7:14). Dié sewe jaar word in twee helftes van 3½ jaar elk verdeel. Om die moontlikheid van vergeesteliking uit te skakel, word daar in Openbaring 11 tot 13 ook na dié twee tydperke van 3½ jaar as  42 maande of 1 260 dae elk, verwys.

Die eerste helfte van die verdrukking sal deur ‘n valse vrede, asook deur politieke, maatskaplike, ekonomiese en godsdienstige inisiatiewe vir die vereniging van die mensdom onder die leierskap van die Antichris gekenmerk word. Wanneer sy vredes- en eenheidspogings egter misluk, sal hy hom in die oorblywende 3½ jaar tot die ongeëwenaarde gebruik van geweld wend en sodoende die bloedigste diktatuur skep wat die wêreld nóg geken het. Die honderde miljoene slagoffers wat sy bewind van terreur gaan eis, sal daarvan die grootste menseslagting van alle tye maak.

Die twee helftes van die verdrukking kan van mekaar onderskei word deur daarna as die tyd van valse vrede en die groot verdrukking te verwys. Dit is verkieslik om van die hele sewe jaar slegs as die verdrukking te praat, omdat in werklikheid net die laaste 3½ jaar daarvan die groot verdrukking is. Gedurende die eerste 3½ jaar sal die mense op aarde geestelik en polities verslaaf en gemanipuleer word, maar in die laaste 3½ jaar fisies verdruk word.

Die vraag word dikwels gevra waarom daar ‘n verdrukking onder die Antichris moet wees? Die Bybel noem die volgende sewe redes hiervoor:

·      Die Here gaan die teëhouer teen sonde en ongeregtigheid wegneem – dit is sy kerk wat as die tempel van die Heilige Gees die lig van ‘n donker wêreld en die sout van ‘n bedorwe aarde was. Hierna sal totale geestelike duisternis op aarde heers, en sal sondaars die geleentheid hê om die maat van hulle ongeregtigheid vol te maak. Die geestelike en morele verdorwenheid van die mensdom sal tot sy volle verwerkliking in die Antichris se sondekultuur kom. Die vermengde, immorele en hoogs permissiewe, neo-Babiloniese wêreldkultuur sal die uiterste vorm van die sondige mens se ideologiese en kulturele verval wees.

·      In die verdrukking, veral in die tweede helfte daarvan, sal die grimmigheid en toorn van God onmiskenbaar geopenbaar word. Hy gaan die sondaars wat hulle nie wou bekeer nie, swaar straf en oordeel. Jesaja 13:9 sê die Here sal in dié tyd die aarde ‘n woesteny maak om sy sondaars daaruit te verdelg.

·      Die koninkryke van die wêreld gaan verwoes word, saam met al die bose sisteme waarop dit berus, sodat Christus in hulle plek kan regeer (Dan. 2:44 en Op. 11:15).

·      Die koninkryk van die duisternis sal in die verdrukking tot volle openbaring kom omdat die Antichris en die duiwel openlik deur alle mense op aarde aanbid sal word (Op. 13:4). Die sonde sal hoogty vier soos nooit tevore nie.

·      Die sataniese leierskap op aarde, saam met al die strukture wat daarvoor geskep is, sal aan die einde van die sewe jaar met Jesus Christus se wederkoms, totaal vernietig en Satan gebind word (Op. 19:19-20; Dan. 11:45; Op. 20:1-3).

·      Die volk Israel sal in ‘n smeltkroes van verdrukking en benoudheid geplaas word sodat ‘n oorblyfsel van hulle gelouter, gesuiwer en gered kan word (Eseg. 22:18-20 en Sag. 13:8-9).

·      Uit die geestelik verharde nasies sal daar volgens Openbaring 6:9-11 en 7:9-17 in die verdrukking ‘n laaste siele-oes ingesamel word. Sommige sal hulleself te midde van die plae verhard, maar ander sal tot besinning kom en gered word.

In die eerste helfte van die verdrukking sal sonde en immoraliteit onder die leiding van die mens van sonde as humanistiese vryhede deur die massas beoefen word. Gedrag van dié aard sal nie as ‘n skande beskou word nie, omdat geen Christelike norme van ordentlikheid in daardie tyd sal geld nie. Ter wille van hierdie bandelose vryhede sal die Antichris aangehang en nagevolg word.

Vier ruiters

Volgens Openbaring 6:1-8 sal die Antichris op ‘n heel besondere wyse geopenbaar word in sy poging om die mensdom eers deur misleiding en dan deur ‘n genadelose diktatuur onder sy absolute beheer te kry.

In die eerste stadium van sy bewind sal hy as ‘n vredevors op die wêreldtoneel verskyn – dit is die ruiter op die wit perd. Feitlik niemand sal deur sy bedekte bedrog en valse vredesbeleid kan sien wie hy werklik is nie. Hy sal sy aanspraak dat hy ‘n gesant van God is, op ‘n skouspel van bonatuurlike magte en wonderwerke baseer. Alle godsdiensleiers en hulle volgelinge sal hom as gevolg hiervan as hulle gemeenskaplike wêreldmessias aanvaar, vereer en aanbid. Deur slim diplomasie sal hy ook die wêreld polities verenig om die hoof van ‘n wêreldregering te word.

Wanneer dit 3½ jaar later blyk dat die Antichris se eenheidshervormings en sosialistiese wêreldregering misluk en rebellie teen sy bewind gestig word, sal hy homself tot geweld wend om sy posisie te handhaaf, en daardeur ‘n militêre diktator word. Dan sal hy die ruiter op die rooi perd wees. Streng ekonomiese beheer en rantsoenering sal tydens die wêreldwye oorlogstoestande en hongersnode ingestel word. In hierdie hoedanigheid sal die Antichris die ruiter op die swart perd wees, met ‘n skaal in sy hand. Hierna bly daar nog net een hoedanigheid vir hom oor, en dit is om as die doodsengel soveel as moontlik mense af te maai en saam met hom na die verderf te sleep. Dan word hy die ruiter op die vaal perd.

In die profetiese rede, in Mattheus 24:4-9, het Jesus Christus dieselfde orde van gebeure beskryf wat in die verdrukking sal plaasvind:

·       “Pas op dat niemand julle mislei nie. Want baie sal onder my Naam kom en sê: Ek is die Christus! en hulle sal baie mense mislei” (die wit perd). ·       “Julle sal hoor van oorloë en gerugte van oorloë... Want die een nasie sal teen die ander opstaan en die een koninkryk teen die ander” (die rooi perd). ·       “En daar sal hongersnode wees en pessiektes” (die swart perd). ·       “Dan sal hulle jul aan verdrukking oorgee en julle doodmaak” (die vaal perd).

Kom ons kyk nou in meer besonderhede na wat gaan gebeur wanneer hierdie vier apokaliptiese perde op die wêreldtoneel verskyn:

Die wit perd

“En ek het gesien toe die Lam een van die seëls oopmaak... en kyk, daar was ‘n wit perd. En hy wat daarop sit, het ‘n boog; en aan hom is ‘n kroon gegee, en hy het uitgegaan as ‘n oorwinnaar en om te oorwin" (Op. 6:1-2).

Reg aan die begin van die verdrukking breek die Here Jesus die eerste seël in die hemel, en ‘n vredevors op ‘n wit perd verskyn skielik op die aarde. Hy het slegs ‘n boog in sy hand en versteek doelbewustelik die pyle omdat sy aanvanklike optrede in die teken van vrede en versoening staan. Hy kon nie vroeër reeds verskyn het nie, omdat die teenwoordigheid van die bruidsgemeente van Christus sy openbaring en magsoorname verhoed het (2 Thess. 2:6-8; 1 Joh. 4:1-6).

Nadat die Here hulle kom haal het, breek die uur van die duisternis op aarde aan. Dit bied aan die Antichris die geleentheid om na vore te tree en sy septer oor ‘n sataniese nuwe wêreldorde te swaai totdat hy sewe jaar later by die wederkoms van Christus verdelg sal word.

Die identiteit van die ruiter op die wit perd was vir baie jare lank ‘n hoogs omstrede onderwerp. Uit die konteks is dit egter baie duidelik dat dit niemand anders as die Antichris kan wees nie. Om te beweer dat dit Christus is net omdat Hy in Openbaring 19 as die ruiter op ‘n wit perd voorgestel word, is glad nie genoegsame gronde vir só ‘n stelling nie.

‘n Simbool moet altyd in die verband waarin dit gebruik word, verklaar word. So word ‘n leeu bv. in een geval gebruik om na Jesus as die Leeu uit die stam van Juda te verwys (Op. 5:5), en in ‘n ander geval weer om die duiwel te beskryf wat soos ‘n brullende leeu rondloop om te kyk wie hy kan verslind (1 Pet. 5:8). Die wit perd van die Antichris dui op ‘n valse vrede. Daar moet in ag geneem word dat die Antichris die ware Christus wat in Openbaring 19 op ‘n wit perd kom, naboots. Hy wil in sý plek aanvaar word.

In die toneel in Openbaring 6 sit die Here Jesus op die troon en maak ‘n boek oop wat met sewe seëls verseël is. Hierin is die oordele van God oor ‘n sondige wêreld beskryf. Dit is bedoel om die duister werke van Satan tot volle openbaring te laat kom en dan vir hom, sy demone én sy misleide volgelinge te oordeel en hulle mag oor die aarde en sy bewoners totaal te verbreek.

Wanneer die eerste vier seëls gebreek word, hardloop daar vier perde ná mekaar uit om hulle misleidings- en verwoestingswerk op aarde te doen. Dat die gevolge van hulle optrede absoluut skrikwekkend en onvergelyklik in omvang sal wees, is duidelik:

“En aan hulle [dit sluit al vier die ruiters in] is mag gegee oor die vierde deel van die aarde om dood te maak met swaard en hongersnood en pes en deur die wilde diere van die aarde” (Op. 6:8).

Die Antichris se toetrede tot die wêreldtoneel as die ruiter op die wit perd sal in die teken van versoening, eenheid en ‘n godsdienstige wêreldbroederskap staan. Hy sal die finale samebindende faktor in die ekumeniese beweging en die Verenigde Godsdienste Organisasie wees. Die valse godsdienste is reeds mislei om te glo dat hulle dieselfde God onder verskillende name aanbid, maar tóg kort daar nog iets meer konkreets om hulle werklik as ‘n groep aan mekaar te verbind.

Hierdie vermiste skakel van godsdienseenheid is die universele Messias, wat ook die kosmiese Christus genoem word. Wanneer hy gekom het, sal hy die Christus vir die Christene, die Messias vir die Jode, die Imam Mahdi vir die Moslems, die Maitreya Boeddha vir die Boeddhiste, Krishna vir die Hindoes en die groot Toordokter of Wonderwerker vir die Sjamaniste en die Afrika-gelowe wees. Al die misleide mense op aarde sal “broers en susters” wees en in ‘n mistiese wêreldbroederskap opgaan. Godsdiensgrense sal tot ‘n groot mate vervaag om 3½ jaar later totaal te verdwyn.

Die Antichris sal ook die sosiale en politieke grense uitwis. Hy sal ‘n neo-Babiloniese samelewing van wêreldburgers (Eng. planetary citizens) onder die leiding van ‘n Verenigde Nasies gebaseerde wêreldregering skep. Vir hierdie groot deurbrake sal hy internasionaal aangehang en geprys word. Almal sal dink dat die groot Utopia aangebreek het, en dat die Nuwe Era Beweging se beloofde bedeling van Akwarius, waarin ware broederliefde en eenheid onder alle aardbewoners heers, uiteindelik aangebreek het. ‘n Dreigende wêreldoorlog sal deur die nuwe leier se skielike en dramatiese tussenkoms afgeweer word, en kosmiese vrede spoedig oral neerdaal!

Hierdie valse vrede sal met die grootste moeite vir 3½ jaar lank in stand gehou word. Dislojaliteit en rebellie teen die Antichris se wêreldryk sal ná ‘n tyd begin ontstaan, waarna hy homself tot militêre geweld sal wend om sy ryk te bestendig.

Die rooi perd

En ‘n ander perd, ‘n vuurrooie, het uitgekom, en aan hom wat daarop sit, is dit gegee om die vrede van die aarde af weg te neem en dat hulle mekaar sou doodmaak; en ‘n groot swaard is aan hom gegee (Op. 6:4).

Leiers wat begin wankel en hul populêre steun verloor, wend hulle dikwels tot geweld en outokratiese optrede om hulle posisie te probeer handhaaf. Die Antichris sal geen uitsondering wees nie. In die middel van die verdrukking sal ‘n suksesvolle sluipmoordaanslag op hom uitgevoer word. Op ‘n wonderbaarlike wyse, deur die bemiddeling van duiwelse magte, sal hy egter uit die dood opstaan en dan sy rol as alleenheerser en militêre diktator op aarde vervul (Op. 13:3, 14). Van hierdie oomblik af sal hy die wêreld met ‘n ystervuis regeer en almal dwing om hom te aanbid.

Die Antichris sal ‘n drastiese ommeswaai van vennootskapsbeheer na alleenbeheer maak. Sy regering van internasionale eenheid sal skielik ‘n eenmandiktatuur word. Op godsdienstige gebied sal die alliansie van wêreldgodsdienste afgeskaf word (Op. 17:16) en die dier se status van Messias af tot God verhef word. Die Antichris sal homself in die herboude tempel in Jerusalem tot God verklaar en die Allerheiligste ontheilig deur ‘n afgodsbeeld van homself wat deur die valse profeet in die tempel geplaas sal word (Op. 13:14; Dan. 11:31; Matt. 24:15).

Paulus sê dat hierdie rebel die teëstander is wat homself sal “verhef bo al wat God genoem word of voorwerp van aanbidding is, sodat hy in die tempel van God as God sal sit en voorgee dat hy God is” (2 Thess. 2:4). Enige versuim om hom as God te aanbid, sal volgens Openbaring 13:15 met die dood strafbaar wees. Die grofste godslasterlikheid teen die ware God van die hemel en aarde sal hiermee gepaard gaan.

Die Jode sal die valse Messias openlik verwerp wanneer hy beweer dat hy God is. Hy sal dan ‘n uitwissingsoorlog teen hulle voer en hulle van die aardbodem af probeer verdelg.

As militêre leier sal die Antichris fenomenale sukses behaal, en sy ondersteuners sal in verwondering uitroep: “Wie is aan die dier gelyk? Wie kan teen hom oorlog voer?” (Op. 13:4). Daniël sê hy sal “met groot woede uittrek om baie mense te verdelg en met die banvloek te tref” (Dan. 11: 44). Openbaring 13:7 sê: “Dit is ook aan hom gegee om oorlog te voer teen die heiliges en hulle te oorwin, en aan hom is mag gegee oor elke stam en taal en nasie.” Hierdie vers alleen is ‘n bewys daarvan dat die kerkbedeling dan verby sal wees, want die Here het gesê dat die poorte van die doderyk sy gemeente sekerlik nie sal oorweldig nie (Matt. 16:18).

Die Antichris sal in sy bewindstermyn egter alle Christene laat doodmaak, asook Jode wat nie ontvlug het nie. Sy oorwinningstogte sal na alle kontinente uitbrei totdat alle nasies aan sy heerskappy onderwerp is. Sy veldslae, en die hongersnode en pessiektes wat daaruit voortvloei, sal ‘n dodetal van ‘n kwart van die wêreldbevolking eis. Dit is sowat 1,5 miljard mense, bereken na aanleiding van die huidige (2001) wêreldbevolking van net meer as 6 miljard.

Die swart perd

“En ek het gesien, en kyk, daar was ‘n swart perd; en hy wat daarop sit, het ‘n skaal in sy hand...” (Op. 6:5).

Die noodwendige gevolg van oorloë en die mobilisasie van ekonomies aktiewe mans is die vinnige uitputting van ‘n land se geldvoorraad weens militêre uitgawes, die verwoesting van infrastruktuurdienste, ernstige produksieverlies en hongersnood. In ‘n poging om hierdie probleme op te los, sal die Antichris baie streng ekonomiese maatreëls instel, en deur middel van ‘n gerekenariseerde kontrolestelsel alle finansiële transaksies op aarde beheer.

Omdat lewensmiddele weens oorlogstoestande, omgewingsbesoedeling, natuurrampe en die oorbenutting van hulpbronne baie skaars sal wees, sal streng rantsoenering en beheer in elk geval onafwendbaar wees. Vir ‘n dagloon sal net genoeg kos vir daardie dag gekoop kan word. Kos sal dus só skaars en duur word dat daar nie geld vir iets anders sal wees nie. Die Antichris sal hierdie geleentheid gebruik om sy posisie te versterk, want slegs sy lojale volgelinge sal politieke en ekonomiese voorregte in sy ryk geniet.

Die vaal perd

“En ek het gesien, en kyk, daar was ‘n vaal perd. En hy wat daarop sit, sy naam is die dood, en die doderyk het hom gevolg” (Op. 6:8).

Omdat die Antichris van die duiwel uitgegaan het, sal hy, soos sy vader, ook ‘n mensemoordenaar wees. Hy sal homself in die dood van miljoene mense verlustig, en ook niks daarvan dink om God se skeppingswerk op aarde te verwoes nie. Daniël sê van die Antichris: “Op die vleuel van gruwels sal daar ‘n verwoester wees” (Dan. 9:27). Dit beteken letterlik: “Onder die vaandel van verderflike afgodediens sal daar een wees wat puinhope maak.” Dit is presies wat hierdie hartelose diktator sal doen. Hy sal deur sy voortgesette oorlogvoering menselewens verwoes en gaandeweg die hele aarde in ‘n verlate en onbewoonbare puinhoop omskep. Hierin sal hy ‘n sadistiese genot en behae skep.

Oor hierdie toneel van verwoesting sal die makabere profiel van die ruiter op die vaal perd verrys. Dit is skrikwekkend dat hy en sy medewerkers alleen vir die dood van ‘n kwart van die aarde se inwoners verantwoordelik sal wees. In die huidige wêreldbevolking beteken dit dat dié tiran se slagoffers byna 30 keer meer as Wêreldoorlog II se dodetal van 52 miljoen sal wees!

Die vyfde seël: Christenmartelare

Ware Christene (dié wat in die verdrukking eers tot bekering kom) sal van die begin af weet dat die Antichris ‘n valse leier is, en sal hom én die valse wêreldkerk verwerp. Vir hulle sal daar in die kortstondige ryk van die dier net een pad wees en dit is vervolging, marteling en die dood. Hoewel hulle die fisiese stryd teen die Antichris sal verloor (hy sal volgens Openbaring 13:7 oorlog voer teen die heiliges en hulle oorwin), sal hulle die geestelike stryd teen hom nogtans wen en nie die knie voor hom hoef te buig nie:

“En hulle het hom oorwin deur die bloed van die Lam en deur die woord van hulle getuienis, en hulle het tot die dood toe hulle lewe nie liefgehad nie" (Op. 12:11).

Hulle sal dus as oorwinnaars sterf! Die getroue getuies van Jesus sal nie ter wille van hulle tydelike belange, bv. hulle werk en die reg om te koop of te verkoop, die Antichris en sy nommer aanvaar nie. Hulle sal besef dat só ‘n stap na gewisse ondergang en verdoeming in die hel sal lei. Wanneer hulle in die hemel aankom, sal hulle die Here vra om hulle dood op die Antichris en sy barbaarse magte te wreek:

“En toe hy die vyfde seël oopgemaak het, sien ek onder die altaar die siele van dié wat gedood is ter wille van die woord van God en die getuienis wat hulle gehad het. En hulle het met ‘n groot stem uitgeroep en gesê: Hoe lank, o heilige en waaragtige Heerser, oordeel en wreek U nie ons dood op die bewoners van die aarde nie? En aan elkeen van hulle is wit klere gegee; en aan hulle is gesê dat hulle nog ‘n klein tydjie moes rus totdat ook hulle medediensknegte en hulle broeders wat nog gedood sou word soos hulle, voltallig sou wees” (Op. 6:9-11).

Hier word dit as ‘n feit gestel dat die martelare se oorlewende medebroeders op aarde almal gedood sal word. Daarna sal hulle getal in die hemel eers vol wees. Die feit dat hulle in die hemel ernstig tot God sal roep om hulle dood op die aardbewoners te wreek, dui onmiskenbaar daarop dat hulle op ‘n baie wrede wyse vervolg, gemartel en doodgemaak sal word. Hulle sal tot God roep om in te gryp, omdat die Antichris oënskynlik op die punt sal staan om die Christendom op die aarde totaal uit te roei.

Die sesde seël: natuurrampe

Die groot rampe en plae wat in die verdrukking oor die aarde kom, sal duidelik as oordele van die Here erken word. Die toestand sal na die einde toe só haglik word dat die sondaars deur groot vrees oorweldig sal word. Hulle sal paniekbevange na die berge wegvlug omdat hulle sal besef dat die Here se toorn oor die aarde en sy bewoners uitgestort word:

“En ek het gesien toe Hy die sesde seël oopgemaak het, en kyk, daar was ‘n groot aardbewing; en die son het swart geword soos ‘n harige sak, en die maan het geword soos bloed; en die sterre van die hemel het op die aarde geval, soos ‘n vyeboom wat deur ‘n groot wind geskud word, sy navye laat afval; en die hemel het weggewyk soos ‘n boek wat toegerol word en al die berge en eilande is uit hulle plekke versit; en die konings van die aarde en die grotes en die rykes en die owerstes oor duisend en die magtiges en al die slawe en al die vrymense het hulle versteek in die spelonke en in die rotse van die berge, en vir die berge en rotse gesê: Val op ons en verberg ons vir die aangesig van Hom wat op die troon sit, en vir die toorn van die Lam; want die groot dag van sy toorn het gekom, en wie kan bestaan?” (Op. 6:12-17).

Brandende hemelliggame sal oral op die aarde val. Dit kan komete, meteore of brokstukke daarvan wees, m.a.w. meteoriete, of ook asteroïdes, wat met verwoestende gevolge die aarde sal tref. Terselfdertyd sal groot aardbewings plaasvind, asook ernstige lugbesoedeling, sodat die sonlig verduisterter sal word. Mense sal nie in die stede waarin hoë geboue sal omval, kan oorleef nie. Hulle sal vreesbevange na die berge vlug en besef dat die vreeslike dag van die Here se toorn aangebreek het. Nogtans sal die meeste van hulle, soos gedurende die tien plae in Egipte, hulle harte verhard en hulle nie bekeer nie.

Die sewende seël: aankondiging van die sewe basuine

In Openbaring 8:1-2 word die sewende seël oopgemaak. Dit lei na verdere oordele wat deur sewe engele met basuine aangekondig word. Hierdeur sal ‘n tweede golf van oordele oor die aarde spoel. Nóg later sal ‘n derde, en veel erger golf van oordele deur middel van die sewe laaste plae oor die aarde kom. Verskriklik is dit om te val in die hande van die lewende God!

Het u ‘n geopende oor om te hoor wat die Gees aan die gemeente wil sê? Die Heilige Gees oortuig ons nie net van ons sonde en verlorenheid nie, maar ook van Christus se gereregtigheid en reddende genade, asook die oordele oor die goddeloses wat aan die kom is. As ons onsself deur Jesus Christus tot God bekeer, kom ons nie in die oordeel nie, maar gaan oor uit die dood in die lewe (Joh. 5:24).



7. Redding in die Uur van Duisternis

(Openbaring 7)

Baie mense begaan die fout om Israel in die Openbaringsgebeure mis te kyk. Hierdeur gaan ‘n groot deel van die Bybelse perspektief op die sewe jaar lange verdrukking verlore, asook een van die belangrikste profetiese tekens van die einde van die bedeling van die kerk, naamlik die herstel van Israel en hulle hoofstad, Jerusalem.

As ‘n algemene stelling in verband met die wederkoms word in Openbaring 1:7 gesê dat met Christus se koms elke oog Hom sal sien, ook hulle wat Hom deursteek het. Hierdeur word duidelik geïmpliseer dat Israel terug in hulle land moet wees, omdat hulle ook as volk ‘n nuwe besluit ten opsigte van die gekruisigde Jesus sal moet neem wat tydens sy eerste koms deur hulle vaders verwerp en vir teregstelling aan die Romeinse owerhede oorgelewer is.

Wat ons kennis oor die naderende verdrukking betref, is die status van Jerusalem die belangrikste enkele teken wat die Here Jesus oor die einde van die kerkbedeling aan ons gegee het. In Lukas 19:41-44 en 21:5-6 verwys Hy na die fisiese verwoesting van die stad Jerusalem en die internasionale verstrooiing van die Jode. Hy beklemtoon egter die feit dat Jerusalem net tot op ‘n bepaalde tydstip in die toekoms aan die beheer en vertrapping van die nie-Joodse volkere onderwerp sal wees – nie vir altyd nie, omdat die tye van die nasies ook tot ‘n einde kom:

“...want daar sal ‘n groot nood in die land wees en toorn oor hierdie volk [die Jode]. En hulle sal deur die skerpte van die swaard val en as krygsgevangenes geneem word na al die nasies, en Jerusalem sal vertrap word deur die nasies totdat die tye van die nasies vervul is" (Luk. 21:23-24).

Die woord “totdat” dui nie alleen op die feit dat Jerusalem se vertrapping in ‘n stadium beëindig sal word nie, maar ook dat dit met die einde van die tye van die nasies sal saamval. Dit is dus vir ons baie belangrik om die verwikkelinge in en om Jerusalem dop te hou, sodat ons die belangrikste teken van die einde van hierdie bedeling behoorlik in ag kan neem.

Die onafhanklikheid van Israel in 1948 het slegs met die beheer oor die nuwe deel van Jerusalem gepaard gegaan. Dit was egter ‘n belangrike profetiese aanwyser dat die eindtyd op hande is. In Junie 1967 het ‘n verdere betekenisvolle verwikkeling gevolg toe die ou deel van Jerusalem (die stad van Dawid, wat die berg Sion en die Tempelberg insluit) in die Sesdaagse Oorlog van Jordanië verower is. Die fisiese herstel van die stad was toe afgehandel, en hierna sou die staatkundige herstel volg. Hou in gedagte dat Jerusalem voor die Babiloniese ballingskap in die 6de eeu v.C. laas die status as die onafhanklike hoofstad van Israel gehad het. In die tyd van Christus het die Romeinse vlag oor die stad gewapper.

In Augustus 1980 het die destydse eerste minister van Israel, mnr. Menachem Begin, Jerusalem tot die ewige en onverdeelbare hoofstad van Israel verklaar, en dadelik sy kantoor van Tel Aviv af daarheen verskuif. Gedurende die volgende twee jaar het sy hele kabinet en hulle personeel hul intrek in Jerusalem geneem.

Die geestelike herstel van Jerusalem en die herbouing van die tempel moet nog plaasvind. Die Tempelberg is tans onder Moslem-beheer omdat twee van hulle moskees daar staan. Israel se nasionale geestelike herstel sal eers ná die kerkbedeling in die verdrukking plaasvind, en op die laaste dag daarvan voltrek word wanneer Jesus tydens die wederkoms sy voet op die Olyfberg sit. Dan sal Hy die oorblyfsel van Israel almal red.

Die feeste van Israel

Die sewe groot feeste wat Israel jaarliks vier (Lev. 23), bevat ‘n duidelike profetiese program van hoe die Here met hierdie volk én die nasies werk. Die pasga dui op die slag van die Lam van God vir die sonde van die hele wêreld. Die fees van die ongesuurde brode dui op die begrafnis van Christus en ons vereenselwiging met sy dood. Die fees van die eerstelingsgerf dui op Jesus se opstanding uit die dode en die insameling van ‘n oes in die hele wêreld vir sy koninkryk. Die fees van die beweegbrode 50 dae later is op Pinksterdag met die uitstorting van die Heilige Gees vervul. Die fees van basuingeklank op die eerste dag van Israel se sewende maand sal met die wegraping vervul word, gevolg deur die sewe verskriklike dae van die verdrukking. Dan volg die Groot Versoendag wat met die wederkoms en Israel se versoening met die Messias vervul sal word, en dan die loofhuttefees wat met die oog op die Messiasryk gevier word.

Die groot bedrieër slaan toe

Wanneer die tyd vir Israel se nasionale geestelike herstel aanbreek, sal die duiwel alles in die stryd werp om die volk te bedrieg deur ‘n valse messias aan hulle te bied. Hy weet dat Israel deur ‘n oorlog in groot benoudheid gedompel kan word, en dan sal hulle met nog groter verwagting uitkyk of die beloofde Messias nie tot hulle redding sal kom nie. ‘n Toestand van dié aard sal ontstaan wanneer die Russies/Arabiese invalsmag van Esegiël 38 en 39 soos ‘n donker wolk van alle kante af oor hulle toesak. Die Here sal ingryp en hierdie invalsmag met vuur uit die hemel verdelg (Eseg. 39:1-6).

Op ‘n baie slinkse wyse sal die krediet vir die oorwinning egter deur die valse messias opgeëis word. Met sy sataniese magte sal hy vuur uit die hemel laat neerdaal, en Israel laat dink dat hy deur God gestuur is om hulle uit te red. Sy groot bondgenoot, die valse profeet, sal hom hierin bystaan en die tekens namens hom doen. Van die valse profeet sê Johannes die volgende:

“En uit die aarde het ek ‘n ander dier sien opkom… En hy oefen al die mag van die eerste dier uit voor sy oë, en hy maak dat die aarde en die wat daarop woon, die eerste dier aanbid… Hy doen ook groot tekens, sodat hy selfs vuur uit die hemel laat neerdaal op die aarde voor die oë van die mense” (Op. 13:11-13).

Die Antichris sal dus as Israel se groot verlosser poseer, en ook daarop aanspraak maak dat hy ‘n dreigende derde wêreldoorlog afgeweer het. Na aanleiding hiervan sal hy homself as die beloofde Messias aan Israel bied, en ná ‘n kort beraadslaging sal die volksleiers hom as sodanig aanvaar. Die Here Jesus het na hierdie tragiese besluit verwys toe Hy tydens sy eerste koms en sy verwerping deur die volk gesê het:

“Ek het gekom in die Naam van my Vader, en julle neem My nie aan nie. As ‘n ander een in sy eie naam kom, hóm sal julle aanneem” (Joh. 5:43).

Hierdie verleier wat in die Naam van Jesus kom, is die valse christus waarteen Jesus die volk uitdruklik in Mattheus 24:4-5 gewaarsku het. Die valse messias is die ruiter op die wit perd wat in Openbaring 6 uitdraf as ‘n oorwinnaar en om te oorwin. Hy sal geen tyd verspil om sy posisie in Israel te konsolideer nie, en groot openbare steun verwerf deur dit vir die volk moontlik te maak om die tempel te herbou.

‘n Deel van die valse messias se misleidingswerk sal wees om die Jode se lank gevestigde antagonisme teenoor die Nuwe Testament deur verdere negatiewe propaganda aan te blaas. Sy volgelinge sal dus nie van Jesus se Nuwe Testamentiese waarskuwings oor die verskyning van die valse messias kennis neem nie, en derhalwe onkundig oor die gevare van daardie tyd se godsdienstige bedrog wees:

“As iemand dán vir julle sê: Kyk, hier is die Christus! of: Daar! – moet dit nie glo nie. Want daar sal valse christusse en valse profete opstaan, en hulle sal groot tekens en wonders doen om, as dit moontlik was, ook die uitverkorenes te mislei. Kyk, Ek het dit vir julle vooruit gesê. As hulle dan vir julle sê: Kyk, Hy is in die woestyn – moenie uitgaan nie; kyk, hy is in die binnekamer [op TV?] – moet dit nie glo nie. Want soos die weerlig uit die ooste uitslaan en tot in die weste skyn, so sal ook die koms van die Seun van die mens wees” (Matt. 24:23-27).

Die valse messias sal Israel se geestelike onkunde uitbuit! Hy sal hulle laat verstaan dat hulle ortodokse oortuigings korrek is en dat hulle in terme daarvan die tempel moet herbou en die offerdiens weer instel. Hy sal ook aan hulle militêre en ekonomiese sekuriteit belowe.

Die 144 000 verseëldes

‘n Baie belangrike gebeurtenis wat aan die begin van die verdrukking net ná die openbaring van die Antichris sal plaasvind, is die redding van 144 000 Jode en hulle afsondering vir die diens van die Here. Die 144 000 is die eerste groep wat deel van die geestelike herstel van die volk Israel sal uitmaak:

“En ek het die getal van die verseëldes gehoor: 144 000 verseëldes uit al die stamme van die kinders van Israel” (Op. 7:4).

Daar is geen onduidelikheid omtrent hierdie stelling nie, en dit is eksegeties totaal onregverdigbaar om die 144 000 Joodse evangeliste op die kerk of enige ander groep mense buite Israel van toepassing te maak. In hierdie gedeelte word glad nie van simboliese taal gebruik gemaak nie. Die 12 stamme van Israel is ‘n bekende historiese feit wat nie ‘n simboliese of allegoriese voorstelling van die kerk of enige ander groep mense is nie.

So ook is die getal 144 000 nie simbolies nie, maar letterlik. Die komponente van die getal is nie 3 X 4 X 12 X 1000 soos soms beweer word nie, maar 12 000 X 12: dit is 12 000 uit elk van die 12 stamme van die kinders van Israel! Volgens Eségiël 48 gaan die land Israel (die Beloofde Land, wat veel wyer grense as die huidige Israel sal hê) in die vrederyk onderverdeel en aan die twaalf stamme van Israel toegeken word.

Dit is uit ‘n dispensasionele oogpunt ook baie duidelik waarom die 144 000 Jode gered en in die diens van die Here gestel gaan word. Wanneer die Here Jesus sy bruidsgemeente kom haal het, sal die dispensasie van die kerk beëindig wees. Hy sal dan die geestelike potensiaal van die herstelde Israel benut om sy lig in die donker nag van die verdrukking te laat skyn. Toe Elia weggeraap is, het sy mantel en profetiese bediening op Elisa geval. Ook in die komende uur van die duisternis sal die Here Homself nie onbetuig op die aarde laat nadat sy bruid weggeraap is nie.

Openbaring 7 sluit aan by ‘n lang reeks profesieë in die Bybel waarin die waarborg gegee word dat die Here sy volk Israel nie alleen fisies en staatkundig in hulle land sal herstel nie, maar dat hulle in die laaste dae ook geestelik sal herleef:

“Daarom, sê vir die huis van Israel... Ek sal julle uit die nasies gaan haal en julle uit al die lande bymekaar laat kom, en Ek sal julle in jul land bring. Dan sal Ek skoon water op julle giet, sodat julle rein kan word... En Ek sal my Gees in jul binneste gee en sal maak dat julle in my insettinge wandel en my verordeninge onderhou en doen. En julle sal woon in die land wat Ek aan jul vaders gegee het; en julle sal vir My ‘n volk en Ek sal vir julle ‘n God wees” (Eseg. 36:22-28).

Jeremia sluit ook hierby aan:

“Kyk, daar kom dae, spreek die Here, dat Ek met die huis van Israel en die huis van Juda ‘n nuwe verbond sal sluit… Ek gee my wet in hulle binneste en skrywe dit op hulle hart; en Ek sal vir hulle ‘n God wees, en hulle sal vir my ‘n volk wees” (Jer. 31:31-33).

Daar is tans baie duisende Jode wat al aan die Nuwe Testamentiese feite omtrent Jesus se Messiasskap blootgestel is, maar wat nog nie ‘n besluit daaroor geneem het nie. Nadat die wegraping plaasgevind het en al die Messiaanse Jode (dié wat voor die tyd reeds vir Jesus as hulle Messias aangeneem het) saam met die bruidsgemeente weg is, sal ‘n ernstige herwaardering van Bybelse feite onder ‘n groot groep agtergeblewenes plaasvind. Die Heilige Gees sal volgens Sagaria 12:10 kragtiglik onder hulle werk, en baie van hulle sal die Here Jesus as Verlosser aanneem.

Uit hierdie herlewing sal 144 000 weergebore Jode na vore kom, wat deur die Here vir ‘n wêreldwye evangelisasietaak afgesonder sal word (Matt. 24:14). Soos Daniël se drie vriende sal hulle in die uur van verdrukking bewaar word, sodat hulle hul taak as die Here se uitverkore getuies onder uiters moeilike omstandighede tydens die bewind van die Antichris sal kan voortsit en uitvoer.

Die redding van die 144 000 vind baie duidelik ná die bedeling van die kerk plaas, omdat hulle godsdienstige posisie direk met hulle volks- en stamidentiteit in verband gebring word. Dit is heeltemal anders as wat gedurende die volk se verstrooiing in die kerkdispensasie die geval was, waar volksverband nie ‘n faktor by die redding van mense is nie. Galásiërs 3:28 sê dat daar in Christus nie onderskeid tussen Jood en Griek getref word nie. Ná die kerkdispensasie word daar egter weer spesifiek met Israel in volksverband gehandel. Die fisies en staatkundig herstelde Israel moet dan ook geestelik as die volk van God herstel word sodat talle onvervulde profesieë vir hulle in vervulling kan gaan.

Die twaalf stamme van Israel wat in Openbaring 7 genoem word, het ‘n heel besondere samestelling asook ‘n ongewone volgorde waarin hulle genoem word. Hulle is: Juda, Ruben, Gad, Aser, Naftali, Manasse, Simeon, Levi, Issaskar, Sebulon, Josef en Benjamin. Van Josef se twee seuns, Manasse en Efraim, wat volgens Génesis 48:5 deur Jakbob as sy eie aangeneem is, word net Manasse genoem. Josef word hier in die plek van Efraim genoem. Gewoonlik word Josef nie in die 12 stamme genoem wanneer altwee sy seuns genoem word nie, soos bv. in Eségiël 48. Levi word gewoonlik ook nie genoem nie, omdat die Leviete nie, soos die ander stamme, ‘n bepaalde grondgebied kry nie. Die Here is hulle erfenis en hulle moet op die heilige grond bly. In Openbaring word Levi egter genoem in die plek van die stam van Dan wat uitgelaat word.

Waarom word Dan in die lys van Openbaring uitgelaat, vergeleke met dié in Eségiël 48? Die rede is omdat Dan moontlik die stam is waaruit die Antichris sal kom. In Génesis 49:17 het Jakob van die stam van Dan gesê: “Laat Dan ‘n slang wees op die weg, ‘n horingslang op die pad, wat die perd aan die hakskeen byt sodat sy ruiter agteroorval.” Vir die rebellie wat met Dan geassosieer word, is daar in die herstelde Israel nie plek nie.

Die stamname in Openbaring 7, asook die volgorde waarin hulle verskyn, bevat ‘n besondere boodskap. Elke stamnaam het ‘n betekenis en wanneer hulle saam gelees word, sê dit iets oor die 144 000. Die inleidende woorde is in Openbaring 7:4, naamlik: “144 000 verseëldes uit al die stamme van die kinders van Israel.” Saam met die daaropvolgende stamname lees hierdie sin só:

“144 000 verseëlde Israeliete wat God loof en prys (Juda); omdat hulle die Seun sien (Ruben) het hulle oorwin (Gad) en is hulle gelukkig (Aser); Hy het hulle worsteling (Naftali) laat vergeet (Manasse) deur hulle te verhoor (Simeon); vir hom wat God aanhang (Levi) is daar loon (Issaskar) en inwoning (Sebulon); mag die Here byvoeg (Josef) deur die Seun van sy regterhand (Benjamin).”

Die vervolging van geredde Jode

Om begryplike redes sal daar ‘n geweldige polarisasie en stryd tussen die aanhangers van die ware Messias en die valse messias wees. Die aanhangers van die valse messias sal oorheersend wees en onwrikbaar by hulle lank verwagte ‘messias’ staan. Selfs wanneer hy na ander volke en gelowe uitreik en homself ook as hulle messias aanbied en daardeur vir Israel in sy alliansie van wêreldgodsdienste intrek, sal die meeste van hulle steeds blind vir sy misleiding wees.

Die Antichris sal die Messiaanse herlewing met alle mag teëwerk omdat hulle hom as ‘n valse profeet sal brandmerk en hulle volksgenote teen hom waarsku. Hulle sal as ‘n groot bedreiging vir sy posisie in Israel gesien word, sowel as vir sy wêreldryk wat hy met groot welslae onder alle nasies sal konsolideer.

‘n Geweldige vervolging sal teen die Messiaanse Jode ingestel word. Soos Nebukadnésar van ouds gedoen het, sal die Antichris spesiale en uitermate groot strawwe aankondig oor diegene wat nie by sy staatsgodsdiens wil inskakel en hom aanbid en vereer nie. Soos die drie vriende van Daniël, sal die 144 000 verseëldes alle druk wat op hulle toegepas word, teëstaan en summier weier om die knie voor die moderne Baäl te buig. Daniël se vriende het só gereageer op die bevele van die magtige koning van hulle tyd:

“Sadrag, Mesag en Abednégo het geantwoord en aan koning Nebukadnésar gesê: Ons ag dit nie nodig om u hierop ‘n antwoord te gee nie. As onse God wat ons dien, in staat is om ons te verlos, dan sal Hy ons uit die brandende vuuroond en uit u hand, o koning, verlos; maar so nie, laat dit u dan bekend wees, o koning, dat ons u gode nie sal dien nie en die goue beeld wat u opgerig het, nie sal aanbid nie” (Dan. 3:16-18).

Die Here sal sy verseëlde getuies in die uur van groot benoudheid onderskraag en uitred soos wat Hy ook met Daniël se getroue vriende gedoen het, asook met Daniël self in die leeukuil toe hy aangehou het om ten spyte van koninklike dekrete die ware God drie maal per dag te aanbid. Die vervolging sal nietemin in felheid toeneem.

In Openbaring 14:1-5 word die 144 000 saam met die Lam op die berg Sion aangetref. Ná hulle aardse bediening sal hulle met Hom verenig word en ‘n baie spesiale plek in sy koninkryk beklee. Van hulle word gesê dat hulle hul nie met vroue besoedel het nie, maar van die begin af sal hulle rein voor die Lam wandel. Wat beteken dit? In 2 Korinthiërs 11:2 word die kerk van Christus as ‘n rein maagd voorgestel. In Openbaring 17:4-5 word die valse godsdienste as onrein vroue voorgestel, en die valse wêreldkerk as die moeder van die ontugtige vroue. Johannes noem haar: “Verborgenheid, die groot Babilon, die moeder van die hoere” (Op. 17:5).

Die 144 000 is ‘n groep wat nooit enigiets met hierdie onrein vroue te doen gehad het nie. Hulle is nie deur valse godsdienste besoedel nie, en kom ook nie uit die vervalle kerk van die eindtyd nie. Hulle sal dus nie skewe en krom teologiese beskouinge hê nie. Dit is ‘n nuwe groep wat deur die Here Jesus uit Israel losgekoop word. Hulle sal Hom getrou navolg, en uit die aard van die saak ook geen bande met die valse wêreldgodsdienste van hulle tyd hê nie. As gevolg hiervan sal hulle ook hewig deur die valse wêreldgodsdiens vervolg word. Johannes sê van dié vervolgsugtige organisasie wat die bruid van die Antichris is:

“En ek het die vrou gesien, dronk van die bloed van die heiliges en van die bloed van die getuies van Jesus” (Op. 17:6).

Christenmartelare

Te midde van die vreeslikste oordele wat hierdie aarde gaan tref, sal daar nog steeds genade aan sondaars gebied word. In die uur van die duisternis kán mense dus nog gered word. Ten spyte van God se toorn wat deur deur die goddelose ontlok sal word, sal Hy sy reddende ganade aan diegene bied wat tot besinning kom en na die enigste ware Verlosser om hulp roep.

Deels as gevolg van die evangelisasiewerk van die 144 000 Joodse evangeliste, maar deels ook onafhanklik daarvan, sal ‘n groot menigte mense uit alle nasies in die verdrukking tot bekering kom. Hulle sal hierdeur die gramskap van die Antichris, die valse profeet en die alliansie van valse godsdienste op hulle hals haal. Hulle sal egter die harde pad van verwerping, verdrukking en martelaarskap aanvaar en ongeag die gevolge daarvan teen die goddelose strukture, ideologieë en gelowe van hulle tyd weerstand bied. Die vervolging teen hulle sal dadelik begin, maar die meeste van hulle sal eers in die tweede helfte van die verdrukking, wat as die groot verdrukking bekend staan, as martelare sterf. Oor hulle sê Johannes:

“Ná hierdie dinge [dit is ná die redding van die 144 000 Jode en die vervolging wat daardeur ontketen word] het ek gesien, en kyk, daar was ‘n groot menigte wat niemand kon tel nie, uit alle nasies en stamme en volke en tale; hulle het gestaan voor die troon en voor die Lam, bekleed met wit klere en met palmtakke in hulle hande; en hulle het met ‘n groot stem geroep en gesê: Heil aan onse God wat op die troon sit, en aan die Lam!… Toe het een van die ouderlinge gespreek en vir my gesê: Hulle wat bekleed is met wit klere, wie is hulle en waarvandaan het hulle gekom? En ek sê vir hom: My heer, u weet dit. En hy sê vir my: Dit is hulle wat uit die groot verdrukking kom, en hulle het hul klere gewas en hul klere wit gemaak in die bloed van die Lam. Daarom is hulle voor die troon van God en dien Hom dag en nag in sy tempel; en Hy wat op die troon sit sal sy tent oor hulle oopspan. Hulle sal nie meer honger en nie meer dors hê nie, en nooit sal die son of enige hitte op hulle val nie; want die Lam wat in die middel van die troon is, sal hulle laat wei en hulle na lewende waterfonteine lei, en God sal alle trane van hulle oë afvee” (Op. 7:9-17).

Daar sal tydens die bewind van die Antichris dus nog ‘n baie groot oes vir die koninkryk van die hemel ingesamel word – hoewel onder uiters moeilike omstandighede. Hierdie Christene sal nie een die groot verdrukking (die laaste 3½ jaar van die Antichris se skrikbewind) oorleef nie en almal as martelare vir hulle geloof moet sterf.

Dit is beslis nie die Here se wil dat hulle só moet ly nie, daarom klink die oproep tot bekering en heiligmaking nou nog steeds op om mense waardig te maak om die oordele van God te ontvlug. Die Here wil nie hê dat ons hierdie oordele moet geringskat nie, daarom beskryf Hy dit self as ‘n “groot verdrukking soos wat daar van die begin van die wêreld af tot nou toe nie gewees het en ook nooit sal wees nie” (Matt. 24:21).

Soek liewer die Here nóú sodat Hy u waardig kan maak om die verskrikking en die grootskaalse menseslagting van die Antichris te ontvlug. Christene wat nie die profetiese belofte van uitredding uit die uur van die duisternis verstaan of wil aanvaar nie, redeneer soms dat die Christene deur alle eeue heen in ‘n mindere of meerdere mate vervolg is. Waarom sal hulle dan die komende verdrukking gespaar bly?

Die feit is dat Christene nog altyd ter wille van hulle geloof deur die duiwel en sy antichristelike medewerkers vervolg is. Hulle was egter nog nooit, en is ook nie nou, die voorwerp van God se toorn en oordele nie. Die verdrukking is nie net die Antichris se tirannie oor opponente en andersdenkendes nie, maar in ‘n besondere sin ook God se straf oor die goddeloses. Hieruit gaan Hy sy ware kinders verskoon, soos wat Hy in Noag en Lot se tyd gedoen het, en ook tydens die verwoesting van Jerusalem in die jaar 70 n.C. (Luk. 21:20-24). Diegene wat eers in hierdie tyd tot bekering kom, sal die onafwendbaarheid van vervolging en martelaarskap moet aanvaar.



8. Die Sewe Basuine

(Openbaring 8 tot 10)

Die basuine is oordele wat in die verdrukking uitgestort gaan word, waarin in die meeste gevalle ‘n derde van hulle teiken vernietig word. Sowel die fisiese skepping as die mensdom sal hierdeur geraak word. Die eerste vier basuine het ‘n gedeeltelike ekologiese ineenstorting op aarde tot gevolg. Baie mense en diere sal as gevolg hiervan sterf:

“En die eerste engel het geblaas, en daar het hael en vuur gekom met bloed gemeng, en dit is op die aarde gegooi. En ‘n derde van die bome het verbrand, en al die groen gras het verbrand. En die tweede engel het geblaas, en iets soos ‘n groot berg wat brand met vuur, is in die see gegooi. En ‘n derde van die see het bloed geword, en ‘n derde van die lewende skepsele in die see het gesterwe, en ‘n derde van die skepe het vergaan. En die derde engel het geblaas, en ‘n groot ster wat soos ‘n fakkel brand, het uit die hemel geval, en dit het geval op ‘n derde van die riviere en op die waterfonteine. En die naam van die ster word genoem Alsem; en ‘n derde van die waters het als geword, en baie mense het gesterwe van die water, omdat dit bitter geword het. En die vierde engel het geblaas, en ‘n derde van die son is getref en ‘n derde van die maan en ‘n derde van die sterre, sodat ‘n derde van hulle donker sou word en die dag vir sy derde deel nie lig sou gee nie, en die nag net so” (Op. 8:7-12).

Hieruit is dit duidelik dat groot dele van die see sowel as varswaterbronne, bome, gras en ook die lig van die son, maan en sterre met vernietigende gevolge getref gaan word. Die vuur, asook die voorwerp wat soos ‘n brandende berg in die see val, kan moontlik brandende meteoriete, asteroïdes of brokstukke van ‘n komeet wees wat in die aarde se atmosfeer weens hitte aan die brand slaan. Van hierdie rampe kan egter ook mensgemaak wees, bv. kernmissiele wat buite beheer raak en met verwoestende gevolge op verskillende plekke in die see of op land val en ontplof. Behalwe die ernstige skokgolwe wat geboue vir kilometers sal platvee, sal daar ook groot brande ontstaan. Ontploffings in die see sal golwe veroorsaak waardeur eilande en laagliggende kusgebiede oorstroom sal word. Duisende skepe sal ook vergaan en seediere vrek.

Benewens die feit dat die Here oordele oor die aarde gaan uitstort, verhaas die mens ook deur sy eie optrede ‘n ekologiese ineenstorting op aarde. Daar is verskeie tekens dat daar geweldige natuurrampe aan die kom is. Volgens wetenskaplikes vind daar ‘n verhitting van die wêreld se klimaat plaas as gevolg van die groot hoeveelhede koolsuurgas en ander besoedelende stowwe wat in die atmosfeer vrygestel word. Ernstige skade is al aan die osoonlaag rondom die aarde aangerig, en groot gapings het daarin ontstaan. Hierdie beskermende laag is ‘n skild teen ultravioletstrale, en die vertering daarvan deur skadelike gasse hou groot gesondheidsgevare in. Dit verhoog die risiko van velkanker aansienlik.

Steeds neem die besoedelingsverskynsel groter afmetings aan. Gasse wat deur verskeie fabrieke in die lug vrygestel word, lei na suurreën. As gevolg hiervan is daar al plantasies en natuurlike woude in baie dele van die wêreld vernietig. Neem hierby ook nog die oorbenutting en verwoesting van natuurlike hulpbronne in ag, asook die enorme skaal waarop die riviere, mere en oseane deur fabrieksafval, ru-olie en gifstowwe besoedel word, en ons het die bestanddele vir ‘n vernietigende ekologiese ramp.

Klimaatsveranderinge veroorsaak ook ‘n duidelike polarisasie in weersomstandighede. Dit kan in die toenemende droogtes en oorstromings, asook in uiterste hoë en lae temperature, waargeneem word. Enersyds word miljoene mense deur nader kruipende woestyne bedreig, terwyl baie lande weer deur buitengewone hoë reënval, oorstromings en tifone geteister word. Dié uiterste toestande het ‘n baie nadelige effek op oeste en kan dit selfs totaal verwoes. Vir die vinnig toenemende wêreldbevolking voorspel dit sekere hongersnood en ellende.

Deur die vernietigingswerk wat inhalige, roekelose en onverskillige mense aan die aarde en sy natuurlike hulpbronne verrig, tesame met die kragte van die hemel wat geskud gaan word as die oordele van God oor die goddelose mense uitgestort word, sal die aarde in ‘n ál meer onleefbare toestand verval. Die Here het gesê die mens moet die skepping onderwerp en daaroor heers. Dit plaas ‘n groot verantwoordelikheid op hom, want hy moet die kragte en prosesse van die natuur beheer en dit teen oorbenutting en uitwissing beskerm. Omdat die mens egter sy eie leefwêreld verwoes, gaan die Here toelaat dat sy fisiese oorlewingskanse ook in die weegskaal beland deurdat hy sy eie ondergang bewerk het.

‘n Groot menseslagting

Die oordele van die groot verdrukking gaan egter nie net die fisiese skepping tref, en sodoende onregstreeks ook die mens nie. Baie daarvan sal regstreeks op die mensdom losgelaat word omdat hy deur sy sondigheid die oorsaak van al hierdie ellende is. In die oorloë en ander rampe wat die mens oor homself bring, speel demone altyd ‘n groot rol. Hulle is die aanhitsers tot geweld, en hulle gaan van die duiwel, die Antichris en die valse profeet af uit.

Die vyfde en sesde basuine kondig geweldige rampe oor die mensdom aan – die een plaag deur pyniging en die ander een deur die dood. In Openbaring 9:1-11 word vreemde insekte beskryf wat soos harige sprinkane lyk met sterte soos skerpioene, gesigte soos dié van mense, met lang tande en iets soos krone op hulle koppe. Hulle sal uit ‘n put opstyg waaruit ook rookwolke kom wat die sonlig sal verduister. Hierdie diertjies sal die mense met hulle angels steek en vyf maande lank pynig sodat hulle sal wens hulle sterf. Die dood sal egter vir hulle wegvlug. Daar is kenners wat meen dat dié diertjies demone is wat mense sal treiter. Hulle herkoms uit die put van die afgrond suggereer duidelik só ‘n moontlikheid.

In Openbaring 9:13-19 word die sesde basuin aangekondig. Dit is ‘n beskrywing van hoe die konings van die Ooste, dit is Sjina en sy bondgenote, ook vir die oorloë van die groot verdrukking gemobiliseer sal word. ‘n Kwart van die totale wêreldbevolking is Sjinese. Hierdie sluimerende reus sal eers in die groot verdrukking wakker word en dan sy skrikwekkende vernietigingswerk aanrig. ‘n Mag van 200 miljoen Asiate sal oor die Eufraatrivier trek en die Midde-Ooste, asook die Westerse wêreld, binneval. Hulle sal ‘n baie groot slagting aanrig en ‘n derde van alle mense op aarde doodmaak:

“En [die stem uit die altaar] het aan die sesde engel met die basuin gesê: Maak die vier engele los wat gebind is by die groot rivier, die Eufraat. Toe is die vier engele losgemaak wat gereed gehou was vir die uur en dag en maand en jaar, om ‘n derde van die mense dood te maak. En die getal van die leërs van perderuiters was twee maal tienduisend maal tienduisend [dit is 200 miljoen]; en ek het hulle getal gehoor. En só het ek in hierdie gesig die perde gesien en die wat op hulle sit, met vuurrooi en blou en swawelgeel borsharnasse. En die koppe van die perde was soos leeukoppe, en uit hulle bekke het vuur en rook en swawel uitgegaan. Deur hierdie drie plae is ‘n derde van die mense gedood” (Op. 9:14-18).

Die Eufraatrivier is die skeiding tussen Oos en Wes. Die groot eindtydse vyand van Israel én die vrye wêreld kom van oorkant die Eufraat. Vier engele is hier gebind tot op die jaar, maand, dag en uur wanneer hulle losgelaat sal word om met die behulp van hierdie Oosterse vyand ‘n derde van alle mense dood te maak. Dié vier engele is demone, omdat goeie engele nooit gebind word nie. Hulle sal 200 miljoen soldate tot hulle beskikking hê.

Die vreemde beskrywing van oorlogsperde met vuur en rook wat uit hulle bekke gaan, is nie doelbewuste simboliese taal nie, maar die gevolg van die feit dat Johannes met sy woordeskat van die eerste eeu nie oor begrippe beskik het om moderne oorlogswapens mee te beskryf nie. Moontlik het hy tenks met moderne wapentuig gesien en dit was die enigste manier waarop hy dit kon beskryf. Daar is verskeie aanduidings in Openbaring dat kernwapens in die oorloë van die groot verdrukking gebruik sal word, omdat buitengewone verwoesting aangerig sal word.

Wetenskaplikes het bereken wat die gevolg sal wees van ‘n wêreldoorlog waarin daar van kernwapens gebruik gemaak word. Hulle het tot die gevolgtrekking gekom dat sowat een miljard mense onmiddellik sal sterf, en dat nog een miljard tot ‘n stadige dood gedoem sal wees. Hittegolwe sal oor die aardbol trek en alles wat brandbaar is, aan die brand steek. Die ontvlamming van opgebergte gifstowwe sal die atmosfeer met dodelike gasse soos koolstofmonoksied en sianied vul. Die nagevolge van só ‘n oorlog sal ook drasties wees.

Temperature sal ná die aanvanklike hittegolwe met tot 55 grade daal en die aarde onder ‘n yslaag bedek. Hierdie toestand word as ‘n kernwinter beskryf. Plantelewe sal verwoes word, terwyl waterbronne bevries en deur radioaktiewe stof besoedel sal wees. ‘n Rookkombers sal oor die noordelike halfrond ontstaan waar die meeste ontploffings sal plaasvind, en die sonlig vir omtrent een maand geheel en al verduister. Dit sal ook na die suidelike halfrond uitbrei, en daarna sal die aarde vir ‘n jaar in skemerte gehul wees. In dié tyd sal die maan rooi soos bloed en die son swart soos ‘n harige sak wees.

Siektes

Dit is te begrype dat die besoedeling wat deur kernoorlogvoering, asook deur chemiese en kiemoorlogvoering veroorsaak sal word, na die ongekende voorkoms van pessiektes, vergiftiging en bestraling sal lei.

In die geval van ‘n kernoorlog sal mense wat aan ‘n groot vloed neutronstrale blootgestel word, onmiddellik sterf. Namate die energie van die strale afneem, kan dit steeds baie ernstige gevolge vir miljoene mense hê, afhangende van hoe intens die bestraling en hoe dig bevolk die gebied is. Hierdie strale het die vermoë om ‘n mens se selstruktuur te verander, met die gevolg dat verskillende soorte kankergewasse kan ontwikkel. Dit kan van velkanker tot kwaadaardige gewasse in ‘n persoon se ingewande wissel. Indien die neutronbestraling ‘n redelike hoë energie het, kan dit versteurings tot diep in die weefsels veroorsaak. Dit kan ook die struktuur van vrouens se eierselle verander en na genetiese afwykings en wangeskapenheid by die geboorte van kinders lei.

Die effek op die omgewing sal enorm wees omdat natuurlike hulpbronne soos water, lug, grond en plante ook ná die ontploffings radioaktief sal raak. Plante wat bv. in radioaktiewe grond groei, neem hierdie besoedeling op, die vee wat dit vreet raak ook besmet, gevolglik is hulle vleis en melk nie vir menslike gebruik geskik nie. Selfs reënwater van wolke wat aan bestraling blootgestel is, word radioaktief. Hierbenewens vorm daar ná sulke ontploffings ook atoomwolke wat deur die wind voortgedryf word en hulle radioaktiewe stof oor groot gebiede laat neersif waar dit siekte, ellende en die dood vir mens én dier bring.

Die diereryk in die algemeen sal net so erg aan hierdie onsigbare maar dodelike aanslag op hom blootgestel wees. Dit sluit ook seediere in, wat nie die effek van die bestraling en die skokgolwe sal ontkom nie. Indien kernmissiele in die see ontplof, soos deur Openbaring 8 geïmpliseer, sal dit verwoestende gevolge vir seediere inhou. In die groot golwe en storms wat veroorsaak sal word, sal baie skepe sink.

Die mens beskik oor die tegnologie om baie ander siektes en plae te veroorsaak. Verskeie Arabiese lande tref voorbereidings om aanvullend tot chemiese wapens soos mosterdgas ook ‘n kiemoorlog te voer. Hulle beskik oor die vermoë om bakterië oor die leërs en stede van hulle vyande uit te strooi waardeur siektes soos disenterie (ontsteking van die ingewande en buikloop), antraks (miltsiekte), en buiktifus (ingewandskoors) veroorsaak kan word. ‘n Biologiese aanleg is kleiner en minder gesofistikeerd as een vir die vervaardiging van chemiese wapens. Rusland en Amerika het gevorderde kennis op dié terrein, en verskeie Derde Wêreldlande stel in die moontlikheid van kiemoorlogvoering belang.

‘n Eindtydse siekte wat ook tot ‘n groot mate selektief is deurdat dit hoofsaaklik tot homoseksualiste en seksueel losbandige mense (veral diegene wat prostitute besoek) beperk is, asook dwelmverslaafdes wat hulleself met besoedelde naalde inspuit, is vigs – verworwe immuniteitsgebreksindroom. Die aantal onskuldige mense wat hierdie siekte deur bloedoortappings kry, is statisties onbeduidend.

Aanvanklik is ‘n persoon net HIV positief wanneer hy of sy met die virus besmet is en nog nie enige simptome toon nie. Die virus word dan deur seksuele kontak oorgedra. Later, wanneer die persoon die simptome van die siekte toon, is hy of sy ‘n vigslyer. Hierdie virus vernietig die mens se vermoë om teen siektes weerstand te bied, gevolglik sterf hy aan sekondêre oorsake soos longontsteking, velkanker, diarree of enige ander siekte wat hom aantas.

Die statistiek oor die omvang van hierdie siekte is uiters onvolledig en onbetroubaar. Die aantal vigsgevalle kan nog in ‘n mate bepaal word, maar die aantal HIV besmette persone glad nie. Na raming was die koers van HIV besmetting in lande in Sentraal-, Suid- en Oos-Afrika in 2000 reeds meer as 30%. Kontaminasie versprei vinnig in seksueel permissiewe gemeenskappe wat baie kontak met besoekers het. Hierdie siekte het duidelik die potensiaal om in die afsienbare toekoms in groot dele van die wêreld rampafmetings aan te neem. Die immoraliteit en losse sedes van die eindtyd is ‘n gunstige teelaarde vir vigs en ander seksueel oordraagbare siektes.

Die Here verafsku homoseksualisme en hoerery, en dit kan een van die redes wees waarom daar ondanks intensiewe navorsing deur die beste mediese wetenskaplikes ter wêreld nog geen geneesmiddel daarvoor gevind is nie. Middels wat die werking van hierdie virusse onderdruk, asook die gepaardgaande behandeling, is vir die meeste slagoffers onbekostigbaar duur. Die Here gee die volgende ernstige waarskuwing aan mense wat in hierdie sondes volhard:

“Moenie dwaal nie! Geen hoereerders of afgodedienaars of egbrekers of wellustelinge of sodomiete of diewe of gierigaards of dronkaards... sal die koninkryk van God beërwe nie" (1 Kor. 6:10).

Hoerery, wellus en sodomie kom aldrie in hierdie lys voor, wat van hulle slagoffers slawe van die sonde maak. Dink maar net aan die uiteinde van die stad Sodom, waaraan die woord sodomie ontleen is, waar daar ‘n aggressiewe homoseksuele gemeenskap was. Sulke mense sal die vergelding vir hulle bose en afskuwelike dade fisies in hulle liggame ontvang:

“Daarom het God hulle oorgegee aan skandelike hartstogte, want hulle vroue het die natuurlike verkeer verander in dié wat teen die natuur is; en net so het ook die manne die natuurlike verkeer met die vrou laat vaar en in hulle wellus teenoor mekaar ontbrand: manne het met manne skandelikheid bedrywe en in hulleself die noodwendige vergelding van hulle dwaling ontvang” (Rom. 1:26-27).

In die eindtyd ontstaan daar weer, soos in die dae van Noag en Lot, ‘n perverse en vervalle geslag mense wat hulle liggame onteer, deur die Antichris laat merk, en ook hulle siele vir tydelike gewin aan Satan verkoop. As gevolg van die verderflike toestand waarin hulle beland het, sal hulle te midde van die grootste benoudheid onberoulik bly. Dit is die rede waarom die sondaars in die groot verdrukking, soos die Egiptenaars tydens Israel se uittog, hulleself telkens weer sal verhard en hulle nie as gevolg van God se plae bekeer nie. Die bose swere, die skroeiende hitte, die hongersnood en al die natuurrampe, sal hulle net nog meer laat laster:

“...en hulle het die Naam van God gelaster wat mag het oor hierdie plae, en hulle het hul nie bekeer om Hom heerlikheid te gee nie” (Op. 16: 9).

Mense wat die Vader, die Seun en die Heilige Gees laster en ook die versoeningswerk aan die kruis bespot en minag, word uiteindelik aan die verharding van hulle bose harte oorgegee (Heb. 10:26-31). In die groot verdrukking sal daar siekte- en rampgeteisterde oorlewendes wees wat hulle te midde van al die sterwende mense en ontbindende lyke rondom hulle, nog steeds nie van hul satanisme, hoerery en ander sondes sal bekeer nie:

“En die orige mense wat deur hierdie plae nie gedood is nie, het hulle nie bekeer van die werke van hul hande, om die duiwels te aanbid, of die afgode van goud en silwer en koper en klip en hout wat nie kan sien of hoor of loop nie. En hulle het hul nie bekeer van hul moorde en hul towerye en hul hoerery en diefstalle nie” (Op. 9:20-21).

Die vier groot sondes van die verdrukking is die volgende:

1.    Geweldsmisdade: revolusies, burgeroorloë, militêre staatsgrepe opstande, gewapende roof, aanranding, moord, marteling en die mishandeling van mense en diere.

2.    Okkultisme: towery en waarsêery, die beoefening van Oosterse, mistiese gelowe, transendentale meditasie, joga, spiritisme, astrale projeksie, afgodediens en satanisme.

3.    Seksuele losbandigheid: buite-egtelike verhoudings, pornografie en onbeteuelde wellus, hoerery, owerspel, prostitusie, homoseksualisme en lesbinisme.

4.    Ekonomiese vergrype: uiterste geldgierigheid, dobbelary, diefstal, korrupsie, omkopery, afpersing, intimidasie en onregmatige selfverryking deur die verarming van ander.

Mense wat reeds openlik vir Satan en sy werke kant gekies het, se sinne is so totaal verblind dat hulle die leuen glo en die waarheid aanhoudend verwerp, terwyl hulle volspoed en sonder nadenke na die verderf voortsnel. Dié wat vuil is, word nóg vuiler. Teen die einde van die groot verdrukking sal die laagtepunt van verval bereik word waartoe die Satan, die Antichris en die valse profeet die dekadente en God-verwerpende mensdom van die eindtyd sal kan beïnvloed en aftrek.

Die sewende basuin

Tussen die sesde en sewende basuine is daar ‘n kort verposing. In Openbaring 10 word verwys na sewe donderslae wat hulle stemme laat hoor het, maar Johannes is verbied om hulle boodskap op te skryf. Hierna het ‘n engel op die see en die land gestaan en gesweer dat die tyd verby is. Hy het ‘n boekie in sy hand gehad, en Johannes is beveel om die boekie te neem en op te eet en weer oor baie volke en nasies te profeteer. In sy mond was die boekie soet soos heuning, maar dit het nogtans sy maag bitter gemaak.

So is dit dikwels met die boodskap van God aan sy profete. Dit is soet in hulle mond as hulle dit verkondig, maar dit het bitter nagevolge as die mense die boodskap verwerp en die profete vervolg of doodmaak. Dit mag die profeet egter nie afskrik of daarvan weerhou om die oordele van God hard en duidelik aan ‘n sondige wêreld te verkondig nie. Mense se tydelike én ewige lotgevalle hang ten nouste daarvan af of hulle guns in die oë van die Here vind, en of hulle die voorwerpe van sy toorn is. Dit is dus uiters belangrik om sy woord te gehoorsaam en betyds op sy waarskuwings ag te slaan. Selfs al wil mense nie luister nie, moet die woord van die Here nogtans aan hulle verkondig word. Vir Eségiël het die Here gesê:

“Jou voorhoof maak Ek hard soos ‘n diamant, harder as ‘n rots; jy mag nie vir hulle bevrees of vir hulle verskrik wees nie, omdat hulle ‘n wederstrewige huis is… Mensekind, Ek het jou as ‘n wag vir die huis van Israel aangestel; en as jy ‘n woord uit my mond hoor, moet jy hulle van my kant waarsku. As Ek aan die goddelose sê: Jy sal sekerlik sterwe – en jy waarsku hom nie en spreek nie om die goddelose vir sy goddelose weg te waarsku om hom in die lewe te hou nie, dan sal hy, die goddelose, deur sy ongeregtigheid sterwe; maar sy bloed sal Ek van jou hand eis” (Eseg. 3:9, 17-18).

Wanneer die sewende basuin blaas, word die geweldigste oordele van alle tye oor die aarde aangekondig. Die konings van die aarde sal onder die invloed van demoniese misleiding en aanhitsing na Armagéddon optrek om in die dal van beslissing deur die Here verdelg te word. Die kragte van die hemel sal ook geskud word soos nooit tevore nie, dan sal die Seun van die mens kom in groot krag en heerlikheid. Hy sal gerig hou met sy vyande, die ryk van die Antichris totaal vernietig en self die koningskap op sy skouers neem:

”En die sewende engel het geblaas, en daar was groot stemme in die hemel wat sê: Die koninkryke van die wêreld het die eiendom van onse Here geword en van sy Christus, en Hy sal as Koning heers tot in alle ewigheid. En die vier-en-twintig ouderlinge wat voor God op hulle trone sit, het op hulle aangesig geval en God aanbid en gesê: Ons dank U, Here God, Almagtige, wat is en wat was en wat kom, dat U die groot mag aangeneem en as koning geheers het” (Op. 11:15-17).

Deur die oordele wat hierna uitgestort gaan word, sal die aarde in ‘n haas onleefbare toestand omskep en sy natuurlike hulpbronne totaal verwoes word. Die mensdom sal op die randjie van algehele uitwissing te staan kom, en miskien dan eers besef wat die Here Jesus 2000 jaar gelede al oor hierdie tyd gesê het:

“…dan sal daar groot verdrukking wees soos daar van die begin van die wêreld af tot nou toe nie gewees het en ook nooit sal wees nie. En as daardie dae nie verkort was nie, sou geen vlees gered word nie” (Matt. 24:21-22).

Die goeie nuus van die Bybelse profesieë oor die eindtyd is dat die verskriklike oordele wat kom, in Christus Jesus ontvlug kan word! Die kennis van die profetiese woord plaas jou nie in ‘n doodloopstraat sonder enige uitkoms nie, maar dit stel jou voor ‘n baie belangrike uitdaging om nóú jou saak met God reg te maak. Hoe groot is die Here se genade nie, dat selfs te midde van die ergste verdrukking wat kom, siele nog steeds gered kan word – al bevind hulle hulself in die donkerste uur van die wêreldgeskiedenis!

Vir die goddeloses met verharde en onbekeerlike harte, word die slegte nuus gaandeweg ál hoe slegter. Die oorlewingskanse word ál hoe minder, en aan die einde van die pad van rebellie en sonde wag die ewige dood! Die Antichris is ‘n doodsengel wat geen lewe aan enigeen kan bied nie.



9. Die Tempel en die Twee Getuies

(Openbaring 11)

In Openbaring 11 word daar uitdruklik na die tempeldiens en die ontheiliging van die tempel in die groot verdrukking verwys. Watter tempel is dit? In die geskiedenis en profesieë oor Israel word daar na die volgende vier tempels verwys:

1.    Die tempel van Salomo. Hierdie tempel is voor die Babiloniese ballingskap verwoes maar ná Israel se herstel uit die ballingskap weer herbou. Dit staan as die eerste tempel bekend.

2.    Die tempel van Herodes. Hierdie tempel is in die laaste eeu voor Christus deur Herodes vir die Jode gebou. Dit staan as die tweede tempel bekend.

3.    Die tempel van die verdrukking. Hierdie tempel sal in die komende verdrukking (die 70ste jaarweek van Daniël) ná ‘n verbond met die Antichris in Jerusalem gebou word. Hierna word as die derde tempel verwys.

4.    Die tempel van die Messiasryk. Hierdie tempel sal ná die koms van die ware Messias in Jerusalem gebou word (Eseg. 40-44). Hierna word as die vierde tempel verwys.

Die volgende verwysing word in Openbaring na die opmeet van die tempel in Jerusalem gemaak, asook die ontheiliging daarvan:

“En ‘n riet soos ‘n stok is aan my gegee, en die engel het gestaan en gesê: Staan op en meet die tempel van God en die altaar en die wat daarin aanbid. Maar die voorhof buitekant die tempel moet jy uitlaat en dit nie meet nie, want dit is aan die heidene gegee; en hulle sal die heilige stad 42 maande lank vertrap” (Op. 11:1-2).

Hierdie profesie is opgeteken 25 jaar nadat die tempel van Herodes (die tweede tempel) in 70 n.C. deur die Romeine verwoes is, en kan dus slegs op ‘n toekomstige herboude tempel in Jerusalem betrekking hê. Die derde tempel, wat in die eerste helfte van die verdrukking voltooi en in gebruik geneem sal word, sal deur die Antichris ontheilig word. Benewens die profesie in Openbaring 11 is daar verskeie ander verwysings in die Bybel na die derde tempel. Daniël sê:

“En hy [die vors van ‘n volk wat sal kom, bedoelende die Antichris] sal een week lank [dit is ‘n jaarweek van sewe jaar] met baie ‘n sterk verbond sluit, en gedurende die helfte van die week sal hy slagoffer en spysoffer laat ophou” (Dan. 9: 27).

Die afskaffing van die Jode se offerdiens in die middel van die verdrukking sal saamval met die tyd wanneer die Antichris sy rol as militêre diktator aanneem, homself tot God verklaar en ook ‘n beeld van homself in die Allerheiligste van die tempel laat oprig. Daar, waar slegs die hoëpriester een maal ‘n jaar mag ingaan om op die verbondsark van die ware God ‘n versoenoffer vir die volk te bring, sal die Antichris sý beeld oprig en homself in die plek van God tot God verklaar. Oor hierdie rebelse daad sê Daniël:

“En deur hom sal leërs op die been gebring word en die heiligdom, die vesting, ontheilig, en hulle sal die voortdurende offer afskaf en die ontsettende gruwel opstel… En dié koning sal doen net wat hy wil en homself verhef en hom groot hou bo enige god, en teen die God van die gode sal hy wonderbaarlike dinge spreek; en hy sal voorspoedig wees, totdat die grimmigheid ten einde is” (Dan. 11:31, 36).

Die Here Jesus het ook na die gruwelike afgodsbeeld van die Antichris in die tempel verwys wat pas voor die aanbreek van die groot verdrukking (die laaste 3½ jaar van die verdrukking) in die tempel opgerig sal word. Aan die einde van die verdrukking sal Jesus Christus se wederkoms plaasvind en Hy alleen deur almal aanbid word. Die oorlewendes op aarde sal dan  bitter berou hê dat hulle ‘n afgod aanbid het:

“Wanneer julle dan die gruwel van die verwoesting, waarvan gespreek is deur die profeet Daniël, sien staan in die heiligdom… dan moet die wat in Judéa is na die berge vlug… Want dan sal daar groot verdrukking wees soos daar van die begin van die wêreld af tot nou toe nie gewees het en ook nooit sal wees nie… En dadelik ná die verdrukking van daardie dae sal die son verduister word… en die kragte van die hemele geskud word, En dan sal die teken van die Seun van die mens in die hemel verskyn, en dan sal al die stamme van die aarde rou bedryf" (Matt. 24: 15-21).

Paulus noem ook die Antichris se ontheiliging van die tempel in die middel van die verdrukking wanneer hy homself tot God sal verklaar. Hierdie rebel word beskryf as:

“…die teëstander wat hom verhef bo al wat God genoem word of voorwerp van aanbidding is, sodat hy in die tempel van God as God sal sit en voorgee dat hy God is” (2 Thess. 2:4).

In Openbaring 13 word die volle implikasies van die oprigting van hierdie afgodsbeeld in die tempel, asook die gedwonge aanbidding van die Antichris as die selfverklaarde god van hierdie wêreld, uitgespel: summiere doodstraf vir almal wat sou weier om die Antichris as god te aanbid. Die valse profeet sal okkultiese lewe aan die beeld verleen:

“En dit is hom gegee om ‘n gees aan die dier se beeld te gee, sodat die dier se beeld ook sal praat en maak dat almal gedood word wat die dier se beeld nie aanbid nie” (Op. 13:15).

In die middel van die verdrukking sal die Antichris homself tot God verklaar en nie net die Joodse offerdiens verbied nie, maar ook alle ander godsdienste, omdat hy homself sal groot hou bo elke god. Dit sal ‘n komplot teen alle gelowe wees sodat die Antichris universeel as die enigste God aanbid kan word.

Die Antichris word uitdruklik in die Bybel as ‘n eindtydse wêreldleier beskryf wat as ‘n lewende persoon deur die Here Jesus in Jerusalem aangetref sal word wanneer Hy met sy wederkoms terugkom (Op. 19:19; 2 Thess. 2:8). Tydens die Antichris se bewindstermyn sal die derde tempel in Jerusalem gebou word.

Eeue oue stryd

Die groot aanslag van Satan op die tempel is nie net tot die eindtyd beperk nie. Hierdie terrein was deur die eeue heen een van sy belangrikste teikens. Die rede hiervoor is dat God besluit het om sy Naam daar te vestig en ook belangrike openbaringe daar te doen. Dit is ook die plek waarheen Jesus sal terugkeer as Hy met sy wederkoms op die Olyfberg die vyand verdelg en deur die Oospoort na die tempelterrein en die berg Sion terugkeer om die troon van Dawid te herstel.

Die tempel het deur die eeue heen ook die saligheidsplan van God uitgebeeld, naamlik die versoeningsdood van Jesus Christus vir sondaars. Elke offerdier wat deur die Skaapspoort tempel toe gejaag en geslag is, was ‘n heenwysing na die Lam van God wat in die volheid van die tyd nét buite Jerusalem ter slagting gelei sou word.

Kan u verstaan waarom Satan en sy trawante hierdie plek so haat? Hy wil die tempelberg omskep in ‘n plek waar afgode aanbid word, as ‘n voorspel tot die verpligte aanbidding van die Antichris in die groot verdrukking. Die tempelberg is sedert die sewende eeu – in 638 n.C., m.a.w. ses jaar ná die dood van Mohammed – in Moslemhande. Dit is asof Satan vir God deur Islam se afgodstempels op die tempelberg uitdaag.

Die Die Al Aksa-moskee sowel as die Rotskoepel staan hier. Die Rotskoepel staan bo-op die rots waar Abraham vir Isak moes offer. Hierdie offer is ‘n profetiese heenwysing na die offer van Jesus, die Seun van God. Teen die koepel van die moskee staan daar egter: “God het nie ‘n seun gehad nie!” ‘n Moslem beskou dit as lasterlik as iemand sê dat God ‘n Seun gehad het, en spoeg uit minagting op die grond. Die Allah van die Koran is dus nié die Drie-enige God van die Bybel nie! Teoloë wat beweer dat die Christene en die Moslems dieselfde God aanbid, begaan 'n baie ernstige fout.

Herbouing van die tempel

Daar is vir etlike jare reeds intensiewe voorbereidings vir die herbouing van die tempel op sy oorspronklike plek op die tempelberg. Die groot ideaal wat in baie Israeli’s se harte leef, is om die tempel in Jerusalem te herbou. Noudat hulle in hul land terug is, is hierdie ideaal aansienlik nader aan verwesenliking. Een van die probleme is egter die hoë profiel van Islam op die Tempelberg, deurdat twee van hul beroemde tempels daar gebou is – die Rotskoepel en die Al Aksa-moskee. Die Moslems beweer dat Mohammed vanaf die rots waaroor die Rotskoepel gebou is, na die hemel opgevaar en weer teruggekeer het nadat hy sekere 'opdragte' gekry het. Vir hulle is dit die derde heiligste plek op aarde ná Mekka en Medina. Die feit dat die Rotskoepel enkele jare gelede ten duurste gerestoureer is en nuwe goudbeslag op die koepel gekry het, is ‘n aanduiding dat Islam geensins van plan is om van die Tempelberg af pad te gee sodat die Jode hulle tempel daar kan bou nie.

Die mening wat jare lank gehuldig is, nl. dat die Rotskoepel op die plek staan waar die tempel herbou moet word, blyk met latere argeologiese opgrawings egter nie die geval te wees nie. Die Joodse tempel kan nét noord van die Rotskoepel gebou word, met omtrent 3½ meter spasie tussen die twee geboue. Indien die benadering in ag geneem word wat die Antichris as die gemeenskaplike Messias van alle gelowe sal volg, dan kan verwag word dat hierdie twee heiligdomme inderdaad langs mekaar sal staan, en dat Islam en Judaïsme vir 3½ jaar as sustergodsdienste saam met al die ander gelowe beskou sal word. Daarna sal die krisis van Daniël 9:27 ontstaan wanneer die Antichris homself in die tempel tot God verklaar. Die Jode sal hom verwerp en hulle verbond met hom verbreek; dan sal hulle uit Jerusalem moet vlug.

Daar is vir etlike jare reeds Israelise drukgroepe wat hulle vir die herbouing van die tempel beywer. Die bekendste een is Temple Mount Faithful wat pas ná die Sesdaagse Oorlog in 1967 gestig is. Hulle stel hulleself ten doel om die Tempelberg van wat hulle “Arabiese besetting” noem, te bevry. Ná die bevryding van die Tempelberg en die ou stad in die 1967-oorlog, het die destydse Minister van Verdediging, Moshe Dayan, die siviele administrasie van die 35 akker van die Tempelberg aan die Waqf, ‘n Moslemraad, oorgedra. Gherson Solomon, die leier van die Temple Mount Faithful, het dit as ‘n geweldige skok en terugslag vir die tempelprojek beskou.

Gedurende die afgelope meer as 30 jaar het Solomon se groep verskeie pogings aangewend om beheer oor die Tempelberg te probeer kry. Hoewel dit steeds ‘n Moslem-vesting is, glo hy dat die Jode se tempel in die nabye toekoms hier gebou sal word. In 1990 het sy groep die aandag van die internasionale media getrek toe hulle toestemming gevra het om ‘n 4½ ton hoeksteen op die tempelterrein te lê. Hoewel hulle nie toestemming gekry het nie, en die Moslem-owerhede op die Tempelberg van die weiering verwittig is, het onluste nogtans uitgebreek. Die Moslems het klippe op die Joodse aanbidders by die Klaagmuur gegooi, en Israeli soldate het op die klipgooiers geskiet. Altesaam 17 Arabiere het hulle lewens in die geweldpleging verloor.

Solomon se groep, Temple Mount Faithful, het intussen weer probeer om die hoeksteen te lê, dog sonder sukses. Hierdie ortodokse Joodse aktiviste is egter daarvan oortuig dat hulle uiteindelik in hulle doel sal slaag. Solomon sê dat God aan hom opdrag gegee het om ‘n nuwe tydvak in Israel se geskiedenis in te lui.

Nie alle godsdienstige leiers in Israel is bereid om geweld ter wille van die verkryging van Joodse regte op die Tempelberg uit te lok nie. Rabbi Jehuda Getz, hoofrabbi van die Westelike Muur (die Klaagmuur) sê dat dit nie by ‘n mens berus om te besluit hoe die Jode beheer oor die Tempelberg sal verkry nie – dit is ‘n saak vir God. Getz meen ook dat om sekere logistieke redes die tempel nie nou herbou kan word nie. Hy sê dat daar eers ‘n profeet moet kom wat die presiese plek van die altaar moet aantoon. Intussen kan niemand met bouwerk begin voordat die profeet sy opwagting gemaak het nie.

Ten spyte van hierdie struikelblokke vir die herbouing van die tempel is ‘n organisasie genaamd die Tempel Instituut, besig om die nodige voorbereidings hiervoor te tref. Hulle hou toesig oor die vervaardiging van goue en silwer voorwerpe, asook seremoniële kruike en houers, wat in die herboude tempel gebruik moet word. By die Instituut word verskeie van die voorwerpe uitgestal, soos die linnekleed wat die priesters moet dra, die mus van die hoëpriester, tiensnarige harpe, trompette, verskeie houers, asook vuurpanne.

Chaim Richman, die Instituut se direkteur van openbare sake, sê dat sy organisasie hulle taak in gehoorsaamheid aan die Here doen. Die Instituut beskou homself nie as ‘n politieke organisasie nie, en probeer nie om met die Moslems in verband met beheer oor die Tempelberg te beding, of om hulle uit Israel te verdryf nie. Hulle taak is suiwer godsdienstig binne die raamwerk van die Joodse godsdienstige wette, om langs dié weg die herbouing van die tempel te verhaas.

Verder is daar ook twee skole vir die opleiding van Levitiese priesters in Jerusalem. Indien die tempel op kort kennisgewing herbou word, moet goed opgeleide priesters beskikbaar wees. Dit word aanvaar dat Jode met die vanne van Cohen en Kaplan uit die stam van Levi is, en dus as priesters opgelei kan word. Om ‘n Joodse wetgeleerde te wees, impliseer kennis van 625 wette wat deur die Torah voorgeskryf word, asook verdere rabbynse voorskrifte in die Talmoed. Volgens ortodokse Jode moet hierdie wette en tradisies weer almal in die Messiaanse era wanneer die tempel herbou sal wees, eerbiedig word.

Dramatiese gebeure word in die nabye toekoms in Jerusalem verwag, en almal wat ‘n profetiese verwagting het, is dit eens dat die tyd daarvoor naby is.

Die twee getuies

Omdat die wêreld geestelik gesproke in duisternis gehul sal wees ná die wegraping, gaan die Here spesiale getuies opwek om onder Israel én die nasies ‘n oes vir sy koninkryk in te samel. Daar is reeds in die boodskap oor Openbaring 7 van die 144 000 Joodse getuies melding gemaak wat vir hierdie doel afgesonder sal word. In Openbaring 11 word daar na twee baie spesiale getuies verwys wat kragtig deur die Here gebruik sal word om die waarheid te verkondig en die vyande van die Here sterk aan te spreek:

“En Ek sal aan my twee getuies gee dat hulle, met sakke bekleed, 1260 dae lank sal profeteer. Hulle is die twee olyfbome en die twee kandelaars wat voor die God van die aarde staan. En as iemand hulle wil beskadig, gaan daar vuur uit hulle mond en verslind hulle vyande; en as iemand hulle wil beskadig, moet hy op dieselfde manier gedood word. Hulle het mag om die hemel te sluit, sodat daar in die dae van hulle profesie geen reën val nie; en hulle het mag oor die waters, om dit in bloed te verander en om die aarde te tref met allerhande plae so dikwels as hulle wil. “En wanneer hulle hul getuienis voleindig het, sal die dier wat uit die afgrond opkom, teen hulle oorlog voer en hulle oorwin en hulle doodmaak, en hulle lyke sal lê op die straat van die groot stad wat geestelik genoem word Sodom en Egipte, waar ook onse Here gekruisig is. En mense uit die volke en stamme en tale en nasies sal hulle lyke drie en ‘n halwe dag lank sien en nie toelaat dat hulle lyke in die graf gelê word nie. Die bewoners van die aarde sal bly en verheug wees oor hulle en sal vir mekaar geskenke stuur, omdat dié twee profete die bewoners van die aarde gepynig het. “En ná drie en ‘n halwe dag het ‘n gees van die lewe uit God in hulle ingegaan, en hulle het op hul voete gaan staan, en ‘n groot vrees het geval op die wat hulle aanskou het. En hulle het ‘n groot stem uit die hemel vir hulle hoor sê: Kom op hierheen! En hulle het opgevaar na die hemel in die wolk, en hul vyande het hulle aanskou. En in dié uur het daar ‘n groot aardbewing gekom, en ‘n tiende van die stad het geval, en 7000 mense het in die aardbewing omgekom, en die ander het bevrees geword en aan die God van die hemel heerlikheid toegebring” (Op. 11:3-13).

Daar is verskillende verklarings oor wie hierdie twee spesiale getuies sal wees. Oor die een, nl. Elia, is daar eenstemmigheid. In die laaste twee verse van die Ou Testament word gesê:

“Kyk, Ek stuur julle die profeet Elia voordat die groot en vreeslike dag van die Here aanbreek. En hy sal die hart van die vaders terugbring tot die kinders, en die hart van die kinders tot hulle vaders, sodat Ek nie hoef te kom en die land met die banvloek tref nie” (Mal. 4:5-6).

Voordat die donker dae van die groot verdrukking in die tweede helfte van die sewe jaar sal aanbreek, sal Elia in die eerste 3½ jaar (wat volgens Op. 11:3 1260 dae lank sal wees) ‘n oorblyfsel uit Israel na die God van hul vaders lei. Dit sal te midde van die Antichris se ideologie van denasionalisering en wêreldeenheid geskied. Elia sal onder ten minste ‘n groep Jode weer hulle volksidentiteit en roeping as volk van God herstel. ‘n Deel van hierdie proses sal die oorbrugging van ‘n ernstige generasiegaping wees. Die ou en die jong geslag sal heeltemal van mekaar af wegdryf, moontlik omdat die jong geslag in die identiteitlose nuwe wêreldorde van die Antichris sal opgaan, en die ou geslag aan ortodokse tradisies en vormgodsdiens sal vashou waarin geen lewe is nie.

Elia is ook bekend as ‘n profeet wat kragtig deur God gebruik is en baie wonderwerke in Israel gedoen het. Toe hy in ‘n storm opgevaar het hemel toe, het Elisa van hom gesê: “My vader, my vader, wa van Israel en sy ruiters!” (2 Kon. 2:12). Hy was vir Israel meer as sy weermag en strydwaens werd omdat die Here se krag so kennelik deur hom gewerk het. Hy sal weer in daardie krag optree en die skrik van die Here oor baie mense laat val. Vir die tweede keer in sy bediening as profeet sal dit vir 3½ jaar lank nie reën nie. Van die eerste keer sê Jakobus: “En Elia… het ernstig gebid dat dit nie moes reën nie, en dit het op die aarde drie jaar en ses maaande lank nie gereën nie” (Jak. 5:17).

Die tweede getuie sal waarskynlik Moses wees. Sommige mense meen dat dit Henog sal wees omdat hy ook, soos Elia, lewendig opegvaar het hemel toe. Henog was egter nie ‘n Joodse profeet nie omdat hy baie lank voor Abraham geleef het. Hy het dus nooit ‘n roeping of bediening ten opsigte van Israel gehad nie. Moses is egter een van die mees beroemde profete van Israel. Sy naam word steeds ten nouste aan die Torah gekoppel – dit is die eerste vyf boeke van Moses – omdat hy as die middelaar van die Ou Testament beskou word. Hy sal dus met geweldige groot gesag in Israel kan praat. Neem ook in ag dat hy nie sy opdrag ten volle uitgevoer het om Israel uit Egipte na die Beloofde Land te lei nie. Weens sy ongehoorsaamheid toe hy die rots die tweede maal geslaan het, terwyl hy net daarmee moes praat, het die Here hom nie toegelaat om deur die Jordaan die land binne te trek nie.

Die erns van hierdie oortreding moet gesien word teen die agtergrond van die feit dat die rots by Ráfidim ‘n tipologiese heenwysing na die Messias is. 1 Korinthiërs 10:4 sê dat die volk “gedrink het uit ‘n geestelike rots wat gevolg het, en die rots was Christus [die Messias]” Die slaan van die rots in Exodus 17:6 het profeties op die kruisiging van die Messias gedui. Hy is die Ewige Rots wat vir ons geklief is sodat strome van lewende water uit Hom kon vloei. By die tweede geleentheid in Númeri 20:7-12 moes Moses net met die rots praat sodat dit water kon gee. Die implikasie is dat die Messias nie twee maal gekruisig kan word nie. Die Rots is reeds geklief en ons kan nou slegs in gebed om sy genade vra.

Nogtans word Moses grootliks geëer en kan dit net verwag word dat hy, wat 3 500 jaar gelede nie toegelaat is om die Beloofde Land te betree nie, sal terugkom om sy bediening te voltooi en in die strate van Jerusalem kragtiglik van die Gekliefde Rots te getuig. Wat hy van die Messias gesê het, sal hy met nadruk herhaal:

“’n Profeet uit jou midde, uit jou broers, soos ek is, sal die Here jou God vir jou verwek; na Hom moet julle luister” (Deut. 18:15).

Daar is ook in die Nuwe Testament ‘n profetiese aanduiding dat Moses en Elia ‘n toekomstige rol het as wegbereiders vir die sigbare koms van die Messias in krag en heerlikheid. Op die berg van verheerliking, waar Jesus in sy koninklike gewaad aan drie van sy dissipels verskyn het, was Moses en Elia saam met Hom: Mattheus beskryf hierdie geleentheid só:

“En Hy het voor hulle van gedaante verander, en sy aangesig het geblink soos die son, en sy klere het wit geword soos die lig. En kyk, daar verskyn aan hulle Moses en Elia in gesprek met Hom… [meteens] oordek ‘n helderligte wolk hulle en daar sê ‘n stem uit die wolk: Dit is my geliefde Seun in wie Ek ‘n welbehae het. Luister na Hom!” (Matt. 17:2-3, 5).

Behalwe Moses se getuienis oor die Messias, word hy ook, soos Elia, met kragtige dade en tekens en wonders verbind wat die Here deur hom gedoen het:

“En soos Moses, vir wie die Here van aangesig tot aangesig geken het, het daar geen profeet meer in Israel opgestaan nie – wat betref al die tekens en die wonders wat die Here hom opgedra het om in Egipteland aan Farao en aan sy dienaars en sy hele land te doen, en wat betref die hele magsopenbaring en al die groot, skrikwekkende dade wat Moses voor die oë van die hele Isreal gedoen het" (Deut. 34:10-12).

Moses en Elia het dus ‘n besondere profetiese bediening in Israel gehad, wat weer in die verdrukking tot ‘n getuienis vir Israel én die nasies beoefen sal word. Selfs al is dié twee eindtydse profete nie Moses en Elia self nie, sal hulle nogtans in die gees en die krag van Moses en Elia optree, soos wat Johannes die Doper ook in die gees en krag van Elia opgetree het (Luk. 1:17).

In die eerste helfte van die verdrukking sal hierdie twee getuies se boodskap én hulle werke wêreldwyd ‘n invloed laat geld. Geen wonder dat die Antichris en sy volgelinge briesend oor hulle optrede sal wees nie. Wanneer die Antichris sy groot magsoorname in die middel van die verdrukking doen, sal hy teen die twee getuies oorlog voer en hulle doodmaak. Hulle bediening sal egter dan afgehandel wees, en die Here sal hulle ná 3½ dae opwek en laat opvaar hemel toe.

In hierdie tyd sal die Antichris homself in die tempel tot God verklaar. Dan sal Israel hulle verbond met hom verbreek en vinnig moet vlug.



10. Die Ontvlugting van Israel

(Openbaring 12)

Dit is van baie groot belang om die boodskap en simboliek van Openbaring 12 reg te verstaan. Verskillende vertolkings word vir dié hoofstuk aangebied, maar in die meeste gevalle lei dit tot die foutiewe gevolgtrekking dat die kerk in die rol van die volk Israel gestel word. Sodoende raak mense se toekomsverwagting heeltemal verward. Versigtige eksegese moet dus beoefen word waarin Skrif deur Skrif verklaar word. Die eerste ses verse van Openbaring 12 lui só:

“En ‘n groot teken het in die hemel verskyn: ‘n vrou wat met die son bekleed was, en die maan was onder haar voete, en op haar hoof ‘n kroon van twaalf sterre; en sy was swanger en het uitgeroep in haar weë en barensnood. En ‘n ander teken het in die hemel verskyn, en daar was ‘n groot vuurrooi draak met sewe koppe en tien horings, en op sy koppe sewe krone; en sy stert het die derde van die sterre van die hemel meegesleep en hulle op die aarde gegooi. En die draak het gestaan voor die vrou wat op die punt was om te baar, sodat hy haar kind sou verslind sodra sy gebaar het. En sy het ‘n manlike kind gebaar, wat al die nasies met ‘n ystersepter sou regeer; en haar kind is weggeruk na God en sy troon. En die vrou het na die woestyn gevlug waar sy ‘n plek het wat deur God gereed gemaak is, dat hulle haar daar sou onderhou 1 260 dae lank" (Op. 12:1-6).

Eerstens moet daar uitsluitsel oor die identiteit van die vrou gekry word, want dit is waar die meeste van die wanopvattings oor Openbaring 12 begin. Hierdie is ‘n getroude vrou wat op die punt staan om ‘n kind te baar. Dit is ‘n baie belangrike kind hierdie, want Hy is bestem om alle nasies met ‘n ystersepter te regeer. Die profete het reeds die geboorte van hierdie besondere Kind aangekondig. Miga het gesê dat Hy in Bethlehem gebore sou word en ‘n heerser in Israel sou wees (Miga 5:1). Jesaja het gesê:

“Want ‘n Kind is vir ons gebore, ‘n Seun is aan ons gegee; en die heerskappy is op sy skouer, en Hy word genoem: Wonderbaar, Raadsman, Sterke God, Ewige Vader, Vredevors – tot vermeerdering van die heerskappy en tot vrede sonder einde, op die troon van Dawid en oor sy koninkryk, om dit te bevestig en dit te versterk deur reg en deur geregtigheid, van nou af tot in ewigheid" (Jes. 9:5-6).

Aan Maria het die engel gesê:

“En kyk, jy sal swanger word en ‘n Seun baar, en jy moet Hom Jesus noem. Hy sal groot wees en die Seun van die Allerhoogste genoem word; en die Here God sal aan Hom die troon van sy vader Dawid gee” (Luk. 1:31-32).

Toe Josef in die geheim van sy vrou wou skei omdat sy swanger was, het die engel aan hom ook verskyn en gesê:

“Josef, seun van Dawid, wees nie bevrees om Maria, jou vrou, by jou te neem nie, want wat in haar verwek is, is uit die Heilige Gees” (Matt. 1:20).

Maria is ook die verpersoonliking van die volk Israel, waaruit die Messias en Verlosser van die wêreld gebore is. Israel word dikwels in die Ou Testament ‘n vrou genoem wat aan God verbonde is. In Jeremia 31:3-4 sê Hy van haar: “Ja, Ek het jou liefgehad met ‘n ewige liefde; daarom het Ek jou getrek met goedertierenheid. Ek sal jou weer bou, en jy sal gebou word, o jonkvrou van Israel!” In Jesaja 54:5 verbind die Here Homself só aan Israel: “Want jou Maker is jou Man; Here van die leërskare is sy Naam.”

Kan u die absurditeit daarvan insien om hierdie vrou die kerk te noem? Jesus is tog nie uit die kerk gebore nie, maar die kerk uit Hóm! Verder word die kerk in Mattheus 25:1-13 en in 2 Korinthiërs 11:2 ‘n verloofde maagd genoem, en nie ‘n getroude vrou nie. Sy is aan die hemelse Bruidegom, Jesus, verbonde, soos wat Israel aan God verbonde is. God se Seun is egter uit die volk Israel gebore, uit die stam van Juda in die huis van Dawid.

Uit  ‘n ander oogpunt word die vrou in Openbaring 12 ook as Israel beskryf. Sy het twaalf sterre op haar kop wat op die twaalf stamme van Israel dui, asook die son en die maan wat na Jakob en Ragel as stamvader en stammoeder van Israel verwys. Hierdie simboliek blyk duidelik uit ‘n droom wat Josef gehad het:

“Kyk, ek het ‘n droom gehad – die son en die maan en elf sterre het hulle voor my neergebuig. Toe hy dit aan sy vader en sy broers vertel, het sy vader hom hard bestraf en aan hom gesê: Wat is dit vir ‘n droom wat jy gehad het? Moet ons werklik kom, ek en jou moeder en jou broers, om ons voor jou na die aarde neer te buig?” (Gen. 37:9-10; in Jeremia 31:11 en 15 word Jakob en Ragel die vader en moeder van Israel genoem).

Satan weet al hierdie dinge, daarom val hy Israel so venynig aan om haar te probeer vernietig. As hy dit nie kan regkry nie, dan probeer hy haar ten minste mislei en van God afvallig te maak. Sy grootste veldtog is egter teen die Seun van God wat uit Israel gebore is, want hierdie Seun sal Satan se mag verbreek en self as Heerser van die heelal regeer. Dit is waarom die draak voor die vrou gestaan het wat op die punt was om hierdie besondere manlike Kind te baar.

Die vrou se swangerskap dui op die tyd nét voor die geboorte van Jesus. Die draak wat ‘n derde van die engele in die hemel meegesleur het en op die punt gestaan het om die Kind te verslind, is niemand anders as die duiwel self nie. Die handlanger wat hy toe gebruik het om sy bose werk te doen, was Herodes – hy het die kindermoord beveel in ‘n poging om Jesus om die lewe te bring. Die Here Jesus het egter tydens sy eerste koms sy roeping as Profeet en Lam van God vervul, en is met sy hemelvaart weggeruk na God in die hemel. Die tyd van sy openbaring as Koning van die konings, wanneer Hy die nasies met ‘n ystersepter sal regeer, sal spoedig met sy wederkoms aanbreek.

Jodehaat

Dit is duidelik dat Openbaring 12 ‘n belangrike verdere ontplooiing van die eeue oue stryd tussen die godsryk en die satansryk uitbeeld, daarom word dit in ‘n breë konteks geplaas. Dit is nie ‘n geïsoleerde gebeurtenis wat tot die middel van die verdrukking beperk is nie, maar ‘n stryd wat sy ontstaan gehad het toe Satan saam met ‘n derde van die engele uit die hemel gewerp is. Ná die sondeval in die paradys het ‘n verdere dimensie van hierdie stryd ingetree toe die Here vyandskap tussen die vrou en die slang gestel het, en tussen haar saad [Christus] en die slang se saad [die Antichris]. Die eerste vyf verse van Openbaring 12 beskryf in breë trekke die agtergrond van die geestelike oorlog wat in Openbaring 12 verder gevoer word.

Teen hierdie agtergrond is dit duidelik waarom Satan al vir duisende jare ‘n haatveldtog teen die volk Israel voer. Hy probeer ook sy bes om die nasies by hierdie haatveldtog te betrek. Die Here het egter vir Abraham m.b.t. sy fisiese nageslag deur Isak en Jakob gesê:

“Ek sal seën diegene wat jou seën, en hom vervloek wat jou vervloek; en in jou sal al die geslagte van die aarde geseën word” (Gen. 12:3).

Tweeduisend jaar later is Jesus uit die nageslag van Abraham gebore, uit die stam van Juda, “sodat die seën van Abraham na die heidene kan kom in Christus Jesus” (Gal. 3:14). Dit is dus totale dwaasheid indien ‘n Christen die Jode sou vervolg en sleg maak, want dan is hy nie net onkundig en ondankbaar nie, maar haal ook ‘n vloek oor homself.

Daar is ‘n paar dinge omtrent die Jode wat ‘n mens nooit uit die oog moet verloor nie:

·      Dit is ‘n volk wat deur God gekies is om sy saligheidsplan aan die wêreld te openbaar. Romeine 9:5 sê dat Christus na die vlees uit Israel kom. Romeine 3:2 sê dat die woorde van God aan hulle toevertrou is, en voeg by dat selfs al het sommige van hulle ontrou geword, bly hulle nog steeds die volk van God. Daar sal altyd ‘n gelowige oorblyfsel wees.

·      In Johannes 4:22 sê Jesus self dat die saligheid uit die Jode is.

·      Sagaria 2 sê dat Israel God se oogappel is.

·      By die wederkoms sal die hele oorblyfsel van Israel volgens Sagaria 13:9 vir Jesus as Messias aanneem.

·      Die Antichris sal ook uit Israel kom, maar hy sal in sy veldtog teen die ware Christus al die misleides agter hom skaar.

Waar skaar u uself? Aan die kant van die Jodehaters wat ‘n vloek oor hulleself haal, of aan die kant van diegene wat volgens Psalm 122:6 bid om die vrede van Jerusalem, hulle vir die geestelike ontwaking van hierdie volk beywer en sodoende die seën van die Here geniet? Die vyande van die kruis sal hulle haatveldtog teen Israel tot aan die einde toe voortsit, en Jodehaat sal een van die belangrike strydkrete vir die wêreldwye mobilisasie van magte vir die slag van Armagéddon wees.

Soos baie ander lande, is Suid-Afrika se nuwe regering besig om homself openlik en intiem met Israel se vyande te bevriend. Omdat dit in stryd met ‘n duidelike Bybelse voorskrif is, is dit nie verbasend nie dat in vele ander opsigte die hervormings in ons land ook ‘n duidelike immorele en antichristelike karakter vertoon, bv. onbehoorlike strawwe vir moordenaars, rowers, aanranders en verkragters, die wettiging van aborsie en dobbelary, multigodsdienstige onderwys, ens.

Die verwerping en vervolging van Israel is implisiet deel van ‘n dekadente proses van die verwerping van die God van Israel wat ook die God van die Bybel is, en derhalwe ook van die Christendom en van Bybelse morele norme. Regerings en hul onderdane wat dít doen het reeds in hulle gees ‘n verbond met die Antichris gesluit, en sal dit maklik in die praktyk ook doen nadat hy verskyn het.

Oorlog in die hemel

Satan gaan in die middel van die verdrukking weer ‘n verbete poging aanwend en alles in die stryd werp om Israel as ‘n volk totaal uit te delg. Hy wil verhoed dat ‘n oorblyfself van Israel in die lewe bly om die Messias by die Olyfberg te ontmoet, geestelik herstel te word en saam met die Messias in sy vrederyk tot hoof van die nasies verhef te word. Dit, weet Satan baie goed, sal regstreeks ten koste van sy wêreldryk onder die beheer van die Antichris wees. Satan wil God se planne vir die vrederyk verydel deur Israel te vernietig.

‘n Belangrike rede vir die verskerpte stryd tussen God se ryk en Satan se ryk wat in Openbaring 12 beskryf word, is die gevolg van ‘n oorlog in die hemel:

“En daar het oorlog in die hemel gekom: Migael en sy engele het oorlog gevoer teen die draak, en die draak en sy engele het oorlog gevoer; en hulle kon nie oorwin nie, en hulle plek was in die hemel nie meer te vinde nie. En die groot draak is neergewerp, die ou slang wat genoem word duiwel en Satan, wat die hele wêreld verlei, hy is neergewerp op die aarde, en sy engele is saam met hom neergewerp. “Toe hoor ek ‘n groot stem in die hemel sê: Nou het die heil en die krag en die koningskap die eiendom van onse God geword, en die mag van sy Christus; want die aanklaer van ons broeders is neergewerp, hy wat hulle aanklaag voor onse God dag en nag… Daarom, wees verheug, o hemele en die wat daarin woon; wee die bewoners van die aarde en die see, want die duiwel het na julle neergedaal met groot woede, omdat hy weet dat hy min tyd het” (Op. 12:7-12).

Tot in hierdie stadium was Satan se aandag verdeeld: hy het die volk Israel én die Christene voor die troon van God aangekla, dag en nag, en andersyds het hy sy verleidings- en verwoestingswerk op aarde gedoen. In die middel van die verdrukking sal hy en sy gevalle engele egter neergewerp word. Dan sal hy geen verdere toegang tot God hê waar hy mense kan aankla en beheer oor hulle lewens opeis omdat hulle gesondig en teen God gerebelleer het nie. Hulle sal nou ál hulle aandag op aarde toespits. Satan sal geweldige wraakgedagtes koester en van daardie oomblik af alles moontlik doen om God se skepping te verwoes, die aarde onleefbaar te maak, die Joodse volk uit te wis en almal wat Jesus se Naam bely, summier te laat teregstel deur onthoofding.

Dit sal ook die tyd wees wanneer die Antichris homself tot God sal verklaar in die herboude tempel in Jerusalem, die verpligte aanbidding van sy beeld sal gelas, deur middel van militêre dekrete sal regeer en nie sal skroom om maksimum geweld te gebruik nie.

Die vlug na die woestyn

Dit is ook die tyd wanneer Satan deur middel van die Antichris ‘n Joodse volksmoord sal gelas:

“En toe die draak sien dat hy neergewerp is op die aarde, het hy die vrou vervolg wat die seuntjie gebaar het; maar die twee vlerke van die groot arend is aan die vrou gegee, sodat sy na die woestyn, na haar plek, kon vlieg, waar sy uit die gesig van die slang onderhou word, ‘n tyd, tye en ‘n halwe tyd [3½ jaar]. En die slang het uit sy bek water soos ‘n rivier agter die vrou aan uitgegooi, om haar te laat wegvoer deur die rivier. En die aarde het die vrou te hulp gekom, en die aarde het sy mond oopgemaak en die rivier ingesluk, wat die draak uit sy bek uitgegooi het” (Op. 12:13-16).

Hierdie vlug van Israel na ‘n plek in die woestyn, moontlik Petra in die Negev woestyn suid van die Dooie See in Jordanië, sal in groot haas geskied. Dit sal wees pas nadat die Antichris homself tot God verklaar het in die tempel, en ‘n groot deel van Israel hom op grond daarvan sal verwerp. Hulle sal dan uit sy sataniese nuwe wêreldorde onttrek waarby hulle vir die eerste 3½ jaar betrokke was. Wanneer sy beeld egter in die tempel opgerig en almal gedwing word om dit te aanbid, sal Israel baie vinnig moet wegkom omdat die Antichris hulle sal probeer inhaal en uitwis:

“Wanneer julle dan die gruwel van die verwoesting, waarvan gespreek is deur die profeet Daniël, sien staan in die heiligdom – laat hy wat lees, oplet – dan moet die wat in Judea is, na die berge vlug; wie op die dak is, moet nie afkom om iets uit sy huis weg te neem nie; en wie op die land is, moet nie omdraai om sy klere weg te neem nie. Maar wee die vroue wat swanger is en die wat nog soog, in daardie dae. En bid dat julle vlug nie in die winter of op die sabbat mag plaasvind nie. Want dan sal daar groot verdrukking wees soos daar van die begin van die wêreld af tot nou toe nie gewees het en ook nooit sal wees nie. En as daardie dae nie verkort was nie, sou geen vlees gered word nie” (Matt. 24:15-22).

Hierdie is baie duidelik ‘n profesie wat op Israel betrekking het, omdat dit daarop gemik is om ‘n oorblyfsel van hierdie volk in die donker dae van die laaste 3½ jaar, m.a.w. in die groot verdrukking, van verdelging deur die Antichris te bewaar. In elk geval geld die sabbatswette net in Israel. Dan mag daar net ‘n kort sabbatsreis van minder as twee kilometer afgelê word. In daardie geval sal die Antichris hulle inhaal en uitwis. Verder moet die Jode bid dat hulle reis nie deur winterkoue of deur verwagtende vroue en diegene met klein babatjies vertraag word nie, want dan sal hulle ook nie vinnig genoeg wegkom nie.

Die breuk tussen Israel en die Antichris sal só skielik plaasvind, en sy maatreëls vir weerwraak só spoedig daarna, dat daar nie eers vir Israeli’s tyd sal wees om in te pak of padkos voor te berei nie. Hulle sal inderhaas moet vlug. Tot in daardie stadium het hulle volgens Johannes 5:43 die Antichris as Messias aanvaar, maar wanneer hy sê dat hy God is, sal hulle skielik agterkom dat hy al die tyd ‘n valse messias was. Dan sal hulle uit sy pad moet bly, omdat Israel se optrede ‘n besliste bedreiging vir die eenheid van die Antichris se nuwe wêreldorde sal inhou.

Israel sal deur ‘n goddelike ingryping gehelp word om nie deur die Antichris en sy duiwelse magte ingehaal en verdelg te word nie. ‘n Aardbewing mag voorkom waarin die aarde oopskeur en die Antichris se opmars oorland gestuit word. ‘n Ander moontlikheid is dat daar op ander plekke in die wêreld ook opstande teen sy bewind sal wees, wat sal veroorsaak dat hy sal omdraai om daaraan aandag te gee. Daniël sê:

“Maar gerugte uit die ooste en uit die noorde sal hom verskrik; daarom sal hy met groot woede uittrek om baie mense te verdelg en met die banvloek te tref” (Dan. 11:44).

Daar staan ook in Openbaring:

“En die draak was vertoornd op die vrou, en hy het weggegaan om oorlog te voer teen haar ander nakomelinge wat die gebooie van God bewaar en die getuienis van Jesus Christus hou” (Op. 12:17).

Die Antichris sal ewe fanaties teen ware Christene optree omdat hulle hom sal verwerp en die God van Israel deur die ware Messias, Jesus Christus, sal aanbid. In dié sin is die Christene ook nakomelinge van die vrou, Israel. Paulus sê in Romeine 11:15-20 dat Christene uit die nie-Joodse wêreld deur geloof in die olyfboom [Israel] ingeënt is en dus ‘n noue assosiasie met hulle het. Hieruit spruit ons liefde vir Israel en die innige begeerte en bede dat hulle ook deur die aanvaarding van die Messias, Jesus, tot die nuwe verbond sal toetree (Heb. 8:8-13).

Die Antichris se ontheiliging van die tempel in die middel van die verdrukking is die teken wat die Here aan die inwoners van Judea gegee het om haastig vir oorlewing na die berge te vlug. Die tempel wat hulle in die eerste helfte van die week sal bou, en die herinstelling van die offerdiens waardeur hulle die eenmalige offer van die Lam van God weer eens as volk sal verwerp, sal dus kort daarna vir hulle die oorsaak tot groot ontnugtering en tragedie word. Vir hierdie volk wag daar nog ‘n tyd van misleiding en afvalligheid voordat Daniël 9:24 se maat van die sonde vol is en ewige geregtigheid vir hulle sal aanbreek. As gevolg hiervan sal hulle deur ‘n baie moeilike tyd van loutering moet gaan.

Jeremia sê:

“Wee, want die dag is groot, sonder weerga! En dit is ‘n tyd van benoudheid vir Jakob; maar hy sal daaruit verlos word” (Jer. 30:7).

Hierdie benoudheid sal deur die Here gebruik word om Israel na Homself terug te bring:

“In hulle nood sal hulle My soek. Kom en laat ons terugkeer tot die Here; want Hy het verskeur en sal ons genees, Hy het geslaan en sal ons verbind" (Hos. 5:15-6:1).

Dié proses van loutering deur lyding is lank gelede al deur Moses aan Israel voorgehou wanneer hulle in die eindtyd as volk in groot benoudheid sal kom:

“As jy in die nood is en al hierdie dinge aan die einde van die dae oor jou kom, sal jy na die Here jou God terugkeer en na sy stem luister. Want die Here jou God is ‘n barmhartige God; Hy sal jou nie verlaat en jou nie in die verderf stort nie; en Hy sal die verbond van jou vaders wat Hy hulle besweer het, nie vergeet nie" (Deut. 4:30-31).

Aftelling na die koms van die Messias

Die oorblyfsel van Israel sal weet dat van die tyd af dat die gruwelike afgodsbeeld in die tempel opgerig is, daar 3½ jaar sal verloop totdat die ware Messias sal kom. Dit is tyd, tye en ‘n halwe tyd. Hulle ontvlugting in die woestyn sal dus ‘n aftelling wees na hul uiteindelike uitredding en versoening met die ware Messias. Daniël het oor hierdie tyd gesê:

“En van die tyd af dat die voortdurende offer afgeskaf en die ontsettende gruwel opgerig word, sal duisend-tweehonderd-en-negentig dae verloop" (Dan. 12:11).

Dit is 30 dae langer as 3½ jaar, en maak voorsiening vir die 30 dae van nasionale roubeklag wat Israel nodig sal hê wanneer hulle besef dat Jesus die Messias is wat onskuldig deur hulle vaders oorgelewer is om aan ‘n kruis tereggestel te word. Volgens Deuteronómium 34:8 is Moses ook 30 dae lank beween.

Oor die eindtydse rou van Israel sê Sagaria:

“Maar oor die huis van Dawid en oor die inwoners van Jerusalem sal Ek uitgiet die Gees van genade en smekinge; en hulle sal opsien na My vir wie hulle deurboor het, en hulle sal oor Hom rouklaag soos ‘n mens rouklaag oor ‘n enigste seun en bitterlik oor Hom ween soos ‘n mens bitterlik ween oor ‘n eersgebore kind. In dié dag sal die rouklag groot wees in Jerusalem… en die land sal rouklaag by geslagte” (Sag. 12:10-12).

Wanneer Israel se ontvlugting van 42 maande byna verby is, sal hulle nét voor die Groot Versoendag na die Olyfberg optrek waar die Messias volgens Sagaria 14:4-5 sy skielike verskyning sal maak. Wanneer Hy daar tot hulle redding teen die oprukkende leërs van die Antichris kom, sal hulle Hom erken en met hulle nasionale roubeklag van een maand begin.

Hierna sal nóg 45 dae verloop terwyl die Messias die oordeel oor die nasies voltrek, sy bruid by die bruilofsfees van Lam voorstel, die troon van Dawid oprig en sy vrederyk instel. Dan sal daar 1335 dae verloop het sedert die donker dag toe die valse messias homself tot die god en alleenheerser van hierdie wêreld verklaar het, totdat die die ware Messias ‘n dramatiese oorwinning oor die ryk van die dier behaal en sý wêreldryk van vrede en geregtigheid ingestel het. Oor hierdie effens langer tydperk sê Daniël:

“Welgeluksalig is hy wat bly verwag en duisend-driehonderd-vyf-en-dertig dae bereik” (Dan. 12:12).

Jode wat hierdie verskriklike tyd kan oorleef, sal nie in hulle sonde sterf nie maar leef om die Messias te sien en met Hom versoen te word. Hulle sal ook die Messiasryk beërf. Vir hulle is dit volharding tot redding in uiters moeilike omstandighede. Daniël sê:

“…en dit sal ‘n tyd van benoudheid wees soos daar nie gewees het vandat ‘n volk bestaan het tot op dié tyd nie; maar in dié tyd sal jou volk gered word, elkeen wat in die boek opgeskrywe staan” (Dan. 12:1).

Israel se ontvlugting na ‘n plek van veiligheid in die woestyn is deur die Here só beskik om in die donkerste uur van hulle aardse bestaan ‘n oorblyfsel te bewaar om met Hom versoen te word en in die komende vrederyk ‘n seën vir die hele aarde te wees. “Hy wat Israel verstrooi het, sal hom vergader en hom bewaak soos ‘n herder sy kudde” (Jer. 31:10).



11. Skrikbewind van die Antichris

(Openbaring 13)

In Openbaring 13 beskryf Johannes die Antichris só:

“En ek het ‘n dier uit die see sien opkom met sewe koppe en tien horings, en op sy horings tien krone en op sy koppe ‘n naam van godslastering. En die dier wat ek gesien het, was soos ‘n luiperd en sy pote soos dié van ‘n beer, en sy bek soos die bek van ‘n leeu; en die draak het hom sy krag gegee en sy troon en groot mag” (Op. 13:1-2).

In Openbaring 17 word ons gehelp om hierdie simboliek te verstaan. In daardie gesig sit ‘n ontugtige vrou, wat die eindtydse herlewing van die valse, Babiloniese wêreldgodsdiens voorstel, op die dier se rug:

“Hier kom die verstand wat wysheid het, te pas. Die sewe koppe is sewe berge waar die vrou op sit. En hulle is sewe konings: vyf het geval en een is; en die ander het nog nie gekom nie; en wanneer hy kom, moet hy ‘n kort tydjie bly. En die dier wat was en nie is nie, is self ook die agtste, en hy behoort by die sewe en gaan na die verderf” (Op. 17:9-11).

Die dier se sewe koppe word met sewe berge, of koninkryke, vergelyk. Die eerste gevolgtrekking wat ons hier moet maak, is dat Johannes nie van die sewe berge van Rome praat nie, en dus nie ‘n profesie uitgespreek het wat slegs op die Romeinse Ryk of die Rooms-Katolieke Kerk betrekking het nie. Hy sê dat die sewe berge sewe goddelose konings (of koninkryke) is wat mekaar chronologies opvolg in tyd.

Ons weet ook dat hy nie na Romeinse keisers verwys nie, omdat daar tussen Nero en Konstantyn alleen tien antichristelike keisers aan bewind was. Nee, die Here gee vir ons hier ‘n breë perspektief op sewe wêreldryke wat almal vestings vir heidense gelowe was (en sal wees) en dus in openlike rebellie teen die koninkryk van God is. In Génesis, Jesaja en Daniël word na hierdie ryke verwys, en die belangrike rol wat afgodediens in hulle gespeel het om die ware God en sy aanbidders op aarde te opponeer. Hulle is die volgende:

·      Die  antieke Babiloniese ryk van Nimrod.

·      Die Assiriese ryk.

·      Die neo-Babiloniese ryk van Nebukadnésar.

·      Die Medo-Persiese ryk.

·      Die Griekse ryk.

·      Die Romeinse ryk.

·      Die eindtydse ryk van die Antichris.

In die aangehaalde gedeelte sê Johannes duidelik dat in sy tyd vyf van hierdie koninkryke reeds geval het, die een was aan bewind en die sewende een moes nog kom. In die jaar 95 n.C. toe die boek Openbaring geskryf is, het vyf van dié ryke inderdaad reeds geval – dit is van die antieke Babiloniese ryk af tot by die Griekse ryk. Die Romeinse ryk was bestaande en die eindtydse ryk van die Antichris nog toekomstig. Die laaste ryk word deur die sewende kop met die tien horings voorgestel.

Dit is belangrik om die korporatiewe karakter en samehorigheid van hierdie sewe wêreldryke raak te sien: dit is een dier met sewe koppe. Hulle adem almal dieselfde gees van verderflike humanisme, selfverheffing, sondigheid, gewelddadigheid, rebellie teen die lewende God, asook betrokkenheid by die okkultiese werke van die duisternis. Hulle is almal vestings van valse godsdienste en as sodanig ‘n sataniese komplot teen die koninkryk van God en die stad van die groot Koning, Jerusalem.

Die Antichris se eindtydse ryk moet dus as voortvloeiend uit die vorige ses ryke gesien word. Dit is wesenlik deel van dieselfde godsdienstige en politieke rebellie wat al vir duisende jare deur Satan aangeblaas word en deur hom gebruik word om die koninkryk van God op aarde te probeer vernietig en vervang. Sy einddoelwit is om oor God se skepping te heers en in sy plek as God aanbid te word. Onderweg na die bereiking van dié ideaal sal alle moontlike vorms van misleiding, omkopery, dwang, onderdrukking en militêre geweld gebruik word wat hy vir sy doel nuttig vind en wat hy kan slaag om te monster. Omdat daar in die verdrukking geen geestelike teëhouding teen Satan se planne sal wees nie, sal dit vinnig en skouspelagtig vorm aanneem. Hy, die Antichris en die valse profeet sal met geluk bedrog pleeg.

Die Antichris se aanslag sal deel van die eeue oue stryd tussen die godsryk en die satansryk op aarde wees. Hy sal volgens Openbaring 17:11 die hoof van die sewende én agtste wêreldryke wees. Eers sal hy saam met ander konings aan die hoof van ‘n regering van internasionale eenheid staan en daarna, in die tweede helfte van die verdrukking, ‘n militêre diktatuur instel waarin hy in ‘n driemanregering saam met die draak en die valse profeet oor die aarde sal heers.

Die noue verband tussen die Antichris se eindtydse ryk en die vorige wêreldryke blyk ook uit die feit dat hy as ‘n dier met die lyf van ‘n luiperd, die pote van ‘n beer, die bek van ‘n leeu en ‘n kop met tien horings daarop voorgestel word (Op. 13:2). Hierdie simboliek stem met dié in Daniël 7 ooreen waarin die Babiloniese ryk as ‘n leeu, die Medo-Persiese ryk as ‘n beer, die Griekse ryk as ‘n luiperd en die Romeinse ryk as ‘n wreedaardige dier met tien horings op sy kop voorgestel word. Dit beteken dat kenmerke van al hierdie ryke in die Antichris en sy eindtydse ryk sal herleef – dit sal dus nie net ‘n herleefde Romeinse ryk wees nie. Die vier vergelykings is die volgende:

·      Die Antichris sal die Babiloniese tradisie van die vergoddeliking van die koning volg. Hy sal homself bo elke god verhef en ook die gesag van die God van die hemel uitdaag. Hy sal ‘n beeld van homself laat maak en alle onderdane van sy wêreldryk dwing om in aanbidding voor die beeld neer te buig. Elkeen wat ‘n ander god aanbid en sou weier om die koning se beeld te aanbid, sal in ‘n vuuroond van vervolging en marteling gewerp word. Hy sal ook, soos Nebukadnésar van ouds, Jerusalem beleër, die Joodse regeringsleiers om die lewe bring en die volk verdryf en verstrooi as hulle ná 3½ jaar weier om verder die knie voor hom te buig.

·      Soos in die Medo-Persiese Ryk, sal die dier die volke van die aarde onder sy pote vertrap, hulle regerings se mag verminder of afskaf, en hulle onderdane by sy wêreldryk inlyf. Hy sal die begrip van volksidentiteit verwerp en van alle mense wêreldburgers maak. Hy sal militêre dekrete uitvaardig en deur middel van die onherroeplike wette van die Meders en die Perse regeer. Hy sal ook, soos koning Ahasveros van die ou Medo-Persiese Ryk, ‘n Joodse volksmoord in sy hele koninkryk gelas wanneer hulle op etniese identiteit, ‘n eie geloof en ‘n eie land aandring en weier om die koning van die aarde as God te aanbid.

·      Die Griekse Ryk is deur Daniël as ‘n luiperd met vier vlerke voorgestel. Hulle het hoogs beweeglike leërs gehad wat deur vernuftige krygskuns gekenmerk is, en vinnig en doeltreffend toegeslaan het. Die Antichris sal ook hoogs mobiele taakmagte op die been bring wat feitlik oornag enige plek in die wêreld ontplooi kan word om opstande te onderdruk en sy beleid af te dwing. In die Griekse Ryk het Antiochus Epifanes van die Siriese provinsie dwang gebruik om Israel by die Hellenistiese wêreldgodsdiens in te lyf, wat politeïsties was. Hy het ‘n beeld van die afgod Zeus in die tempel in Jerusalem laat oprig en mense gedwing om dit te aanbid en sodoende deel van die Griekse wêreldgodsdiens te word. Baie van die Jode wat geweier het om dit te doen, is summier tereggestel.

·      Die Romeinse Ryk, voorgestel deur die vierde dier met die tien horings op sy kop, was skrikwekkend. Die Romeine het die Joodse provinsies beleër, dorpe en stede ingeneem en verwoes, en honderde duisende mense om die lewe gebring. Met die beleëring en inname van Jerusalem in 70 n.C. is die tempel totaal verwoes en 1,1 miljoen Jode in die stad is deur militêre optrede of weens hongersnood dood. Bykans 100 000 is krygsgevange geneem en baie van hulle op slawemarkte verkoop. Die Antichris sal ook dié onbeheerste vernietigingsdrang vertoon en alle Jode probeer uitdelg nadat hulle hul verbond met hom as gevolg van sy selfvergoddeliking en die ontheiliging van die tempel verbreek het. Hy en sy wêreldmag sal Jerusalem ook beleër, plunder, inneem en die inwoners as ballinge wegvoer (Sag. 14:2).

Dit is dus duidelik dat die Antichris se ryk nie slegs ‘n herlewing van die Romeinse Ryk sal wees nie, maar van al die groot wêreldryke. Dit sal veral sterk Babiloniese eienskappe vertoon. Om hierdie rede is dit verkeerd om net na Wes-Europa as die herstelde Romeinse Ryk te kyk en te beweer dat die Antichris uit Rome moet kom. Sy oorsprong sal uit ‘n land wees wat deel van al vier die genoemde ryke was, naamlik uit die gebied van die koning van die Noorde (Dan. 11:36-45). Dit is noord-noordoos van Israel geleë en was in verskillende tye in die geskiedenis as Babilonië, Assirië en Sirië bekend. Huidiglik is dié gebied as Sirië en Irak bekend, maar die hartland daarvan is Irak. Dit is ook waar die stad Babilon geleë is, wat nou weer herbou word.

Die boek Daniël is van groot hulp om die land van oorsprong van die Antichris vas te stel:

·      Eers word hy as een uit tien voorgestel (Dan. 7:7-8), wat een van tien lande in die ou Romeinse Ryk is. Die Siriese provinsie (wat die huidige Irak insluit) was deel van dié ryk.

·      Daarna word hy as een uit vier voorgestel, wat die vier provinsies in die verdeelde Griekse ryk is (Dan. 8:8-9). Sirië (wat die huidige Irak ingesluit het) was een van dié vier provinsies.

Uiteindelik word hy as een uit twee voorgestel, wat die gebiede van die koning van die Noorde en die koning van die Suide in die verdeelde Griekse ryk ná Alexander die Grote was (Dan. 11). Die noordelike provinsie was Sirië en die suidelike een Egipte. Die historiese stryd tussen hulle word in Daniël 11:2-35 beskryf, en die eindtydse koning van die Noorde [die Antichris] in Daniël 11:36-45. Hy sal dus uit Sirië of Irak kom.

Magsbasisse van die Antichris

Die Antichris se gedaanteverwisseling in die middel van die verdrukking sal só dramaties en vreesaanjaend wees dat hy die hele mensdom aan die wreedhede en magspel van openlike satanisme sal onderwerp, soos wat in Openbaring 13 beskryf word. Nadat hy ‘n dodelike wond ontvang en weer lewendig geword het, sal die duiwel nie meer as vredevors en engel van die lig deur hom manifesteer nie, maar as ‘n magshonger diktator wat vol godslastering, sadisme en moordplanne is:

Hy sal ‘n diktatuur instel wat op politieke, godsdienstige én ekonomiese magsbasisse berus. Op elk van hierdie drie terreine sal totalitêre beheer uitgeoefen word met die doel om alle mense tot absolute slawerny te verneder. Hulle sal geen politieke regte, godsdiensvryheid óf ekonomiese selfbeskikkingsreg buite die antichristelike strukture van sy nuwe wêreldorde hê nie. Hiervoor sal die Antichris self sorg. Die drie magsbasisse is:

Politieke mag

Die koninkryk van die duisternis het nog nooit sy planne vir ‘n alternatiewe orde gebaseer op die internasionale politieke oorheersing van die nasies laat vaar nie. Verskeie goddelose wêreldregerings het deur die eeue heen ontstaan. Hulle het almal die volke onderdruk, vermeng, uitgebuit en ‘n heidense wêreldgodsdiens op hulle afgedwing. Telkens wanneer Satan ‘n poging in hierdie rigting loods, berei hy vir hom ‘n sterk leier voor wat ‘n magsposisie verkry en homself as ‘n politieke en militêre diktator vestig.

Volgens die Bybel gaan Satan voor die wederkoms een van sy sterkste pogings aanwend om God se orde van selfbeskikkende nasies omver te werp en in die plek daarvan ‘n nuwe wêreldorde van internasionale politieke eenheid in te stel. Die man wat hy vir hierdie taak voorberei, word in die Bybel die Antichris genoem (asook die dier). Die wêreldryk wat hy sal vestig, sal ‘n herhaling van die Babiloniese ryk van Nimrod wees.

Die diplomatieke onderhandelings vir die vestiging van ‘n nuwe wêreldorde het reeds onder die leiding van die G8 nywerheidslande (waarby Rusland ingesluit is) die VVO en ander wêreldliggame begin. Wanneer die Antichris kom, sal hy hierdie onderhandelings tot hulle logiese uiteinde van wêreldeenheid onder sy eie leierskap deurvoer: “Hy sal een week lank [sewe jaar] met baie [nasies] ‘n sterk verbond sluit” (Dan. 9:27).

Tans word die nasies polities mislei om hulle soewereiniteit prys te gee en toenemend by die nuwe wêreldorde in te skakel. Kleiner volke word summier van hulle godgegewe selfbeskikkingsreg beroof en by groter eenhede ingeskakel. Sodoende word veelvolkige lande, streke, kontinente, en uiteindelik ook die hele wêreld, polities verenig in voorbereiding op die koms van die Antichris. Dit is ‘n politieke en ideologiese oorlog wat vanuit die hel teen volke gevoer word.

In die laaste helfte van die verdrukking, wat die groot verdrukking genoem word, sal die Antichris ‘n alleenheerser en militêre diktator wees wat sy gesag op geweld baseer. Geen aardse mag sal teen hom kan standhou nie, want “aan hom is mag gegee oor elke stam en taal en nasie” (Op. 13:7). Daar sal nie ‘n enkele nasie met ‘n soewereine regering wees nie, en almal sal volle uitvoering aan die dier se militêre dekrete moet gee. Politieke dislojaliteit sal nie geduld word nie, en maghebbers wat hulle eie beleid volg, sal volgens Jesaja 10:13 van hulle trone afgeruk word.

Godsdienstige mag

Wanneer die valse vrede verby is en die 3½ jaar van die groot verdrukking aanbreek, sal dit ook geestelik gesproke die donkerste tyd in die wêreldgeskiedenis wees. Dan sal die sataniese driemanskap van die draak, die Antichris en die valse profeet hulle finale skuif maak om die mag van die Drie-enige God, die Vader, die Seun en die Heilige Gees, op aarde te probeer beëindig en die oorblywende Christene te verdelg. Die Antichris sal dan op die posisie van God self aanspraak maak:

“...eers moet die afval kom en die mens van sonde geopenbaar word, die seun van die verderf, die teëstander wat hom verhef bo al wat God genoem word of voorwerp van aanbidding is, sodat hy in die tempel van God as God sal sit en voorgee dat hy God is" (2 Thess. 2:3-4).

Die Antichris sal homself in die plek van God stel. Openbaring bevestig baie duidelik hierdie godsdienstige magsoorname deur die Antichris:

“En die hele wêreld het verwonderd agter die dier aan gegaan. En hulle het die draak [Satan] aanbid wat die dier mag gegee het, en die dier aanbid en gesê: Wie is aan die dier gelyk? ... En al die bewoners van die aarde sal hom aanbid, almal wie se name nie... in die boek van die lewe van die Lam wat geslag is, geskrywe is nie” (Op. 13:3-4, 8).

Deur bemiddeling van die valse profeet, wat ook groot tekens en wonders sal doen om mense te mislei, sal die dier ‘n beeld van homself in die herboude tempel in Jerusalem laat oprig en almal dwing om hom as God te aanbid:

“En hy verlei die bewoners van die aarde deur die tekens wat hom gegee is om voor die oë van die dier te doen, deur aan die bewoners van die aarde te sê dat hulle ‘n beeld moet maak vir die dier wat die swaardwond ontvang en lewendig geword het. En dit is hom gegee om ‘n gees aan die dier se beeld te gee, sodat die dier se beeld ook sal praat en maak dat almal gedood word wat die dier se beeld nie aanbid nie” (Op. 13:14-15).

Só ‘n absolute vorm van godsdienstige slawerny vereis dat die alliansie van valse wêreldgodsdienste wat in die eerste helfte van die verdrukking onder die universele messiasskap van die Antichris sal funksioneer, ontbind en nietig verklaar word. Alleen dán sal alle mense gedwing kan word om die dier as God te aanbid. Volgens Openbaring 17:16 sal dit inderdaad gebeur.

In die laaste 3½ jaar sal die aanbidding van Satan en die Antichris die enigste amptelik erkende godsdiensvorm in die wêreld wees. Almal wat sal weier om hieraan mee te doen, sal deur onthoofding in die openbaar tereggestel word. Die huidige dramatiese toename in Satanisme, asook in heksery, towery en verskillende vorms van die okkulte, is ‘n aanloop tot die openbaring en aanbidding van die Antichris – eers as wêreldmessias en dan as die god van hierdie wêreld.

Ekonomiese mag

Benewens politieke en godsdienstige mag, gaan die wêreld se geldmag ook deur die Antichris gebruik word om die mensdom op alle lewensterreine te beheer en te verslaaf. Deur die instelling van ‘n gerekenariseerde, kontantlose ekonomie sal alle ekonomies aktiewe mense se koop- en verkooptransaksies beheer word:

“En hy maak dat aan almal, klein en groot, en die rykes en die armes, en die vrymense en die slawe ‘n merk op hulle regterhand en op hulle voorhoofde gegee word; sodat niemand kan koop of verkoop nie, behalwe hy wat die merk of die naam van die dier of die getal van sy naam het. Hier kom die wysheid te pas. Wie die verstand het, laat hom die getal van die dier bereken, want dit is die getal van ‘n mens, en sy getal is 666" (Op. 13:16-18).

Dit is uit hierdie gedeelte duidelik dat nommers of kodes aan mense toegeken sal word, waarsonder hulle nie sal kan koop of verkoop nie. Daar sal dus geen kontantgeld meer in omloop wees nie. Die stelsel van elektroniese fondsoorplasing sal ook net toeganklik wees vir mense wat “die merk of die naam van die dier of die getal van sy naam het.” Dit beteken dat ‘n formele eed van getrouheid aan die Antichris as die god en koning van hierdie wêreld afgelê sal moet word voordat ‘n persoonlike identiteitsnommer (PIN) aan ‘n aansoeker toegeken sal word. Hierdeur sal hy egter sy siel aan die duiwel verkoop, omdat hy deur die eed wat hy afgelê het, die Antichris se politieke, godsdienstige én ekonomiese status sal erken. Hy sal dus bewustelik aan die dier verbonde wees.

Die mikro-elektronika het reeds so ver gevorder dat ‘n klein prosesseerdertjie op ‘n silikonskyfie in ‘n glaskapsule onder ‘n mens se vel ingespuit kan word. Dit kan jou persoonsnommer, adres, mediese rekord, paspoort en enige ander inligting stoor wat deur ‘n skandeerder gelees kan word. Jou bankbalans kan ook voortdurend gedebiteer of gekrediteer word. Hierdeur kan koop- en verkooptransaksies kontantloos gedoen, en op ‘n sentrale rekenaarnetwerk geregistreer word. ‘n Persoon se bewegings sal dus ook maklik, op 'n deurlopende basis, gemonitor kan word.

Hierdie mikroprosesseerdertjies word reeds ‘n geruime tyd op die sg. smartkaarte gebruik. Die kaart is slegs ‘n plastiekhouer waarop die skyfie gemonteer is. Hierdeur word die gebruik van kontant uitgeskakel, asook die kanse vir die roof en diefstal van geld. Die moontlikheid van kaartbedrog, asook die risiko dat kaarte gesteel kan word of verlore kan raak, bestaan egter nog steeds. Die finale oplossing hiervoor is om met die kaart weg te doen en die skyfie onder die draer se vel in te plant!

Wat die Bybel 1 900 jaar gelede oor die eindtyd geprofeteer het, het die afgelope paar jaar ‘n werklikheid begin word: mense gaan deur die gebruikmaking van ‘n nommer koop en verkoop!

Die bewering wat sommige teoloë maak dat daar nooit enige gevaar in ‘n kontantlose ekonomiese stelsel sal wees nie, en dat die nommer of die merk van die Antichris nie letterlik opgeneem moet word nie, is deel van Satan se propagandaveldtog om mense nou reeds op die aanvaarding van sy nommerstelsel voor te berei. ‘n Ekonomiese stelsel vir die beheer van koop- en verkooptransaksies is geen simboliese uitspraak oor een of ander abstrakte saak nie, maar ‘n letterlike stelling oor ‘n alledaagse menslike handeling. As daar ooit ‘n tyd was dat alle simboliese, allegoriese en historiese verklarings van die boek Openbaring totaal verwerp moet word, dan is dit nou! Alles wat tans in die wêreld gebeur, stuur ooglopend op die letterlike, premillennialistiese vervulling van die profesieë van die boek Openbaring af. Dit sluit die Antichris se nuwe wêreldorde van internasionale eenheid in, asook sy kontantlose ekonomie. Hy sal die mensdom mislei, in die naam van vryheid en eenheid van hulle identiteit, selfbeskikkingsreg en godsdiensvryheid stroop om uiteindelik almal te kan verslaaf, intimideer en onderdruk.

Indien u geestelik waardig is om die komende verdrukking te ontvlug, sal die Antichris se nommer nooit op u afgedwing kan word nie. As u egter onder die ongelukkiges is wat sal agterbly, en in daardie tyd u saak met die Here regmaak, sal u die Antichris, sy regeringstelsel, sy valse wêreldgodsdiens, sy eis van persoonlike aanbidding én die aanbod van sy nommerstelsel, volkome moet verwerp ongeag die haglike onmiddellike gevolge wat dit vir u sal inhou.

Vir diegene wat ‘n eed van getrouheid aan die Antichris aflê, sy nommer aanvaar en hom aanbid, sal dit vir ewig nag word:

“As iemand die dier en sy beeld aanbid en ‘n merk op sy voorhoof of op sy hand ontvang, sal hy self ook drink van die wyn van die grimmigheid van God wat ongemeng ingeskink is in die beker van sy toorn, en hy sal gepynig word met vuur en swawel voor die heilige engele en voor die Lam. En die rook van hulle pyniging gaan op tot in alle ewigheid, en hulle het dag en nag geen rus nie – hulle wat die dier en sy beeld aanbid, en elkeen wat die merk van sy naam ontvang” (Op. 14:9-11).

Aan die ander kant is daar die oorwinnaars oor hierdie sataniese komplot, wat nie die knie voor die moderne Baäl gebuig het nie:

“En die oorwinnaars oor die dier en oor sy beeld en oor sy teken, oor die getal van sy naam, het ek by die see van glas sien staan, met siters van God” (Op. 15:2).

Die politieke internasionalisering van die mensdom binne die verband van ‘n nuwe wêreldorde, die  universele ekumene waarin alle godsdienste met mekaar assosieer en hande vat, asook die totstandkoming van ‘n kontantlose internasionale monetêre stelsel wat sentraal beheer kan word, skep die finale platforms vir die wêreldheerskappy van die Antichris. Hy kan enige tyd sy opwagting maak en sal vinnig beheer oor hierdie strukture verkry. Die politieke tydgenote van die Antichris sal volgens Openbaring 17:12-13 vrywillig die beheer en mag wat hulle het, aan die nuwe wêreldleier oordra. Die aanvanklike magsoorname van die Antichris sal dus nie deur dwang wees nie, maar deur verbondsluiting. Skrikwekkende dwang en militêre geweld sal 3½ jaar later volg!



12. Eienskappe en Karakter van die Antichris

(Openbaring 13)

Daar is verskeie teenstellings in die boek Openbaring, voortvloeiend uit die groot stryd tussen die koninkryk van God en die koninkryk van Satan. Uit hierdie teenstellings vloei daar ook baie spanning en wedywering voort. Daar is bv. die groot teenstelling tussen God en die Satan, en dit lei daartoe dat Satan in die plek van God oor die heelal wil regeer.

Die teenstelling tussen Christus en die Antichris vorm die grondslag van ‘n groot geestelike stryd wat in die huidige kerkbedeling ervaar word. In die komende verdrukking gaan hierdie stryd ook dramatiese fisiese manifestasies aanneem. Die Antichris gaan as ‘n persoon geopenbaar word wat die hoof van ‘n antichristelike nuwe wêreldorde sal wees. Tydens die ware Christus se wederkoms sal die Antichris verdoem en sy wêreldorde vernietig word. In die plek daarvan sal Christus se wêreldregering gevestig word.

Omdat dit een van die strategieë van die Antichris is om in Christus se plek as die Messias van die hele wêreld aanvaar te word, gaan hy homself op ‘n baie misleidende wyse as ‘n vredevors openbaar en daardeur te kenne gee dat hy die beloofde Messias is waarvoor almal gewag het. Hy sal die messiaanse titels van alle gelowe op homself toepas ten einde die beeld van universele messias te skep. Dit is nodig dat mens ten alle tye ‘n duidelike onderskeid tussen Christus en die Antichris kan tref. Mense wat dit nie kan doen nie, loop ‘n besliste gevaar om die valse christus as die ware Christus te aanvaar en te aanbid. Die volgende is ‘n lys van teenstellings tussen Jesus Christus en die Antichris:


CHRISTUS

DIE ANTICHRIS

Christus daal uit die hemel neer. Hy het self gesê: “Want Ek het uit die hemel neergedaal, nie om my wil te doen nie, maar die wil van Hom wat My gestuur het” (Joh. 6:38). Hy is die vleesgeworde Woord wat in die begin by God was (Joh. 1:1), en die opgaande lig uit die hoogte wat ons besoek het (Luk. 1:78).

Die Antichris kom uit die afgrond op. As ‘n menslike wese kom hy uit die see van die nasies voort (Op. 13:1), maar hy sal van ‘n duiwelse gees besete wees wat uit die afgrond opkom, die plek van waar demone ook kom (Op. 11:7 en 17:8). Sy troon en magsposisie word deur Satan aan hom verleen (Op. 13:2)

Christus is die Seun van God. “En Simon Petrus antwoord en sê: U is die Christus, die Seun van die lewende God” (Matt. 16:16).

Die Antichris is die seun van die verderf. Paulus het gesê: “[Hy is] die teëstander en seun van die verderf (2 Thess. 2:3-4).

Christus is sondeloos. “Ons het ‘n hoëpriester [Jesus Christus]… wat in alle opsigte versoek is net soos ons, maar sonder sonde” (Heb. 4:15). Hy het gekom om mense van hulle sonde te verlos.

Die Antichris is die mens van sonde. “Eers moet die afval kom en die mens van sonde geopenbaar word” (2 Thess. 2:3-10). Hy sal ‘n sondekultuur vestig waarin die werke van die duisternis floreer.

Christus het in die Naam van sy Vader gekom. Ten spyte hiervan het Israel Hom nie aanvaar nie: “Ek het gekom in die Naam van my Vader, en julle neem My nie aan nie” (Joh. 5:43).

Die Antichris sal in sy eie naam kom. Jesus het vir Israel gesê: “…julle neem My nie aan nie, [maar] as ‘n ander een in sy eie naam kom, hóm sal julle aanneem” (Joh. 5:43).

Christus het gekom om die Vader te verheerlik. Hy het die Vader altyd geëer. In sy hoëpriesterlike gebed sê Hy vir die Vader: “Ek het U verheerlik op die aarde. Die werk wat U My gegee het om te doen, het Ek volbring” (Joh. 17:4).

Die Antichris sal homself verheerlik en laster teen God. “Hy sal homself verhef… En hy het sy mond oopgemaak om te laster teen God, om sy Naam… en die wat in die hemel woon, te laster” (2 Thess. 2:4; Op. 13:6).

Christus is een met die Vader en die Heilige Gees en het gekom om die Vader te openbaar. “Want daar is drie wat getuig in die hemel: die Vader, die Woord en die Heilige Gees, en hierdie drie is een (1 Joh. 5:7). Jesus het gesê: “Hy wat My gesien het, het die Vader gesien” (Joh. 14:9). Die Drie-enige God woon in Christene se harte (Joh. 14:17, 23).

Die Antichris sal homself met die draak en die valse profeet in ‘n driemanskap verbind en Satan verpersoonlik. “…en die draak het die dier sy krag gegee en sy troon en groot mag… En ‘n ander dier [die valse profeet]… maak dat die aarde en die wat daarop woon, die eerste dier [die Antichris] aanbid” (Op. 13:2, 11-12).

Christus is die Verlosser van die wêreld, en het gekom om ons bande te verbreek en ons vry te maak. Johannes sê: “Ons het aanskou en ons getuig dat die Vader die Seun as Verlosser van die wêreld gestuur het” (1 Joh. 4:14). Hy kan die bande van Satan losmaak. “As die Seun julle dan vrygemaak het, sal julle waarlik vry wees” (Joh. 8:36).

Die Antichris sal van die mensdom politieke, godsdienstige en ekonomiese slawe van sy ryk van die duisternis maak. “…en aan hom is mag gegee oor elke stam en taal en nasie. En al die bewoners van die aarde sal hom aanbid… en niemand kan koop of verkoop sonder sy merk of die getal van sy naam nie” (Op. 13:7-8, 17).

Christus het as ‘n dienskneg na die aarde gekom. Hy het Homself ontledig en die gestalte van ‘n dienskneg aangeneem (Fil. 1:7). Hy het “nie gekom om gedien te word nie, maar om te dien en sy lewe te gee as ‘n losprys vir baie” (Mark. 10:45).

Die Antichris sal groot en verhewe wees in sy eie oë. “En dié koning sal doen net wat hy wil en homself verhef en hom groot hou bo enige god” (Dan. 11:36). Hy sal ook “voorgee dat hy God is” (2 Thess. 2:4).

Christus het gekom om sondaars te red tot die ewige lewe. “Want die Seun van die mens het gekom om te soek en te red wat verlore was” (Luk. 19:10). Dié wat in Hom glo “het die ewige lewe en kom nie in die oordeel nie, maar het oorgegaan uit die dood in die lewe” (Joh. 5:24).

Die Antichris sal kom om mense te verdelg en te verstrooi. Sy vader, die draak, is ‘n mensemoordenaar van die begin af (Joh. 8:44), daarom sal die Antichris in die groot verdrukking “met groot woede uittrek om baie mense te verdelg en met die banvloek te tref” (Dan. 11:44).

Christus het gekom om God se geregtigheid op aarde te laat geskied. Paulus sê: “Ek het alles prysgegee en as drek beskou, om Christus as wins te verkry en in Hom gevind te word, nie met my geregtigheid wat uit die wet is nie, maar met dié wat deur die geloof in Christus is” (Fil. 3:8-9).

Die Antichris sal sonde en ongeregtigheid laat hoogty vier op aarde. Want “eers moet die afval kom en die mens van sonde geopenbaar word, die seun van die verderf” (2 Thess. 2:3). Hy is “die ongeregtige… wie se koms is volgens die werking van Satan” (2 Thess. 2:8-9).

Christus het die wet kom vervul. Hy het gesê: “Moenie dink dat Ek gekom het om die wet of die profete te ontbind nie. Ek het nie gekom om te ontbind nie, maar om te vervul” (Matt. 5:17). Deur sy liefde kan ons die wet vervul (Rom. 13:8-9).

Die Antichris sal tye en wet verander. Hy sal God en sy wette minag. “En hy sal woorde spreek teen die Allerhoogste en die heiliges… en hy sal probeer om tye en wet te verander, en hulle sal in sy hand oorgegee word” (Dan. 7:25).

Christus bring vrede in mense se harte, maar sy vrede en sy evangelie bring konflik met die ongeredde wêreld mee. “Vrede laat Ek vir julle na, my vrede gee Ek aan julle… In die wêreld sal julle verdrukking hê; maar hou goeie moed, Ek het die wêreld oorwin” (Joh. 14:27 en 16:33).

Die Antichris sal ‘n valse vrede en eenheid skep wat skielik in duie sal stort en op ‘n groot verdrukking uitloop. “Want wanneer hulle sê: Vrede en veiligheid – dan oorval ‘n skielike verderf hulle soos die barensnood ‘n swanger vrou, en hulle sal sekerlik nie ontvlug nie” (1 Thess. 5:3).

Christus het gekom om Satan te ontmasker en sy werke te verbreek. “Vir hierdie doel het die Seun van God verskyn, om die werke van die duiwel te verbreek“ (1 Joh. 3:8). “Hy [het] die owerhede en magte uitgeklee en hulle in die openbaar tentoongestel en daardeur oor hulle getriomfeer” (Kol. 2:15). In Hom het ons die oorwinning (2 Kor. 2:14).

Die Antichris sal die god van die vestings (Satan) vereer met alles wat hy het. “…die god van die vestings [sal hy] vereer, en die god wat sy vaders nie geken het nie, sal hy met goud en silwer en edelgesteente en kosbaarhede vereer” (Dan. 11:38). Hy sal ook saam met die draak aanbid word deur ‘n misleide wêreld (Op. 13:3-4).

Christus neem sterk standpunt teen hebsug en aardse rykdom in. Hy sê: “Pas op en wees op julle hoede vir die hebsug, want iemand se lewe bestaan nie uit die oorvloed van sy besittings nie” (Luk. 12:15). Hemelse skatte moet vergader word in plaas van aardse skatte wat vergaan (Matt. 6:19-21).

Die Antichris sal groot rykdomme vergader en omkoopgeskenke uitdeel. “…diegene wat hy erken, sal hy baie eer en hulle oor baie laat heers en grond as beloning uitdeel… En hy sal mag hê oor die skatte van goud en silwer en oor al die kosbaarhede” (Dan. 11:39, 43).

Christus het die waarheid oor God, Satan, sonde, redding, die hemel en die hel aan die mensdom bekend gemaak. Jesus het gesê: “Ek is die weg en die waarheid en die lewe; niemand kom na die Vader behalwe deur My nie” (Joh. 14:6). Die dissipels het erken: “Meester, ons weet dat U waaragtig is en die weg van God in waarheid leer” (Matt. 22:16). Die waarheid van Jesus Christus het 'n vrymakende krag (Joh. 8:32, 36).

Die Antichris sal kom om die mensdom geestelik te mislei en in leuens te laat glo wat tot hulle ondergang sal lei. Sy koms sal wees “volgens die werking van die Satan met allerhande kragtige dade en tekens en wonders van die leuen en met allerhande verleiding van ongeregtigheid in die wat verlore gaan, omdat hulle die liefde tot die waarheid nie aangeneem het om gered te word nie” (2 Thess. 2:9-10).

Christus verbind Homself net aan die ware kerk wat Hom ken en sy Naam bely. “En Ek sê vir julle: Elkeen wat My sal bely voor die mense, hom sal die Seun van die mens ook bely voor die engele van God” (Luk. 12:8). “Ek is die goeie herder, en Ek ken my eie en word deur my eie geken” (Joh. 10:14). Paulus sê aan die gemeente: “Ek het julle aan een man verbind, om julle as ‘n reine maagd aan Christus voor te stel (2 Kor. 11:2).

Die Antichris verbind homself aan al die valse godsdienste. Johannes verwys na die valse godsdienste as ‘n ontugtige vrou: “En ek het ‘n vrou sien sit op ‘n skarlakenrooi dier, vol godslasterlike name… en op haar voorhoof was ‘n naam geskrywe: Verborgenheid, die groot Babilon, die moeder van die hoere en van die gruwels van die aarde” (Op. 17:3-5). Sy sal die inwoners van die aarde mislei om die Antichris te vereer en te aanbid.

Christus se bruidsgemeente sal vir ewig by Hom wees. Met die eerste opstanding sal die bruidsgemeente weggevoer word, Christus tegemoet in die lug, “en so sal ons altyd by die Here wees” (1 Thess. 4:17). “Salig en heilig is hy wat deel het aan die eerste opstanding; oor hulle het die tweede dood geen mag nie, maar hulle sal priesters van God en van Christus wees en saam met Hom regeer…” (Op. 20:6). “As ons verdra [en nou saam met Hom ly], sal ons met Hom regeer” (2 Tim. 2:12; Rom. 8:17).

Die Antichris se bruid, die valse wêreldkerk, sal ná 3½ jaar vernietig word. Die Antichris se politieke bondgenote sal hom as God aanbid nadat die valse wêreldgodsdienste se rol uitgedien is: “En die tien horings wat jy op die dier gesien het, hulle sal die hoer haat en haar verlate maak en naak, en haar vlees eet en haar met vuur verbrand” (Op. 17:16). Die Antichris se bruid sal net 3½ jaar lank aan sy sy wees voordat hy homself tot God verklaar en haar haar posisie ontsê.

Christus doen sy oortuigingswerk deur die Heilige Gees. Die Heilige Gees oortuig die wêreld van sonde en van geregtigheid en van oordeel (Joh. 16:8). Jesus het ook gesê: “Die Gees van die waarheid [sal] julle in die hele waarheid lei… en die toekomstige dinge aan julle verkondig. Hy sal My verheerlik, omdat Hy dit sal neem uit wat aan My behoort, en aan julle verkondig” (Joh. 16:13-14).

Die Antichris oortuig mense d.m.v. ‘n duiwelse gees van dwaling. “…elke gees wat nie bely dat Jesus Christus in die vlees gekom het nie, is nie uit God nie; en dit is die gees van die Antichris waarvan julle gehoor het dat hy kom… Hy wat nie uit God is nie, luister nie na ons nie. Hieruit ken ons die Gees van die waarheid en die gees van die dwaling” (1 Joh. 4:3, 6).

Christus se koninkryk sal vir ewig duur. “En die sewende engel het geblaas, en daar was groot stemme in die hemel wat sê: Die koninkryke van die wêreld het die eiendom van onse Here geword en van sy Christus, en Hy sal as Koning heers tot in alle ewigheid” (Op. 11:15).

Die Antichris se ryk sal van korte duur wees. Johannes sê dat wanneer die dier kom, “moet hy ‘n kort tydjie bly…En die tien horings wat jy gesien het, is tien konings wat nog geen koningskap ontvang het nie, maar hulle ontvang mag soos konings een uur lank saam met die dier” (Op. 17:10, 12).

Christus is die oorwinnaar wat oor die Antichris en sy magte sal triomfeer. “En ek het die dier [die Antichris] en die konings van die aarde en hulle leërs versameld gesien, om oorlog te voer teen Hom wat op die perd sit [Christus], en teen sy leër. En die dier is gevange geneem, en saam met hom die valse profeet… Lewend is die twee gewerp in die vuurpoel wat met swawel brand. En die ander is gedood met die swaard wat uit die mond gaan van Hom wat op die perd sit” (Op. 19:19-21).

Die Antichris sal vir ewig verdoem word wanneer Jesus kom. Paulus verwys na die rampspoedige einde van die Antichris nie baie lank ná sy openbaring nie. Hy sê dat die teëhouer eers uit die weg geruim word, dan sal die ongeregtige geopenbaar word, hy wat die Here met die asem van sy mond sal verdelg en deur die verskyning van sy wederkoms tot niet sal maak (2 Thess. 2:8). Daniël sê: “…hy sal aan sy einde kom, en daar sal vir hom geen helper wees nie” (Dan. 11:45).

Christus se volgelinge beërf ‘n ewige en onwankelbare koninkryk. “Die God van die hemel [sal] ‘n koninkryk verwek wat in ewigheid nie vernietig sal word nie” (Dan. 2:44). “So sal ryklik aan julle verleen word die ingang in die ewige koninkryk van onse Here en Saligmaker, Jesus Christus" (2 Pet. 1:11). Ons sal met Hom regeer (Op. 5:9-10).

Die Antichris se volgelinge sal sy skrikwekkende lot in die hel met hom deel. “En die rook van hulle pyniging gaan op tot in alle ewigheid, en hulle het dag en nag geen rus nie – hulle wat die dier en sy beeld aanbid, en elkeen wat die merk van sy naam ontvang” (Op. 14:11). Ewige verskrikking wag vir al die vyande van Jesus Christus.

Karakter van die Antichris

In Openbaring is daar verskeie aanduidings van die bose en godslasterlike karakter van die Antichris. Om die volle prentjie hiervan te verkry, moet dit wat in Openbaring staan, saam met ander uitsprake in die Bybel in oënskou geneem word. Paulus noem 'n aantal sleutelaspekte van die Antichris se korrupte en immorele karakter:

“Laat niemand julle op enige manier mislei nie, want eers moet die afval kom en die mens van sonde geopenbaar word, die seun van die verderf, die teëstander wat hom verhef bo al wat God genoem word... Want die verborgenheid van die ongeregtigheid is al aan die werk, net totdat hy wat nou teëhou uit die weg geruim is; en dan sal die ongeregtige geopenbaar word... hy wie se koms is volgens die werking van Satan met allerhande kragtige dade en tekens en wonders van die leuen en met allerhande verleiding van ongeregtigheid in die wat verlore gaan” (2 Thess. 2:3-4, 8-10; klem bygevoeg).

Uit hierdie en ander gedeeltes is 'n aantal sake baie duidelik:

·      Eers tree daar 'n tyd van grootskaalse afvalligheid op aarde in, waarin 'n gunstige klimaat vir die openbaring van die mens van sonde geskep word. Mense sal boos en vol van hulleself word, en meer liefhebbers van genot wees as liefhebbers van God (2 Tim. 3:1-5). Die Bybel, die Christelike geloof en Christelike onderwys, asook God se wette en morele waardes, sal wêreldwyd verwerp word. Paulus bevestig in 1 Timotheus 4:1 die feit dat verleidende geeste en leringe van duiwels vir hierdie afvalligheid verantwoordelik sal wees.

·      Hierna word die teëhouer (die ware kerk van Christus) uit die weg geruim, en totale geestelike duisternis tree onmiddellik in.

·      Dan word die ongeregtige (die Antichris) geopenbaar. Die woord ongeregtige beteken die anargis of die een wat sonder enige wette is.

·      Hy sal met lis en deur politieke bedrog 'n leierskapsposisie verkry, en daarvandaan d.m.v. slim diplomasie vinnige opgang na sy mikpunt van wêreldleierskap maak (vgl. Dan. 9:27).

·      “Hy sal probeer om tye en wet te verander” (Dan. 7:25). Hy sal alle tradisies en wette verbreek en verander. Moontlik sal hy huwelike afskaf en selfs die dae van die week verander.

·      Hy sal God se orde van selfbeskikkende nasies afskaf deur die grense tussen hulle te verwyder en 'n Babiloniese samelewing van wêreldburgers te skep (Jes. 10:13; Op. 13:3).

·      Hy is die mens van sonde. Dit beteken iemand wat alle wette oortree – in die eerste plek God se wette en verordeninge, maar ook alle mensgemaakte wette.

·      Hy is ook die seun van die verderf. Hierdeur word sy verderflike en besoedelde karakter beskryf wat deur sadisme, leuens, skelmstreke en rebellie gekenmerk sal word.

·      Die teëstander. Hy staan God teë en wil in sy plek aanbid word; daarom kom hy ook as die Antichris om in Christus se plek as Messias aanvaar te word.

·      Hy is 'n selfverklaarde God. Nadat hy 3½ jaar lank as valse wêreldmessias vereer is, sal hy tot die uiterste daad van rebellie teenoor God oorgaan deur homself tot God te verklaar.

·      Hoogmoed en selfverheffing sal die aanleidende gesindheid tot sy selfvergoddeliking wees.

·      Hy sal 'n lasteraar van die ware God en van die heiliges wees (Op. 13:5-6; Dan. 7:25). Hoewel hy vir 3½ jaar met sy subtiele bedrog deur die Jode as Messias aanvaar sal word, sal hy in sy hart die grootse Jodehater van alle tye wees. Jodehaat sal in die laaste 3½ jaar wêreldwyd aangeblaas word.

·      Hy sal by uitstek 'n beoefenaar van sataniese magte wees. Hy sal kragtige tekens en wonders deur middel van sy okkultiese magte doen, en daardeur mense mislei. Hoewel hy in werklikheid 'n duiwelse towenaar sal wees, sal hy die reputasie verwerf as die mees gesalfde beoefenaar van goddelike magte op aarde.

·      As 'n professionele misleier wat deur Satan [die engel van die lig] vir hierdie taak toegerus is, sal hy met geluk bedrog pleeg. "Dié wat goddeloos handel teen die verbond sal hy met vleiery afvallig maak" (Dan. 11:32).

·      Hy sal omkoopgeskenke aan sy vriende en gunsgenote gee om hulle lojaliteit te verseker. Hulle wat hom aanvaar en met sy duistere komplotte saamwerk, sal hoë poste en grond kry: "Diegene wat hy erken, sal hy baie eer en hulle oor baie laat heers en grond as beloning uitdeel" (Dan. 11:39).

·      Ten diepste sal hy 'n geweldenaar en ‘n mensemoordenaar wees, wat by tye totaal deur woedebuie oorheers sal word as daar enige opposisie teen sy wêreldregering ontstaan: "Gerugte uit die ooste en uit die noorde sal hom verskrik; daarom sal hy met groot woede uittrek om baie mense te verdelg en met die banvloek te tref" (Dan. 11:44).

·      Hy sal 'n psigopaat met 'n gesplete persoonlikheid wees – inderdaad 'n man met baie gesigte, soos wat hy ook ‘n dier met baie koppe is. Soms sal hy as verleier en misleier so vriendelik en sjarmant wees dat niemand enigiets slegs in hom sal kan sien nie. Dan weer sal die donker kant van sy karakter die oorhand kry en hom ongelooflike wreedhede laat pleeg. In die eerste helfte van die verdrukking sal die onskuldige [engel van die lig] gedeelte van sy persoonlikheid dominant wees, en in die tweede helfte die donker, woeste deel daarvan. As gevolg van sy normloosheid sal hy totaal onvoorspelbaar wees.

Voortvloeiend uit die Antichris se karaktertrek as 'n geweldenaar en die mens van sonde, sal 'n geweldskultuur en 'n hoogs permissiewe sondekultuur oor die hele wêreld uitbrei:

“Maar weet dit, dat daar in die laaste dae swaar tye sal kom. Want die mense sal liefhebbers van hulleself wees, geldgieriges, grootpraters, trotsaards, lasteraars, ongehoorsaam aan hulle ouers, ondankbaar, onheilig, sonder natuurlike liefde, onversoenlik, kwaadsprekers, bandeloos, wreed, sonder liefde vir die goeie, verraaiers, roekeloos, verwaand, meer liefhebbers van genot as liefhebbers van God" (2 Tim. 3:1-4).

Dit is 'n geslag mense met hierdie karaktertrekke wat niks van die Here en sy geregtigheid wil weet nie, wat die Antichris met ope arms sal aanvaar wanneer hy ná die wegraping geopenbaar sal word en homself as hulle leier aanbied.



13. Die Valse Profeet

(Openbaring 13)

Die valse profeet sal ‘n groot rol in die regering van die Antichris speel. Uiterlik gesproke sal dit ‘n tweemanregering wees omdat die Antichris in noue assosiasie met die valse profeet sal optree en regeer. In werklikheid sal dit egter ‘n driemanregering wees, omdat die duiwel as ‘n geestelike mag absolute beheer oor hierdie regering sal uitoefen. Dit sal dus ‘n sataniese trilogie wees. As sodanig is dit ‘n nabootsing van God se regering, omdat die draak die teëbeeld van God is, die dier is die teëbeeld van Christus en die valse profeet die teëbeeld van die Heilige Gees.

Die Bybel sê die volgende oor die openbaring van die valse profeet:

“En uit die aarde het ek ‘n ander dier sien opkom, en hy het twee horings gehad soos ‘n lam en het gepraat soos ‘n draak. En hy oefen al die mag van die eerste dier uit voor sy oë, en hy maak dat die aarde en die wat daarop woon, die eerste dier aanbid, waarvan die dodelike wond genees is. En hy doen ook groot tekens, sodat hy selfs vuur uit die hemel laat neerdaal op die aarde voor die oë van die mense” (Op. 13:11-13).

Die valse profeet sal ‘n ander dier wees, uit dieselfde koninkryk as wat die eerste dier kom. Hy sal net ‘n ander een van dieselfde soort as die eerste dier wees. Hy sal lyk soos ‘n lam maar praat soos ‘n draak. Hy sal dus ‘n onskuldige voorkoms hê, soos ‘n godsdiensleier wat homself ten doel stel om die wêreld te verenig en in ‘n tydperk van vrede in te lei. Wanneer hy praat, sal dit egter duidelik wees dat hy oor al die misleidingsmag en bonatuurlike kragte van die draak beskik. Een van sy skouspelagtigste wonderwerke sal wees dat die Antichris in die middel van die verdrukking uit die dood opgewek sal word nadat hy vermoor is (Op. 13:3, 12).

Die valse profeet sal totaal onverdraagsaam teenoor die ware Christene wees. Van hulle sal hy lasterlike dinge spreek. Hy sal die dier ten koste van Christus verheerlik en die wêreld deur middel van sy wonderwerke verbyster. Soos die Antichris, sal hy deur sy duiwelse slimheid met geluk bedrog pleeg (Dan. 8:25). Sodoende sal mense se sinne en oordeelsvermoë deur die god van hierdie wêreld verblind word (2 Kor. 4:4).

Ondersteunende rol van die valse profeet

Volgens Openbaring 13 sal die valse profeet die Antichris se staatmaker en regterhand in sy regering wees. Satan weet dat twee beter is as een. Die valse profeet sal die Antichris aanprys en ophemel, met die gevolg dat mense soveel makliker agter die Antichris sal aanloop. Massamedia soos die radio, televisie, die pers en internet sal tot hulle uiterste aangewend word omdat die valse profeet as die Antichris se hoofpropagandis alles in die stryd sal werp om mense te beïnvloed en te mislei. Hy sal alle breinkrag, kennis, hulpmiddele en onderwysstelsels, asook die vermaaklikheidswêreld, vir die diens van die Antichris mobiliseer.

Valse kerke, insluitende die ekumeniese Christendom, sal as ‘n belangrike wapen in sy hand gebruik word. Die valse profeet gaan aanvanklik dus nie godsdiens verbied nie, maar dit as ‘n handige hulpmiddel vir massamisleiding gebruik. Al wat nie verkondig sal mag word nie, is ‘n persoonlike verhouding met die Here Jesus.

Godsdienste wat mense nie na ‘n lewensveranderende ontmoeting met Jesus Christus lei nie, maar in plaas daarvan afgodediens beoefen, valse messiasse verkondig, politiek en menseregte bevorder, asook kerke en bewegings wat groot klem op tekens en wonderwerke lê, sal die valse profeet soos ‘n handskoen pas. Veral wonderwerke wat deur valse profete verrig word, sal grootliks toeneem en vir massamisleiding ingespan word.

U moet onthou dat Satan oor groot magte beskik en dat Hy God hiermee teëstaan. Die wonderwerke wat God deur Moses in Egipte gedoen het, is in baie gevalle deur die Egiptiese towenaars nageboots. Die duiwel gebruik ook dikwels valse profete met wonderwerkende kragte om mense te mislei. In Deuteronómium 13:1-3 lees ons die volgende hieroor:

“As ‘n profeet of een wat as ‘n dromer optree, by jou opstaan en jou ‘n teken of wonder aankondig, en die teken of wonder kom uit wat hy jou beloof het met die woorde: Laat ons agter ander gode aan loop – wat jy nie geken het nie – en hulle dien, dan moet jy nie luister na die woorde van dié profeet of na dié man wat as dromer optree nie; want die Here julle God beproef julle om te weet of julle werklik die Here julle God liefhet met julle hele hart en met julle hele siel.”

Geen wonderwerke mag die Woord van God vervang nie! Pas ook op vir die hedendaagse sogenaamde wonderwerke en ook wonderwerkkonferensies waar sintuiglik waarneembare dinge die botoon voer. By sekere byeenkomste verander mense se tandestopsels na bewering in goud, terwyl goudstof selfs uit die lug neerdaal en aan die aanwesiges se hande of hare kleef.

Satan gaan hom al hoe meer op wonderwerke toespits en elke beskikbare demoon of bose gees in sy koninkryk sal vir hierdie doel aangewend word. Omdat die Antichris in die verdrukking krediet vir hierdie wonderwerke en magspel sal kry, sal die hele wêreld verwonderd agter hom aanloop en sê: “Wie is aan die dier gelyk? Wie kan teen hom oorlog voer?” (Op. 13:4).

Nabootser en teëstander van die Heilige Gees

Die Antichris en die valse profeet sal beide van die gees en die mag van Satan deurdronge wees en dit vryelik manifesteer. Die valse profeet sal die werk van die Heilige Gees op die volgende tien terreine naboots en teëstaan:

·      Soos wat die Heilige Gees ons aan Jesus voorstel en ons leer om Hóm te aanbid, sal die valse profeet die Antichris aan die mensdom voorstel en hulle leer om hóm te aanbid.

·      Die Heilige Gees versamel en reinig ‘n bruid vir Christus, wat die enigste ware kerk is. Die valse profeet sal deur misleiding en afvalligheid ‘n geestelik ontugtige bruid vir die Antichris versamel, wat al die valse gelowe van die wêreld sal insluit.

·      Die Gees van God is die Gees van heiligheid wat ons van sonde oortuig. Die valse profeet het ‘n onrein gees waardeur mense verlei sal word om sonde te doen.

·      Die Heilige Gees verkondig die rein woorde van God aan ons sodat ons na Hóm toe getrek kan word met koorde van liefde. Uit die valse profeet se mond sal ‘n onrein gees kom om die nasies mee te verlei om met Satan ‘n verbond te sluit.

·      Die Heilige Gees is die Gees van waarheid wat ons in die hele waarheid lei. Die valse profeet sal mense mislei en bedrieg om hulle sodoende op ‘n dwaalspoor van leuens te plaas.

·      Die Gees skenk aan ons geloof in God en sy Seun. Die valse profeet sal mense mislei sodat hulle in Lucifer en die Antichris glo.

·      Die Heilige Gees vertroos ons, en bemoedig en versterk Christene om geregtigheid te doen. Die valse profeet sal mense verskrik, en ook aanhits en bemagtig om die ongeregtigheid te doen.

·      Die Heilige Gees skenk goddelikke gawes aan mense om die Here beter te kan dien. Die valse profeet sal demoniese magte aan mense skenk om wonderwerke te doen en ander te mislei.

·      Die Heilige Gees leer ons om God te aanbid en sodoende lewe te verkry. Die valse profeet sal mense dwing om die dier se beeld te aanbid en sodoende hulle eie verdoemenis te bewerk.

·      Die Heilige Gees verseël elkeen wat in Jesus glo as ‘n kind van God. Die valse profeet sal die mense mislei om hulleself met die merk van die dier te laat verseël.

Ideologiese breinspoeling deur die valse profeet

Die valse profeet sal die ideologiese en godsdienstige breinspoeling van die mensdom namens die Antichris onderneem. Hy sal óf uit die alliansie van valse wêreldgodsdienste kom, of in ‘n kort tydjie volle beheer oor hulle verkry. Die godsdienste van die wêreld sal dan ingespan word om al hulle volgelinge aan die regering van die Antichris dienstig te maak en ook die dier te aanbid. Openbaring 13:14-18 sê duidelik dat die valse profeet die wêreld sal mislei om die dier te aanbid én sy nommer op hulle regterhand en voorkop te ontvang. Die wêreld moet dus staatkundig, godsdienstig én ekonomies onder die vaandel van die Antichris verenig word.

Die denkwyse wat onderliggend aan die Antichris se wêreldryk is, is monisme, wat beteken: alles is een. Dié eenheidsideaal het twee perspektiewe, nl. die horisontale, menslike dimense en die vertikale, kosmiese dimensie:

'n Verenigde wêreld

Eerstens moet 'n verenigde wêreld geskep word deurdat daar op alle lewensterreine brûe gebou en grense uitgewis word. Sosiale eenheid moet geskep word met die oog op die totstandkoming van 'n geïntegreerde groep van wêreldburgers wat nie-seksisties, nie-rassig, multi-godsdienstig en multi-kultureel is. Polities moet daar ook 'n internasionaliseringsproses plaasvind wat na die vestiging van 'n wêreldregering sal lei. Die Ekumeniese Beweging moet hom vir die bereiking van godsdienseenheid in die wêreld beywer, terwyl ekonomiese eenheid ook nagestreef moet word. Hierdie boustene van die nuwe wêreldorde word as noodsaaklik vir die bereiking van harmonie en vrede beskou, asook vir die realisering van die lank verwagte Utopia op aarde.

Die Antichris het 'n eenheidsideologie en hervormings van hierdie aard nodig om as 'n vredevors, politieke wêreldleier, wêreldmessias en die hoof van 'n wêreldekonomie op die toneel te verskyn. Hoe meer nasionalistiese en godsdienstige verdeeldhede daar is, hoe geringer is sy kans om 'n internasionale bestel onder sy leiding te vestig. Die Nuwe Era Beweging, die nuwe wêreldorde en die Ekumeniese Beweging is egter kliphard besig om 'n denkklimaat van globalisme en internasionale aanvaarbaarheid vir hom te skep. Hulle sal dit in ‘n toenemende mate doen nadat die valse profeet op die toneel verskyn het.

Kosmiese eenheid

Die tweede perspektief van monisme is dié van kosmiese eenheid. Daar moet met die geesteswêreld in die kosmos kontak gemaak en van kosmiese energie vir die verdere ontwikkeling van die mens na hoër vlakke van goddelikheid gebruik gemaak word. Mense moet geleer word om met geestelike gidse en meesters van wysheid in die kosmiese sfere in verbinding te tree, sodat die hoër wesens elke persoon kan help om sy eie potensiaal te ontwikkel en op die evolusieleer na die vlak van homo universalis (die universele mens), ook genoem homo novus (die nuwe mens), te vorder. Die hele menslike familie moet ook kollektief gehelp word om die oorgang na die bedeling van Akwarius te maak. Benewens spiritisme en ander tegnieke, word meditasie as een van die belangrikste metodes gepropageer om 'n alternatiewe bewussynstoestand te ontwikkel en buitesintuiglik met die hoër kosmiese wêreld een te word.

Die valse pofeet sal baie hoog in die hiërargie van kosmiese meesters van wysheid wees. Hy sal die tweede plek ná die Antichris beklee en in staat wees om skouspelagtige tekens en wonderwerke te doen. Hy sal selfs vuur uit die hemel kan laat neerdaal, en volgens Openbaring 13:14 sal die bewoners van die aarde inderdaad hierdeur mislei word om die dier na te volg en te aanbid.

Die valse profeet sal die ideologie van “alles is een” tot in sy uiterste konsekwensies toepas. Dit beteken dat alle gelowe ook een is, dat daar net een Messias vir die hele wêreld is, nl. die Antichris, en dat daar geen teenpool van ‘n duiwel en ‘n hel is nie. Lucifer gaan dus as ‘n engel van die lig in die plek van God gestel en aanbid word. Die enigste negatiwiteit in dié ideologie is diegene wat nie die ongekwalifiseerde eenheidsgedagte wil aanvaar en implementeer nie. Dit sal hoofsaaklik die evangeliese Christene wees.

Dit is duidelik dat 'n Christelike lewens- en wêreldbeskouing lynreg met die Antichris se monistiese filosofie in botsing is. Die Bybel leer ons nie monisme nie, maar dualisme – alles is twee. Daar is twee groot en onverenigbare werklikhede waarvoor die Christen te staan kom, nl. die koninkryk van God en die koninkryk van die Satan. Hulle is totaal gepolariseerd en onversoenbaar:

Koninkryk van God

Koninkryk van Satan

Lig

Duisternis

Hemel

Hel

Waarheid

Leuen

Ware godsdiens

Valse godsdienste

Smal weg

Breë weg

God

Satan

Christus

Antichris

Heilige Gees

Valse profeet

Redding

Verlorenheid

Die denkwyses, of geestelike en ideologiese oriëntasie, van hierdie twee koninkryke kan só van mekaar onderskei word:


Die Ryk van Christus

Die Ryk van die Antichris

Antitetiese [teenstellende] denke waarin onderskeidingsvermoë beoefen moet word om teenoorgestelde waardes te bepaal.

Sintetiese [integrerende] denke waarin verskille geïgnoreer en alle dinge in 'n groter geheel saamgevoeg word.

Divergensie of uiteenloping na 'n punt van ewige skeiding tussen lig en duisternis.

Konvergensie of samevloeiing totdat alle dinge in die wêreld verenig is.

Die kosmiese sfeer van demone is verbode terrein. Geen eksperimentering met okkultiese magte en buitesintuiglike waarneming is toelaatbaar nie.

Kosmiese eenheid waarin die grens na die bonatuurlike, kosmiese wêreld vir groter kragte en 'n nuwe selfontdekking oorgesteek moet word.

Monoteïsme – God is bokant die mens en sy skeppingswerke verhewe. Hy werk in die mens maar moet nogtans deur die mens genader word in gebed. Hy is ‘n transendente God.

Panteïsme – God is in alles aanwesig, ook in die diere en die natuur. Alle mense is inherent gode. Hulle moet net die god binne-in hulle ontdek en ontwikkel om soos gode te kan leef.

Die mens is 'n unieke skepping van God. Hy staan teenoor die natuurlike skepping en moet dit onderwerp en daaroor heers.

Die mens is deel van die natuurlike skepping en die diereryk, en moet in 'n evolusieproses na hoër lewensvorme ontwikkel.

Die mens het net een lewensiklus op aarde. Dit is vir hom bestem om een maal te sterwe, en daarna kom die oordeel.

Die mens veredel homself in verskeie lewensiklusse. Hy kom deur reïnkarnasie dus meermale terug aarde toe.

Die mensdom moet besef dat hy geestelik in twee kampe verdeel is, nl. die kinders van God en die kinders van Satan. Diegene wat in die duisternis van sonde en valse godsdienste vasgevang is, word genooi om oor te kom na die lig.

Die eenheid van die menslike familie moet ook godsdienstig manifesteer. Alle gelowe moet aanvaar dat hulle dieselfde God aanbid en dus almal gelykwaardig is. Die een geloof moet nie as beter as die ander beskou word nie.

Omdat daar godsdienstig twee opponerende ryke is, gaan elkeen 'n Messias na die aarde stuur – die ware Christus en die Antichris. 'n Duidelike keuse moet tussen hierdie twee gemaak word.

Omdat alle gelowe ten diepste dieselfde oorsprong het, wag hulle ook vir dieselfde kosmiese Messias wat hulle ná sy koms sigbaar sal verenig. In voorbereiding hierop moet alle gelowe nou hande vat!

Die mens is innerlik bedorwe en verlore as gevolg van die sondeval. As hy nie weergebore word nie, is sy bestemming die hel.

Die mens is inherent goed. Daar is ook niks slegs in die heelal nie, en daar is nie 'n duiwel of 'n hel nie. Almal moet mekaar aanvaar en in vrede leef.

Daar kan in gebed met Jesus Christus kontak gemaak word by sy genadetroon, en sy vrede van sondevergifnis ervaar word wat alle verstand te bowe gaan. Hy moet in jou lewe ingenooi word.

Deur 'n selfinkering, oopstelling vir mistiese kragte en 'n meditatiewe afdaling na jou dieper self kan jy met die Christus in jou kontak maak en sy vrede ervaar. Die oplossing is reeds binne-in jou.

Gebed is onvervangbaar. Daar is nie so iets soos Christelike meditasie nie.

Transendentale Meditasie moet as model vir alle vorms van meditasie gebruik word.

Wanneer Christene kragte saamsnoer en saambid oor 'n saak, werk die Heilige Gees kragtig om mense van sonde te oortuig en hulle siele te red.

Wanneer groot groepe mense saam mediteer, kan die mensdom se omstandighede positief deur 'n invloei van kosmiese energie verander word.

Versoening tussen mens en God geskied by die kruis op grond van die soenverdienste van Jesus. Versoening tussen mense geskied op grond van samewerking, maar met die sinvolle instandhouding van kulturele, geografiese en ander grense.

Versoening tussen mense, ideologieë en gelowe geskied deur die uitwissing van grense, kompromie, eenwording en samegroeiing. Die verskillende partye moet nie hulle eie norme en groepsbelange verabsoluteer en handhaaf nie, maar vermeng raak.

Toepassing van hierdie ideologie

Daar moet goed begryp word dat die monistiese ideologie van “alles is een” ná die wegraping en die verskyning van die Antichris op alle vlakke van die samelewing gepropageer en ook afgedwing sal word. Dit sal as die enigste grondslag vir moreel korrekte waardes en ‘n lewenshouding van kompromie deur middel van sosiale, kulturele en godsdienstige vermenging en eenwording onder alle nasies op aarde beskou word. Daar sal geen ruimte vir eksklusiewe groepsregte geskep word nie – allermins ook nie vir die hoogs eksklusiewe Christelike godsdiens nie.

Uit die staanspoor sal diegene wat ‘n besluit téén die Antichris en vír Jesus Christus geneem het, hulleself van die ontluikende neo-Babiloniese wêreldsamelewing, sy kultuur, ideologie, waardes en mistiese godsdienspraktyke moet distansieer. Dit moet egter nie vir hulle om selfbehoud alleen gaan nie. Hulle moet dit as hulle taak aanvaar om die teenstellende Bybelse beginsels en waardes onder die verwarde en misleide slagoffers van die Antichris, die valse profeet en hulle nuwe wêreldorde te verkondig. Al is die risiko’s groot, is daar geen ander eerbare weg om te volg nie.

Menselewens sal soos nooit tevore nie op die spel wees, en hulle moet dringend teen geestelike misleiding, verbondsluiting met die duiwel en die ewige verderf daarna gewaarsku word. Satan probeer eers om mense se sinne deur misleiding te verblind (2 Kor. 4:4). Daarna gebruik hy hulle om sy vuil werk te doen deur miljoene ander te mislei. Hulle enigste loon hiervoor is die ewige verderf.

Die einde van die pad

Nadat die valse profeet miljoene mense deur geestelike en ideologiese misleiding aan die Antichris dienstig gemaak het, sal diegene wat hardkoppig weier om die knie voor die eindtydse Baäl te buig, summier om die lewe gebring word. Die valse godsdienste was nog altyd hatig en vyandig op die Christendom, en in die groot verdrukking sal hulle die mag én die reg kry om onder die leiding van die valse profeet volle uiting aan hulle haatveldtog teen die Christendom te gee.

Die Antichris sal saam met die valse profeet alle geestelike opposisie uit die weg ruim. Openbaring 13:7 sê: “Dit is ook aan hom gegee om oorlog te voer teen die heiliges en hulle te oorwin.” Hierna sal onreine geeste wat tekens doen, na die konings van die aarde uitgestuur word om hulle vir ‘n oorlog teen die komende Christus in Israel, en spesifiek in die stad Jerusalem, te mobiliseer. Dit sal die sataniese driemanskap se laaste daad van massamisleiding wees:

“En ek het uit die bek van die draak en uit die bek van die dier en uit die mond van die valse profeet drie onreine geeste soos paddas sien kom. Want dit is geeste van duiwels wat tekens doen, wat uitgaan na die konings van die aarde en die hele wêreld, om hulle te versamel vir die oorlog van daardie groot dag van die almagtige God… En hulle het hul versamel op die plak wat in Hebreeus genoem word Armagéddon" (Op. 16:13-16).

Wanneer Jesus tydens die hoogtepunt van die slag van Armagéddon kom, sal daar geen gesprek met Satan se regeerders gevoer word nie. Hulle sal lewendig gevang en onmiddellik in die hel gewerp word. Vir hulle ideologies en geestelik misleide wêreldmag sal dit ook ‘n baie slegte dag wees:

“Hulle sal teen die Lam oorlog voer, en die Lam sal hulle oorwin – want Hy is die Here van die here en die Koning van die konings” (Op. 17:14). “En die dier is gevange geneem, en saam met hom die valse profeet wat die tekens in sy teenwoordigheid gedoen het, waarmee hy húlle verlei het wat die merk van die dier ontvang en sy beeld aanbid het. Lewend is die twee gewerp in die vuurpoel wat met swawel brand. En die ander is gedood met die swaard wat uit die mond gaan van Hom wat op die perd sit; en al die voëls is versadig van hulle vlees” (Op. 19:21).

Die einde van die pad van sonde en rebellie teen God is die dood. God het egter geen behae in die dood van die sondaar nie, daarom moet hy teen sy dwaasheid gewaarsku word (Eseg. 33:11).



14. Die Sewe Laaste Plae

(Openbaring 14-16)

Openbaring 14 is ‘n voorspel tot die sewe laaste plae wat op die slag van Armagéddon sal uitloop. Uit hierdie hoofstuk blyk dit duidelik dat die wederkoms op hande is, en dat Jesus gereed is om met die goddelose nasies van die wêreld in die gerig te tree. Hy sal die parskuip van die grimmigheid van God se toorn alleen trap en die goddeloses verdelg met die swaard wat uit uit sy mond uitgaan. Johannes beskryf dit só:

“En ek het gesien, en kyk, daar was ‘n wit wolk en een soos ‘n Menseseun wat op die wolk sit, met ‘n goue kroon op sy hoof en in sy hand ‘n skerp sekel. En ‘n ander engel het uit die tempel gekom en met ‘n groot stem geroep na Hom wat op die wolk sit: Slaan u sekel in en maai, want die uur het vir U gekom om te maai, omdat die oes van die aarde oorryp geword het. En Hy wat op die wolk sit, het sy sekel oor die aarde laat gaan, en die aarde is afgemaai. “En ‘n ander engel het uitgekom uit die tempel wat in die hemel is, en hy het ook ‘n skerp sekel gehad; en ‘n ander engel wat mag oor die vuur gehad het, het uit die altaar uitgekom en met ‘n groot stem geroep na hom wat die skerp sekel het, en gesê: Slaan jou skerp sekel in en samel die trosse van die wingerdstok van die aarde in, want sy druiwe het ryp geword. En die engel het sy sekel oor die aarde laat gaan en die wingerdstok van die aarde afgeoes en dit gegooi in die groot parskuip van die grimmigheid van God. En die parskuip is buitekant die stad getrap, en bloed het uit die parskuip gekom tot aan die tooms van die perde, tweehonderd myl ver” (Op. 14:14-20).

Die nasies word hier beskryf soos druiwe wat ryp geword het, en wat in die parskuip van God se toorn stukkend getrap sal word sodat hulle bloed ‘n dik stroom in die dal van beslissing buite Jerusalem sal loop. Hierdie stroom bloed van God se vyande sal tot in die vlakte van Megiddo aangetref word, asook in Edom. Jesaja het só na hierdie dag van afrekening deur die komende Messias verwys:

“Wie is dit wat daar aankom uit Edom, met bloedrooi klere uit Bosra? Hy daar, pragtig in sy gewaad, wat agteroor buig in die volheid van sy krag? Dit is Ek wat in geregtigheid spreek, wat magtig is om te verlos. Waarom is u gewaad so rooi, en u klere soos dié een wat die wynpers trap? Ek het die pers alleen getrap, en van die volke was niemand by My nie; en Ek het hulle getrap in my toorn en hulle vertrap in my grimmigheid, sodat hulle lewensap op my klere gespat en Ek my hele gewaad bevlek het. Want die dag van wraak was in my hart, en die jaar van my verlossing het gekom… En Ek het volke vertrap in my toorn en hulle dronk gemaak in my grimmigheid; en Ek het hulle lewensap laat afloop op die aarde” (Jes. 63:1-6).

Edom en Bosra is in die huidige Jordanië. In 1922 het sir Winston Churchill die gebiede wat as Edom, Bosra en Ammon bekend gestaan het, verenig en dit ‘Jordanië’ genoem. Net suid van Bosra is Petra geleë, wat ‘Rots’ beteken, waarheen baie Israeli’s in die groot verdrukking sal vlug. Hierdie gebiede sal vry van die Antichris se direkte oorheersing bly. Daniël sê:

“Hy [die Antichris] sal ook kom in die Pragtige Land [Israel], en baie sal struikel; maar hierdie volke sal uit sy hand vryraak: Edom en Moab en die beste deel van die kinders van Ammon” (Dan. 11:41).

Met die slag van Armagéddon sal die oorblyfsel van Israel wat hier kom skuiling soek het, begin optrek na die Olyfberg in afwagting op die koms van die ware Messias. Wanneer hulle in Bosra [in suidelike Jordanië] deur die leërs van die Antichris afgesny en omsingel word, sal die Here Jesus op die dag van sy wederkoms ook in Bosra met die vyande van sy volk in die gerig tree.

In Openbaring 16 word ‘n baie donker prentjie van God se oordele tydens die wederkoms van Jesus Christus  geskilder. In die gebeure nét voor en tydens die slag van Armagéddon gaan die Antichris se aanhangers met bose swere geteister, en die natuurlike hulpbronne van die wêreld vernietig word. In ‘n ekologiese ramp van ongekende afmetings sal alle seelewe vrek en varswaterbronne totaal besoedel en ondrinkbaar raak.

Mense, diere en plante sal eers deur ‘n groot hitte geskroei word, en daarna sal alle lig van die hemelliggame uitgedoof word. In die duisternis van God se oordele sal vernietigende aardbewings en verwoestende haelstene die aarde en sy oorlewende bewoners tref. Dit sal sal só erg wees dat geboue in alle stede op die aarde sal intuimel. Bergreekse sal platgemaak word en eilande onder die see verdwyn. Te midde van hierdie apokaliptiese rampe sal soldate van alle nasies onder demoniese aanhitsing na die Midde-Ooste optrek om teen die komende Messias, Jesus Christus, te veg en ook die oorblyfsel van Israel te probeer verdelg. Johannes beskryf die sewe skale só:

“En ek het ‘n groot stem uit die tempel aan die sewe engele hoor sê: Gaan gooi die skale van die grimmigheid van God op die aarde uit. Toe gaan die eerste een weg en gooi sy skaal op die aarde uit, en kwaai en bose swere het aan die mense gekom wat die merk van die dier gehad het en sy beeld aanbid het. En die tweede engel het sy skaal op die see uitgegooi, en dit het bloed geword soos van ‘n dooie, en al die lewende wesens in die see het gesterwe. En die derde engel het sy skaal uitgegooi op die riviere en op die waterfonteine, en dit het bloed geword. En ek het die engel van die waters hoor sê: Regverdig, Here, is U wat is en wat was, U, die Heilige, omdat U hierdie oordeel uitgevoer het; want hulle het die bloed van heiliges en profete vergiet, en U het aan hulle bloed gegee om te drink, want hulle het dit verdien… “En die vierde engel het sy skaal op die son uitgegooi, en daaraan is dit gegee om mense met vuur te skroei. En die mense is geskroei met ‘n groot hitte, en hulle het die Naam van God gelaster wat mag het oor hierdie plae, en hulle het hul nie bekeer om Hom heerlikheid te gee nie. En die vyfde engel het sy skaal uitgegooi op die troon van die dier, en sy koninkryk is verduister, en hulle het hul tonge gekou van pyn; en hulle het die God van die hemel gelaster oor hulle pyne en oor hulle swere, en het hulle nie bekeer van hul werke nie. “En die sesde engel het sy skaal uitgegooi op die groot rivier, die Eufraat, en sy water het opgedroog, sodat die pad van die konings wat van die Ooste af kom, reggemaak kon word. Ek het uit die bek van die draak en uit die bek van die dier en uit die mond van die valse profeet drie onreine geeste soos paddas sien kom. Want dit is geeste van duiwels wat tekens doen, wat uitgaan na die konings van die aarde en die hele wêreld, om hulle te versamel vir die oorlog van daardie groot dag van die almagtige God… En hulle het hul versamel op die plek wat in Hebreeus genoem word Armagéddon. “En die sewende engel het sy skaal uitgegooi in die lug, en ‘n groot stem het uit die tempel van die hemel gekom, van die troon af, wat gesê het: Dit is verby! En daar het stemme gekom en donderslae en bliksemstrale, en daar het ‘n groot aardbewing gekom soos daar nog nie gewees het vandat die mense op die aarde was nie – so ‘n geweldige groot aardbewing. En die groot stad is in drie dele verdeel, en die stede van die nasies het geval. En die groot Babilon is in gedagtenis gebring voor God, om haar te gee die beker met die wyn van die grimmigheid van sy toorn. En alle eilande het gevlug, en berge is daar nie gevind nie; en groot hael, omtrent ‘n talent swaar [dit is 50 kilogram], het uit die hemel op die mense geval; en die mense het God gelaster oor die plaag van die hael, omdat sy plaag ontsettend groot was” (Op. 16:1-21).

Die eerste skaal is ‘n oordeel wat op mense gerig word, en dit tref die aanhangers van die Antichris. Die bose swere kom op almal wat die merk van die dier ontvang het en sy beeld aanbid. Dit is al die misleides wat ‘n verbond met Satan se verteenwoordiger, die Antichris, gesluit het om sy nommer ter wille van ekonomiese oorlewing te aanvaar in ruil vir hulle siele. Hulle aanbid die Antichris, en ontvang voor die wederkoms reeds die vergelding van die Here in hulle liggame wat hulle deur Satan laat merk het.

Die tweede skaal tref al die oseane van die wêreld – nie net ‘n derde daarvan soos in die geval van die basuine nie. Die water daarvan word soos bloed, en alle seediere vrek. ‘n Ramp van hierdie omvang sal die mens van ‘n belangrike voedselbron ontneem, hongersnode veroorsaak, pessiektes deur ontbindende seediere in die hand werk, mense van die kusgebiede af laat wegvlug en seevaart haas onmoontlik maak.

Die derde skaal word op die riviere en fonteine uitgegooi en laat die water daarvan in bloed verander. Sodoende word oorlewingskanse op land ook drasties verminder en staar miljoene mense en diere ‘n gewisse dood in die gesig.

Die vierde skaal word op die son uitgegooi en bring ongekende hittegolwe mee. Groot uitbarstings sal op die son voorkom, en moontlik sal die osoonlaag dan omtrent vernietig wees. Behalwe vir die toenemende hitte sal skadelike ultravioletstrale sere en velkanker veroorsaak by mense wat aan direkte sonstrale blootgestel word.

Die vyfde skaal word oor die wêreldryk van die Antichris uitgegiet, en hul dit in totale duisternis. Mense sal angsbevange in die duisternis rondtas terwyl God se oordele oor hulle uitgegiet word. Omdat hulle reeds hulle siele aan Satan verkoop het deur die merk en nommer van die dier te aanvaar, sal hulle God laster oor al die plae. Sulke mense sal dan nie meer onder sonde-ooruiging kan kom om gered te word nie, omdat hulle reeds die krag van die dwaling ontvang het om die leuens van Satan te glo.

Die sesde skaal word oor die Eufraatrivier uitgegooi en laat dit opdroog sodat die Oosterse nasies droogvoets daardeur kan trek om ook by Armagéddon aan daardie groot oorlog van die Almagtige God deel te neem. Onder demoniese misleiding sal ‘n reuse leër van 200 miljoen Asiatiese soldate optrek soos skape na die slagpale toe om deur die vernietigende oordele van God getref te word. Gedurende hulle opmars sal hulle egter ‘n derde van alle mense verdelg, soos wat in Openbaring 9:14-19 beskryf word. Dink daaraan dat daar nouliks 200 miljoen mense op aarde was toe Johannes hierdie profesie geskryf het. Vandag kan Sjina alleen meer as 200 miljoen soldate mobiliseer indien hy al sy weerbare manne oproep.

Die sewende skaal het die grootste aardbewing tot gevolg wat daar nog ooit op aarde was. Die stede van die nasies sal val en in baie dele van die wêreld, insluitende Israel, sal die landskap tot ‘n groot mate deur die aardbewings verander word. Die verwoesting deur die aardbewings sal Jerusalem in drie dele verdeel en Babilon totaal vernietig. Die skuddings sal ook met ongekende haelstorms gepaard gaan. Vir haelstene van 50 kilogram om te val, beteken dit dat daar geweldige hoë temperature moet wees sodat die vog deur die stygende warm lug tot buitengewone hoë hoogtes opgevoer kan word. Die voorkoms van sulke hittegolwe word in Openbaring 16 bevestig. Jesaja sê hieroor:

“En die lig van die maan sal wees soos die lig van die son, en die lig van die son sal sewevoudig wees, soos die lig van sewe dae, op die dag as die Here die breuk van sy volk verbind en die wond gesond maak wat aan hulle geslaan is” (Jes. 30:26).

Die dag wanneer die Here kom om die oorblyfsel van sy volk te red en die nasies te oordeel, sal ‘n dag van verskrikking wees wanneer die kragte van die hemel geskud sal word. Baie van die Ou Testamentiese profete het profesieë oor die dag van die Here uitgespreek. Mense sal enersyds deur skroeiende hitte en droogtes geteister word, en andersyds deur verstikkende duisternis en die gerammel van geweldige aardbewings. Die sondaars wat hulle harte verhard het, sal saam met hulle handewerk verbreek word en op die puinhoop van ‘n verwoeste aarde beland:

“Kyk, die dag van die Here kom, verskriklik, met grimmigheid en toorngloed, om die aarde ‘n woesteny te maak en sy sondaars daaruit te verdelg. Want die sterre van die hemel en sy Orions sal hulle lig nie laat skyn nie; die son is duister by sy opgang, en die maan laat sy lig nie skyn nie. En Ek sal aan die wêreld sy boosheid besoek, en aan die goddelose hulle ongeregtigheid; en Ek sal die trots van die vermeteles laat ophou en die hoogmoed van tiranne verneder. En Ek sal sterwelinge skaarser maak as fyn goud, en mense as goud van Ofir. Daarom sal Ek die hemel laat sidder, en die aarde sal wyk uit sy plek met gebeef, vanweë die grimmigheid van die Here van die leërskare en vanweë die dag van sy toorngloed” (Jes. 13:9-13).

Daar is baie meer sulke ernstige waarskuwings oor die oordele van die dag van die Here opgeteken, sodat mense nie die realiteit daarvan ligtelik opsy moet skuif nie. Die ontsettende omvang van die verwoesting, die redes daarvoor, naamlik ‘n uiters sondige geslag mense soortgelyk aan dié in die tyd van Noag en Lot, asook die feit dat dit oordele van God is, word telkens beklemtoon:

“Kyk, die Here maak die aarde leeg en verwoes dit, en Hy keer sy oppervlakte om en verstrooi sy bewoners... Die aarde word heeltemal leeg gemaak en heeltemal geplunder, want die Here het hierdie woord gespreek... Want die aarde is ontheilig onder sy bewoners: want hulle het die wette oortree, en die insettinge geskend, die ewige verbond verbreek. Daarom verteer die vloek die aarde en moet sy inwoners boet; daarom word die bewoners van die aarde deur ‘n gloed verteer en bly daar min mense oor” (Jes. 24:1, 3, 5-6). “So sê die Here van die leërskare: Kyk, onheil gaan uit van volk tot volk, en ‘n groot storm word opgewek uit die agterhoeke van die aarde. En die wat deur die Here verslaan is, sal dié dag lê van die een einde van die aarde tot die ander einde van die aarde; hulle sal nie beklaag of versamel of begrawe word nie; hulle sal mis op die aarde wees” (Jer. 25:32-33). “Maar dié dag behoort aan die Here Here van die leërskare, ‘n dag van wraak, om wraak te neem op sy teëstanders; en die swaard sal verslind en versadig en dronk word van hulle bloed; want die Here Here van die leërskare het ‘n slagoffer in die Noordland, by die Eufraatrivier” (Jer. 46:10).

Oor die slag van Armagéddon, wat die Here se strafgerig teen die ongehoorsame nasies is, sê Joël die volgende:

“Die son sal verander word in duisternis en die maan in bloed, voordat die groot en deurlugtige dag van die Here kom… Want kyk, in dié dae en in dié tyd wanneer Ek die lot van Juda en Jerusalem verander, sal Ek al die nasies versamel en hulle na die dal van Josafat laat aftrek, om daar met hulle ‘n strafgerig te hou ter wille van my volk en my erfdeel Israel wat hulle onder die nasies verstrooi het, en my land wat hulle verdeel het… Menigtes, menigtes in die dal van beslissing, want naby is die dag van die Here in die dal van beslissing! Die son en die maan word duister, en die sterre trek hulle glans in” (Joël 2:31 en 3:1-2, 14-15).

Die dal van Josafat verwys na die dal van Kidron in Jerusalem. Baie van die Antichris se magte sal hier saamgetrek wees in afwagting op Jesus se verskyning op die Olyfberg aan die einde van die sewe jaar lange regering van die Antichris. Die ander magte van die Antichris sal in Noord- en Sentraal-Israel ontplooi wees, terwyl sommige nog by die Eufraatrivier sal wees. Wanneer die duisternis van God se oordele oor hulle toesak, sal baie van hierdie soldate mekaar begin doodmaak:

“En dit sal die plaag wees waarmee die Here al die volke sal tref wat opgetrek het om teen Jerusalem te veg: Hy sal hulle vlees laat wegteer, terwyl hulle nog op hul voete staan; en hulle oë sal wegteer in hulle holtes, en hulle tong wegteer in hulle mond. En in dié dag sal ‘n groot verwarring van die Here onder hulle kom, sodat die een die hand van die ander sal gryp, en die hand van die een hom sal verhef teen die hand van die ander” (Sag. 14:12-13).

As deel van die val van die Antichris se bose sentrums wat hy opgerig het, word die groot Babilon in die rampe en aarbewings van die einde van die groot verdrukking verwoes. Hierdie aardbewings en ander natuurrampe sal Israel ook tref waar die vyandelike magte gemonster is, en dit sal die stad Jerusalem in drie dele verdeel (Op. 16: 19). Dit is egter duidelik dat hierdie rampe oor die hele aarde sal voorkom. Eségiël verwys daarna as hy sê:

“Ja, in My ywer spreek Ek, in die vuur van My grimmigheid: Waarlik, in dié dag sal daar ‘n groot aardbewing wees in die land van Israel, sodat van My aangesig af weg sal bewe die visse van die see en die voëls van die hemel en die wilde diere van die veld en al die gediertes wat op die grond kruip, en al die mense wat op die aarde is; en die berge sal omver gegooi word en die kranse inmekaarstort en al die mure op die aarde val” (Eseg. 38:19-20).

Die Here Jesus het in sy profetiese rede na hierdie verskriklike tyd vlak voor sy wederkoms verwys toe Hy gesê het:

“En daar sal tekens wees aan son en maan en sterre, en op die aarde benoudheid van nasies in hulle radeloosheid, wanneer die see en branders dreun, en mense se harte beswyk van vrees en verwagting van die dinge wat oor die wêreld kom. Want die kragte van die hemele sal geskud word. En dan sal hulle die Seun van die mens sien kom in ‘n wolk, met groot krag en heerlikheid" (Luk. 21:25-27).

Die Here sal Homself in heerlikheid aan die oorblyfsel van die volk Israel openbaar, maar Hom in daardie dag uitermate op sy vyande wreek. Hy sal die goddelose koninkryke van die aarde tot ‘n val bring en self in hulle plek regeer.

Gereedmaking

Van Christene word verwag om beslis van hierdie waarskuwings kennis te neem en, soos Noag, die nodige voorbereidings te tref om die rampe van God se oordele oor die ongelowiges te ontvlug. Hy was ‘n regverdige man en het sy lewe volgens die wil en opdragte van die Here geskik. Terwyl hy aan die ark gebou het, het hy die wêreldlinge ernstig en by herhaling teen die komende oordele van die Here gewaarsku, sodat hulle bloed nie aan sy hand sou wees nie. Hulle het egter nie hierop gereageer nie en met hom die spot gedryf terwyl Hy God se woorde van waarskuwing verkondig het.

Lot moes ook geestelik waardig wees om Sodom en Gomorra se verwoesting vry te spring. Volgens die Here se wil wat aan Lot geopenbaar is, moes hy en sy gesin stappe neem om haastig uit die gedoemde stad te vlug. As hy nie regtig geglo het dat hierdie oordele voltrek sou word nie, en in sy hart nie volkome bereid was om van sy aardse besittings afskeid te neem nie, sou hy saam met dit in die vlamme omgekom het.

Ons is ook nie die voorwerp van God se toorn nie, maar dan moet ons geestelik waardig wees om pas voor hierdie donker dae in sy heerlike teenwoordigheid gestel te word. Die Here leer ons nie, soos baie mense nou doen, oorlewingstrategieë om in die verdrukking te probeer oorleef nie. Hy wil juis hê dat ons die volle erns van sy oordele oor die sondaars moet besef, en geestelik gereed moet maak om dit te ontvlug. Indien ons reeds gereed gemaak het, moet ons op die pad van die Here volhard en daarteen waak om terug te val:

“Maar pas op vir julleself, dat julle harte nie miskien beswaar word deur swelgery en dronkenskap en sorge van die lewe nie, en dié dag julle nie skielik oorval nie. Want soos ‘n strik sal hy kom oor almal wat op die hele aarde woon. Waak dan en bid altyddeur, sodat julle waardig geag mag word om al hierdie dinge wat kom, te ontvlug en voor die Seun van die mens te staan” (Luk. 21:34-36). “Terwyl al hierdie dinge dan vergaan, hoedanig moet julle nie wees in heilige wandel en godsvrug nie? – julle wat die koms van die dag van God verwag en verhaas” (2 Pet. 3:11-12).

In Openbaring 16, waarin die groot oordele van God aangekondig word, herinner die Here Jesus ons daaraan om te waak en rein te lewe met die oog op sy skielike koms voor hierdie nag van verskrikking wat oor die aarde gaan aanbreek:

“Kyk, Ek kom soos ‘n dief. Salig is hy wat waak en sy klere bewaar, sodat hy nie miskien naak rondloop en hulle sy skaamte sien nie” (Op. 16: 15).

Diegene wat nie met Christus beklee is nie, se geestelike naaktheid en bankrotskap sal vir almal duidelik wees nadat die hemelse bruidegom soos ‘n dief in die nag gekom het om sy bruid na die hemel weg te voer. Onder die mense wat agterbly, sal baie kerklidmate wees wat nie gereed was nie omdat hulle net ‘n gedaante van godsaligheid het.

Het u al die nodige voorbereidings vir ontvlugting uit die oordele getref, soos wat Israel ook tydens hulle uittog uit Egipte moes doen deur onder die bloed van die Lam te skuil? Dubbelhartige mense wat die wêreld én die Here wil dien, sal, soos Lot se vrou, vir die ontvlugting gediskwalifiseer word. Die tragedie is dat sy ‘n blote meeloper in die koninkryk van die hemele was, en tot op die laaste oomblik net aangeneem het dat haar saak reg is. Ons word nie verniet herinner om aan Lot se vrou te dink nie! (Luk. 17:32).

Dit is duidelik dat baie kerklidmate gaan agterbly – in baie gevalle selfs die meerderheid van lou en vormgodsdienstige gemeentes. Hulle sal dan voor die groot toets te staan kom wanneer hulle óf die Antichris se leuens sal glo, óf die Here Jesus vir wedergeboorte sal vertrou. In laasgenoemde geval sal die Here hulle geestelik beklee en krag en genade gee om in die moeilike tyd wat kom, vas te staan en nie vir Christus te verloën nie.

Salig is hy wat waak en sy klere bewaar. Om geestelik onwaardig te wees, maak van mense ‘n maklike prooi vir die Antichris omdat hulle geen weerstand teen die krag van die dwaling het nie.



15. Godsdienstige Babilon

(Openbaring 17)

In Openbaring 17 en 18 onderskeidelik, praat Johannes van twee Babilons wat in die eindtyd na prominensie sal verrys. Die een is verborge Babilon wat ‘n geestelike tuiste vir valse godsdienste is, en die ander een ‘n handelstad waar sonde en ongeregtigheid hoogty sal vier. Beide hierdie hoofstukke is op die veronderstelling van ‘n herboude Babilon gebaseer. Die een Babilon word genoem “Verborgenheid, die groot Babilon, die moeder van die hoere en van die gruwels van die aarde” (Op. 17:5), en die ander een “Babilon, die groot stad” (Op. 18:10).

Omdat Babilon as stad die versinnebeelding, tuiste en oorsprong van die belangrikste heidense godsdienste is, word die eindtydse, valse alliansie van wêreldgodsdienste met hulle sterk Oosterse mistiese inslag op ‘n baie gepaste wyse as Verborge Babilon beskryf. Sy word as ‘n vrou beskryf wat op die Antichris se rug ry, en dus deur hom erken, ondersteun en gebruik sal word. In Openbaring 17 sê die engel aan Johannes:

“Kom hierheen, ek sal jou toon die oordeel van die groot hoer wat op die baie waters sit, met wie die konings van die aarde gehoereer het, en die bewoners van die aarde het dronk geword van die wyn van haar hoerery. En hy het my in die gees weggevoer na ‘n woestyn, en ek het ‘n vrou sien sit op ‘n skarlakenrooi dier, vol godslasterlike name, met sewe koppe en tien horings. En die vrou was bekleed met purper en skarlaken en versierd met goud en kosbare stene en pêrels, en sy het in haar hand ‘n goue beker gehad, vol van gruwels en die onreinheid van haar hoerery; en op haar voorhoof was ‘n naam geskrywe: Verborgenheid, die groot Babilon, die moeder van die hoere en van die gruwels van die aarde. En ek het die vrou gesien, dronk van die bloed van die heiliges en van die bloed van die getuies van Jesus… “Die sewe koppe [van die dier] is sewe berge waar die vrou op sit. En hulle is sewe konings: vyf het geval en een is; die ander een het nog nie gekom nie, en wanneer hy kom, moet hy ‘n kort tydjie bly… En die tien horings wat jy op die dier gesien het, hulle sal die hoer haat en haar verlate maak en naak, en haar vlees eet en haar met vuur verbrand… En die vrou wat jy gesien het, is die groot stad wat heerskappy voer oor die konings van die aarde" (Op. 17).

Die identiteit van die dier met die sewe koppe en tien horings is reeds in die hoofstukke oor Openbaring 13 beskryf. Dit is die Antichris wat die eindtydse heerser van ‘n sewende, goddelose wêreldregering sal wees. Van hierdie wêreldryke het vyf in die tyd van Johannes al geval, nl. die Babiloniese Ryk van Nimrod, die Assiriese Ryk, die herstelde Babiloniese Ryk van Nebukadnésar, die Medo-Persiese Ryk en die Griekse Ryk. Die sesde een, nl. die Romeinse Ryk, was heersend, terwyl die sewende en laaste wêreldryk, dié van die Antichris, nog toekomstig was.

Die vrou sit op al sewe hierdie ryke en voer geestelike heerskappy oor hulle. Die sewe berge, of koninkryke, waarop sy sit moet dus nie tot die sewe berge van Rome gereduseer word en die vrou tot die kerk van Rome nie. Sy is ‘n versinnebeelding van al die valse godsdienste van alle tye. In elk geval was daar meer as sewe bose Romeinse keisers wat die Christene vervolg het. Van Nero af tot by Diokletianus alleen was daar tien.

Die vrou voer heerskappy oor al die konings van die aarde en mislei hulle volgelinge om nie die ware God te aanbid nie. Sy stel die geestelike mag en verduistering voor wat Satan op aarde verkry het. Dit is in hierdie sin dat die hele wêreld, uitgesonderd die klein minderheid ware Christene, volgens 1 Johannes 5:19 in die mag van die Bose lê.

Herlewing van die antieke Babiloniese godsdiens

Volgens Openbaring 17 kan die oorsprong van die valse wêreldgodsdiens van die eindtyd na Babilon teruggevoer word. Die antieke Babiloniese Ryk wat deur Nimrod gestig is, is in ‘n noue assosiasie met die heidense godsdiens van daardie tyd beheer en bestuur. Die huwelik tussen godsdiens en politiek was só intiem dat hierdie koninkryk deur ‘n priester-koning regeer is. Hy het van okkultiese kragte en astrologie [kosmiese wysheid] gebruik gemaak om besluite te neem en te regeer.

Die koning was ook die verpersoonliking van die songod, wat as die gewer van lig en lewe beskou is. Uit hierdie bygeloof het die kultus van die sonpilare verrys, waaruit die latere obeliske en die vredespale van ons tyd ontwikkel het. In Openbaring 17 en 18 word beskryf hoedat daar voor die wederkoms van Christus weer ‘n neo-Babiloniese regering, godsdiens en ekonomie gaan ontstaan. Die wortels van die Nuwe Era Beweging gaan dus duisende jare ver in die geskiedenis terug. Dit is niks nuuts nie, maar ‘n herlewing van die Babiloniese wêreldgodsdiens.

Wat die eindtydse propagering van ‘n Nuwe Era betref, kan dit na die Russies-gebore madame Helena Blavatsky teruggevoer word wat die Teosofiese Vereniging in 1875 in New York gestig het. Sy het haar openbaringe en opdragte regstreeks van ‘n geestelike meester ontvang met wie sy telepaties in verbinding was. Sy was dus bloot ‘n spiritistiese medium vir hoër [demoniese] magte wat deur haar gewerk het. Na aanleiding van hierdie openbaringe het sy in 1877 die boek Isis Unveiled geskryf en in 1888 The Secret Doctrine wat uiteindelik ses volumes beslaan het. Hierin bespreek sy die geheime leerstelling wat volgens haar geestelike meester die grondslag van alle godsdienste, filosofiese stelsels en kennissisteme vorm. In die inleiding tot Volume 1 van The Secret Doctrine sê sy:

“Die leerstelling in hierdie volumes behoort nie net tot die Hindoe, die Zoroastris, die Chaldeër of die Egiptenaar nie, ook nie eksklusief tot die Boeddhisme, Islam, Judaïsme of die Christendom nie. Die Geheime Leerstelling is die essensie van al hierdie gelowe. In hulle vroegste oorsprong het hulle daaruit voortgespruit. Nou moet die verskillende godsdienste terug herlei word na die oorspronklike wysheid waaruit elke dogma en mistiese leer gegroei, ontwikkel en gevestig geraak het.”

Die Nuwe Era doelstelling is dus om alle godsdienste, insluitende ‘n vervalste weergawe van die Christendom, in ‘n alliansie van wêreldgodsdienste met mekaar te verenig. Dit moet dan saam met valse leerstellings soos evolusie, reïnkarnasie, metafisika, parapsigologie, astrologie, panteïsme en sosialisme na die mistiese bron van Luciferiese wysheid teruggevoer word waaruit dit ontstaan het. Sodoende kan daar ‘n geestelike eensgesindheid in die wêreld geskep word, en kan alle mense se lewens volgens dieselfde Luciferiese beginsels gereël word.

Dit is van die uiterste belang om die rol van valse godsdienste in die eindtyd in oënskou te neem omdat hulle amptelike erkenning in die ryk van die Antichris sal kry en met groot krag beklee sal word. Hulle sal ook as ‘n ekumeniese liggaam aan mekaar verbind word, stelselmatig nader aan mekaar beweeg, en uiteindelik die Antichris as hulle gemeenskaplike wêreldmessias aanvaar. Vir die misleide Christene sal hy die Christus wees, vir die Jode die Messias, vir die Moslems die Imam Mahdi, vir die Hindoes Krishna en vir die Boeddhiste die Maitreya Boeddha.

Ná die openbaring van die Antichris sal die hele wêreld, met die uitsondering van die 144 000 Joodse evangeliste en die ware Christene van daardie tyd, godsdienstig verenig wees. Saam sal hulle ‘n bloedige vervolging teen die Christene instel wat sal weier om die dier te aanbid en na te volg. Die bloed van die getuies van Jesus sal aan die hande van hierdie vrou wees, wat die moeder van die afvalliges is. Hierdie vrou gaan dus nie wesenlik iets nuuts doen nie, maar die voortsetting, op ‘n baie intensiewe skaal, van die eeue oue vervolging van God se kinders op aarde.

Godsdienstige vereniging van die wêreld

Daar is verskeie ekumeniese liggame in die groeiende intergeloofsbeweging. Hulle doel is om eers alle faksies binne een geloof gelyk te stel en te integreer, daarna stel hulle alle gelowe gelyk ten einde godsdiensgelykheid in ‘n multigodsdienstigte samelewing te skep. Hierna bevorder hulle hul finale doelwit, nl. godsdienseenheid onder die valse voorwendsel dat alle gelowe dieselfde God aanbid. Wanneer dié idee gevestig is, sal die klimaat gunstig wees vir die verskyning van die universele messias van alle gelowe, asook die valse profeet van alle gelowe.

Een van die multigodsdienstige ekumeniese liggame is die Parlement vir Wêreldgodsdienste. In Augustus 1993 het 7000 afgevaardigdes van 250 godsdienste in Chicago, VSA, vir die grootste en mees verteenwoordigende intergeloofsberaad van alle tye vergader. Op die byeenkoms was daar ekumeniese Protestante, Katolieke, Moslems, Hindoes, Boeddhiste, Zoroastriste en aanhangers van meer as 200 ander godsdienste, asook sjamaniste, m.a.w. towenaars, en hekse. ‘n Verklaring van universele etiek is aanvaar. Verskeie ander byeenkomste op streeksvlak is daarna gehou. Hulle volgende internasionale konferensie was in Kaapstad in Desember 1999.

‘n Groot aantal regerings, asook die Verenigde Nasies, steun die inisiatief vir die vestiging van ‘n bond van wêreldgodsdienste. Hulle sien dit as ‘n belangrike faktor in die bevordering en vestiging van ‘n godsdienstige wêreldbroederskap wat die regte internasionale klimaat vir die nuwe wêreldorde moet help skep.

Dit is die rede waarom die Verenigde Nasies self in die vroeë sewentigerjare ‘n ekumeniese liggaam ter wille van vrede en eenheid in die lewe geroep het, naamlik die Wêreldkonferensie vir Godsdiens en Vrede (WKGV). Dit is ‘n kategorie 2 nie-regeringsorganisasie. In Suid-Afrika is dié organisasie onder die leiding van twee Unisa teoloë baie bedrywig om die verskillende godsdienste nader aan mekaar te bring. Sterk pogings word veral ook aangewend om die Afrika gelowe te erken en lesings hieroor op byeenkomste te lewer.

Die tradisioneel Christelike wêreld word veral deur die Wêreldraad van Kerke en sy geaffilieerde streeksliggame by die wêreldwye intergeloofsbeweging ingetrek. In 1948 is die Wêreldraad van Kerke (WRK) in Amsterdam gestig met die doelstelling van Een Kerk vir Een Wêreld. Van die begin af was dit egter duidelik dat dié liggaam nie net die Christelike kerke wil verenig nie, maar inderdaad ‘n wêreldwye alliansie van godsdienste wil skep. Die volgende besluite en standpunte dien as bewys hiervan:

In 1961 het die WRK sy derde sessie in New Dehli gehad. Die tema van die konferensie was: Jesus Christus, die lig van die wêreld. Hiermee is nie die Bybelse Christus bedoel nie, maar die Kosmiese Christus. Hindoes en Boeddhiste is as anonieme Christene beskryf op grond van die algemene genade. Dit berus op die veronderstelling dat Jesus die hele wêreld met God versoen het. Sommige mense weet dit nog nie, maar hulle is reeds met God versoen en op pad hemel toe (aldus die WRK).

Op sy 1968 konferensie in Uppsala, Swede, het die visie van die WRK verder as die vereniging van die kerk gegaan en het hulle hul vir ‘n verenigde mensdom in ‘n nuwe internasionale orde begin beywer. Mense van alle godsdienste moet vir die nuwe wêreldorde verenig word. Hiervoor is die Program van Dialoog met die Lede van Ander Lewende Godsdienste gestig. Sedert 1970 toe hierdie program in werking gestel is, is daar nie meer van nie-Christelike godsdienste gepraat nie, maar van ander lewende godsdienste. Die idee van die universele God van alle gelowe word hierdeur gepropageer. Dié program se Bangkok-konferensie in 1973 is in die lig hiervan nie deur ‘n Christen geopen nie, maar deur die presidente van die Wêreld Boeddhistiese Vereniging. Sy het die gode van alle godsdienste aangeroep om aan die mensdom redding te skenk.

Op die 1975 Nairobi konferensie van die WRK is die verdere, meer intieme vereniging van die mensdom bespreek. Een van die geslote vergaderings oor geestelikheid is benewens die ekumeniese Protestantse lede ook deur Katolieke, Ortodokse- en Pinkster-Christene, asook Hindoes, Boeddhiste en ‘n ateïs bygewoon.

Die 1983 Vancouver konferensie in Kanada het ook erkenning aan die tradisionele geloof van die Rooi Indiane gegee. ‘n Totempaal is opgerig wat al hulle verskillende geeste verteenwoordig. Die voorstel is hier gemaak dat alle godsdienste hande moet vat om vrede op aarde te help bevorder.

Op die 1991 konferensie in Canberra, Australië, is gesê dat ‘n versoenende benadering deur die Christelike godsdiens gevolg moet word. Geregtigheid en vrede moet oral bevorder word. Daar is beklemtoon dat dit ‘n intergeloofsaksie sal moet wees, omdat een godsdiens alleen nooit vrede in ‘n troebel en verdeelde wêreld sal kan bring nie. Op die konferensie is gesê dat sendingwerk onnodig is, omdat God in alle kulture en gelowe aanwesig is. Die Christendom is vir die WRK dus nie ‘n unieke openbaringskanaal van God nie, maar een van baie gelowe waardeur Hy Homself aan die wêreld openbaar. Alle godsdienste is uit dié oogpunt gelyk en die een mag die ander nie diskrediteer en in ‘n slegte lig stel nie.

Hierdie standpunte is baie populêr in die nuwe Suid-Afrika en wen aansienlik veld in feitlik alle universiteite se teologiese fakulteite. Dit vind ook in handboeke en kursusse vir multigodsdienstige en multikulturele onderwys neerslag – hier én oorsee. Sodoende is godsdienstige Babilon besig om vorm aan te neem en haar vere vir die komende antichristelike nuwe wêreldorde reg te skud.

In sy eie reg is die Rooms-Katolieke Kerk ook by die bevordering van wêreldekumene betrokke. Dié kerk gee sterk erkenning aan Islam as ‘n monoteïstiese godsdiens wat na bewering saam met die Christendom en Judaïsme dieselfde God aanbid. Verder is die leiers van ander nie-Christelike godsdienste ook al deur die pous na byeenkomste genooi om saam oor wêreldvrede te besin en te bid. Die rede waarom die Rooms-Katolieke Kerk nie ‘n amptelike lid van die Wêreldraad van Kerke is nie, is klaarblyklik omdat die Vatikaan homself as die ‘moeder’ of ‘tuiste’ van alle Christelike godsdienste sien en meen dat almal na haar toe moet terugkom. In elk geval is vervalle Protestantisme, Rooms-Katolisisme en die nie-Christelike gelowe by die dag besig om nader aan mekaar te beweeg en gestalte aan ‘n algemene alliansie van godsdienste te gee.

n Meesterplan vir oorname

Die leiers van sekere Nuwe Era organisasies het ‘n dertienpuntplan (The Plan) vir die instelling van die nuwe wêreldorde uitgewerk waarin die herlewing van die ou, Babiloniese godsdiensstelsel sterk figureer. Hierin sal u die vrou op die dier se rug duidelik erken. Hulle is op die voorpunt van die ekumeniese beweging, en draai ook geen doekies om dat die beoogde wêreldgodsdiens saam met ‘n wêreldregering in ‘n nuwe wêreldorde moet funksioneer nie. Die dertien punte is:

1.    Die hoofdoel van die Plan is om ‘n wêreldgodsdiens en ‘n nuwe, verenigde politieke en sosiale orde vir die hele wêreld te skep.

2.    Die Nuwe Era godsdiens moet ‘n herlewing van die antieke Babiloniese godsdiens wees, waarin astrologie en kosmiese kragte opnuut ‘n groot rol speel.

3.    Die Plan sal tot sy volle ontplooiing kom wanneer die wêreldmessias met sy nommer 666 geopenbaar is. Hy sal die messias van die nuwe wêreldgodsdiens wees, asook van alle ander instellings van die nuwe wêreldorde.

4.    Gidse uit die geesteswêreld sal help om die wêreld op die koms van die universele messias voor te berei. As die god-mens sal hy die hoogste meester van wysheid wees.

5.    Wêreldvrede, eenheid en harmonie moet as sleutelbegrippe vir godsdienstige vereniging gebruik word.

6.    Nuwe Era leerstellings moet op elke terrein van die samelewing gepropageer word.

7.    Jesus moet as ‘n profeet en ‘n meester van wysheid aanvaar word, maar daar moet ontken word dat Hy God is.

8.    Alle godsdienste moet deel van die inklusiewe wêreldgodsdiens van die Nuwe Era word.

9.    Fundamentele Christelike beginsels wat in die weg van hierdie hervormingsbeweging staan, moet in diskrediet gebring en verwerp word.

10. Kinders moet in die klaskamer met die Nuwe Era dogma beïnvloed en geïndoktrineer word.

11. Die hele wêreld moet oortuig word om te glo dat die mens goddelik is.

12. Die wetenskap en die Nuwe Era godsdiens moet een word. Metafisika, parapsigologie, astrologie en die geloof in ander manifestasies van kosmiese kragte moet wetenskaplike geloofwaardigheid verkry.

13. Christene wat die Plan teëstaan, en wat nie aan oorreding of druk wil toegee om daarby in te skakel nie, sal uitgewis moet word sodat die wêreld van hulle invloed gesuiwer kan word.

Uit hierdie strategie vir oorname is dit duidelik dat die nuwe wêreldgodsdiens nie in isolasie gaan funksioneer nie, maar in ‘n noue samehang met die Antichris se politieke sisteem vir wêreldregering. Hy sal terselfdertyd die politieke en godsdienstige leier van die wêreld wees. Die ‘hoer’ op die dier se rug het dus ‘n duidelike politieke agenda om haar volgelinge die Antichris se wêreldregering te laat aanvaar, tesame met sy nommer, asook ‘n godsdienstige agenda om haar volgelinge geestelik te mislei om die Antichris ook as die wêreldmessias te aanvaar en te aanbid.

Uiteinde van die Antichris se huwelik met godsdienstige Babilon

Die Antichris se huwelik met ‘n valse wêreldgodsdiens geskied in nabootsing van die verhouding tussen Jesus Christus en sy bruidsgemeente. Godsdienstige Babilon, die bruid van die Antichris, gaan egter nie ‘n lang en gelukkige huwelik hê nie. Sy sal net vir 3½ jaar op die dier se rug ry, en groot voorregte en aansien in sy koninkryk geniet voordat sy afgegooi en doodgemaak sal word. Johannes beskryf haar teregstelling só:

“En die tien horings wat jy op die dier gesien het, hulle sal die hoer haat en haar verlate maak en naak, en haar vlees eet en haar met vuur verbrand” (Op. 17:16).

Wanneer die Antichris homself in die middel van die verdrukking tot God verklaar, sal hy nie meer as universele messias vir ‘n alliansie van wêreldgodsdienste beskikbaar wees nie. Alle gelowe sal dan verbied en hulle aanbiddingsplekke verwoes of vir iets anders gebruik word. Die enigste opsie wat daar dán aan al die misleide aanhangers van die valse gelowe gebied sal word, sal wees om die dier as god te aanbid en voor sy beeld neer te buig. Diegene wat weier om dit te doen, sal volgens Openbaring 13:15 tereggestel word.

Godsdienstige Babilon, die ontugtige vrou, sal dus in die middel van die verdrukking tereggestel en haar plekke van aanbidding óf gesluit óf verwoes óf vir ander doeleindes aangewend word. Dit geld natuurlik ook die Joodse geloof. Daniël sê:

“…en gedurende die helfte van die week sal hy slagoffer en spysoffer laat ophou; en op die vleuel van gruwels sal daar ‘n verwoester wees” (Dan. 9:27).

Die bruid van die Antichris sal net 3½ jaar met haar bruidegom [die valse Christus] getroud wees wanneer sy rol as misleidende engel van die lig uitgedien sal wees. Hy sal dan in sy ware karakter as ‘n wreedaard, mensemoordenaar en selfverklaarde god geopenbaar word. Sy sal dan voor ‘n skrikwekkende keuse gestel word om óf die dier as god te aanbid en te vereer óf in die openbaar tereggestel te word. Die meeste misleides sal maar die weg van godsdienstige slawerny kies en die knie voor die eindtydse Baäl as die god van hierdie wêreld buig.

Die Antichris se bruid kan dus reg uit die staanspoor ‘n min dae-kalender hou waarop die dae van haar kortstondige glorie afgemerk word – 1260 dae van haar huweliksdag af tot by haar vernedering tot slawerny of openbare teregstelling. Wat ‘n duur prys is dit nie wat sy moet betaal om guns in die dier se oë te vind nie! Sy moet haar gewete verkrag, haar rug op die lewende God en sy Seun, Jesus Christus, draai, bereid wees om gruwelik misbruik te word, en boonop nog ‘n verbond met die dood sluit – dit alles vir ‘n spreekwoordelike pot lensiesop! Dit is die pad van die dood wat Esau en Judas Iskariot ook bewandel het.

Die moederorganisasie vir die geestelik afvalliges van die wêreld is reeds besig om gestalte aan te neem. Uit die oogpunt van die tradisioneel Christelike wêreld verloop hierdie proses deur die volgende sewe fases:

1.    Eenheid in die Christelike wêreld, ook tussen Protestante en Katolieke;

2.    godsdiensgelykheid tussen alle gelowe in lande se grondwette, staatstrukture en onderwysstelsels;

3.    die vorming van intergeloofsalliansies tussen alle gelowe;

4.    die propagering van die idee van die universele God wat deur alle gelowe aanbid word;

5.    klimaatskepping vir die koms van die universele messias van alle gelowe;

6.    die verskyning van die wêreldmessias en sy gesamentlike aanbidding deur alle gelowe; en

7.    die verpligte aanbidding van die Antichris as God, 3½ jaar ná sy verskyning.

Wanneer fase 6 bereik is, sal die hoer die toppunt van haar populariteit en openbare steun geniet terwyl sy op die dier se rug ry. In fase 7 vind haar skielike val en verderf plaas.

Die laaste groot aanslag

U moet daarop bedag wees dat die groot stryd tussen God en Lucifer begin het toe laasgenoemde homself met God probeer gelykstel het. Dit het tot sy val aanleiding gegee, en sedertdien tot die eeue oue stryd tussen die koninkryke van die lig en die duisternis.

Satan het nog nie sy pogings laat vaar om in die plek van God as die Heerser van die heelal aanbid te word nie. Al die godsdienstige bedrog en misleiding in die wêreld word deur die gees van die dwaling aangeblaas, en is op die einddoel van die aanbidding van Lucifer en die Antichris ingestel. Ons beleef nou die laaste groot aanslag uit die ryk van die duisternis met die oog op die wêreldwye aanbidding van die duiwel en sy “christus” (Op. 13:4). Wanneer die teëhouer [die kerk van Christus] uit die weg geruim is, sal die aanslag in dié rigting vinnig en doelgerig uitgevoer word.



16. Ekonomiese Babilon

(Openbaring 18)

‘n Verwikkeling wat regstreeks met die komende verdrukking in verband staan, is die herbouing van die eens roemryke wêreldstad, Babilon, aan die oewers van die Eufraatrivier. As bakermat van die antieke wêreld se heidense godsdiens, en ook as ‘n politieke en handelsentrum, moet hierdie stad in die eindtyd weer verrys. Dit is reeds besig om te gebeur. Babilon word sedert 1978 al deur Saddam Hoesein in Irak herbou, en in September en Oktober 1987 is die eerste fase van die herboude stad feestelik ingewy. Dit sluit die beroemde troonsaal van Bélsasar en die pilaargang van Isjtar in, asook hotelle en toeristegeriewe in die nuwe deel van die stad.

Vir Hoesein is Babilon as die eertydse hoofstad van een van die magtigste wêreldryke ‘n aansporing om weer die verlore glorie van Babel te probeer herwin. Hy het ook ‘n groot verering vir Nebukadnésar en sien homself as ‘n moderne opvolger van hierdie wêreldleier. Dit is ‘n ideaal van hom om oor die hele Arabiese wêreld te heers en ook vir Israel te verdelg en weer sy vorste as ballinge in kettings oor die woestyn na Babilonië te sleep.

Die simboliese waarde van Babilon as wêreldstad word terdeë in Irak besef. Tydens die openingsfees in 1987 het Irak se minister van oudhede gesê dat Babilon die plek is waar die nasies van die wêreld uitmekaar gegaan en verwyderd geraak het. As hulle mekaar weer in ‘n nuwe wêreldorde van internasionale eenheid wil vind en versoen raak, dan moet hulle volgens hom terugkom na dié plek waar hulle paaie uitmekaar gegaan het – Babilon!

Om die huidige gebeure in Babilon reg te verstaan, moet dit in die lig van die stad se oorsprong en lang tradisie van rebellie teen God beskou word. Volgens Génesis 10:8-10 het Nimrod vir homself ‘n koninkryk in Babel gevestig. Dit was nie alleen ‘n politieke ryk nie, maar het ook ‘n sterk heidense godsdienstige inslag gehad.

As ‘n geweldenaar en kampvegter vir die mens het Nimrod homself in opposisie teen God gestel. Hy het nie net ‘n koning vir die mens geword nie, maar ook ‘n god. As die bouer van versterkte stede in die land Sinear [dit is Babilonië] is Nimrod as die God van Vestings vereer. Hy is ook Bevryder en Kroondraer genoem, en selfs as die verpersoonliking van die songod gesien wat as die gewer van lig en lewe beskou is. Ná hom het alle Babiloniese en Assiriese konings hulleself vergoddelik. In ander wêreldryke, veral in die Romeinse ryk, is hierdie tradisie ook nagevolg. Dit is een van die baie heidense tradisies uit Babilon wat weer in die komende verdrukking sal herleef.

Die Antichris sal presies dieselfde doen, omdat hy homself ook tot God vir die mens sal verklaar. As sodanig sal hy die ware God teëstaan.

Rebellie teen God

Babilon was sedert sy vroegste bestaan die middelpunt en simbool van ‘n God-verwerpende wêreldmag wat ‘n alternatiewe, sataniese koninkryk aan die gevalle mensdom gebied het. Vir sy geestelike ankers het die stad na die kosmiese godewêreld uitgereik. Dit word ook deur die naam Babilon weerspieël, wat Poort na die gode beteken. (Ná die taalverwarring is Babilon ook met die begrip verwarring geassosieer). Die poort na die gode was ‘n tempeltoring (ziggurat) waarin die priester opgeklim het om met die gode kontak te maak. Dit was ‘n tempel met ‘n traptoring bo-op. Deur middel van die spiraaltrap rondom die toring kon die bo-punt daarvan bereik word. Dit is deur die priesters gebruik as ‘n plek waar hulle gemediteer en een met die kosmiese wêreld geword het. Waarnemings met die oog op sterrewiggelary is ook van daardie uitkykpunte af gedoen. Die vestiging van antieke Babilon word só in die Bybel beskryf:

“En die hele aarde het dieselfde taal gehad… En toe hulle wegtrek na die Ooste, vind hulle ‘n laagte in die land Sinear; en daar het hulle gaan woon… En hulle sê: Kom, laat ons vir ons ‘n stad bou en ‘n toring waarvan die spits tot aan die hemel reik; en laat ons vir ons ‘n naam maak, sodat ons nie oor die hele aarde verstrooid raak nie. Toe daal die Here neer om die stad en die toring te besien waaraan die mensekinders gebou het. En die Here sê: Daar is hulle nou een volk en het almal een taal! En dit is net die begin van hulle onderneming: nou sal niks vir hulle meer onmoontlik wees van wat hulle van plan is om te doen nie. Kom, laat Ons neerdaal en hulle taal daar verwar, sodat die een die taal van die ander nie kan verstaan nie. So het die Here hulle dan daarvandaan oor die hele aarde verstrooi; en hulle het opgehou om die stad te bou” (Gen 11:1-8).

Die vorm van internasionalisme wat in antieke Babilon gevestig is, het taalkundige [en dus ook sosiale] eenheid tussen verskillende volke in die hand gewerk, asook ekonomiese en politieke eenheid. Dit het aan daardie eerste wêreldryk ‘n magsbasis gebied wat hulle in staat sou stel om alle ander volke deur dwang by hulle ryk in te lyf, hulle ekonomieë te beheer en hulle  ook by ‘n heidense wêreldgodsdiens te betrek. Die mag wat hulle besig was om te bekom, was sodanig dat niks wat hulle van plan was om te doen, vir hulle onmoontlik sou wees nie.

Hierdie bose internasionaliseringsprogram was direk in stryd met God se orde van selfbeskikkende en onafhanklike nasies, daarom het Hy hulle eenheidshervormings op die kommunikasievlak laat verbrokkel en het die verskillende volke elk op hulle eie gaan woon sonder oorheersing deur ander. In dié situasie sou hulle nie net polities en ekonomies vry wees nie, maar ook godsdienstig vry om sonder dwang te besluit of hulle die ware God of die afgode wou dien.

Ten spyte van die verbrokkeling van die antieke Babiloniese ryk het Satan nooit sy planne vir ‘n alternatiewe wêreldorde van internasionale eenheid, in assosiasie met ‘n valse wêreldgodsdiens, laat vaar nie. Telkens in die geskiedenis is satanies-geïnspireerde pogings tot dié effek hervat. Die Babiloniese ryk is eers deur die Assiriese ryk opgevolg, en daarna deur die herstelde Babiloniese ryk van Nebukadnésar.

Hulle het dieselfde beginsels van magspolitiek, die onderwerping en inlywing van ander volke, gedwonge integrasie en ook die inskakeling by ‘n okkultiese staatsgodsdiens geïmplementeer. Hierna het die Meders en die Perse, die Grieke en die Romeine dieselfde model van wêreldheerskappy gevolg, en sal die komende Antichris dit ook op ‘n oortreffende wyse in sy wêreldregering doen. Die gees en invloed van Babilon leef dus voort tot in die eindtyd, omdat Satan aanhou met sy strategie vir die vestiging van ‘n goddelose en arrogante wêreldleier wat deur die mensdom vereer, nagevolg en aanbid moet word. Die huidige optrede van Irak, sy magspolitiek en rebelse houding teenoor Israel en die Christendom, is ook eg Babilonies.

Die Here se orde vir nasies bly, soos ook in die Nuwe Testament herbevestig, die bestaan van onafhanklike nasies wat duidelik van mekaar begrens is en dus self aanspreeklikheid vir hulle beleidsrigtings en dade moet aanvaar:

“En Hy het uit een bloed al die nasies van die mensdom gemaak om oor die hele aarde te woon, terwyl Hy vooraf bepaalde tye en die grense van hulle woonplek vasgestel het" (Hand. 17:26).

God se orde vir die nasies en die Babiloniese orde staan steeds teenoor mekaar in die wêreld.

God se oordele oor dié stad

In die lig van die voortgesette werkswyse van die koninkryk van die duisternis, rus God se oordele ook nog steeds op Babilon en sy bose metodes. Die absolute aard van die oordele wat die Here in die Ou Testament oor Babilon aangekondig het, is nog nooit ten volle vervul nie.

Babiloniese sameswerings, m.a.w. pogings tot die vestiging van onderdrukkende wêreldregerings, is nog nooit permanent beëindig nie, en het by herhaling in die geskiedenis voorgekom. Hieruit is dit duidelik dat die finale oordeel oor Babilon en sy antichristelike stelsel van wêreldheerskappy, nog toekomstig is. Dit word met profesieë oor die dag van die Here verbind, wat wesenlik eindtyds is. In die lig hiervan is dit duidelik waarom die Antichris se wêreldgodsdiens én sy wêreldryk in Openbaring 17 en 18 ook Babilon genoem word. Die vernietiging hiervan in die komende verdrukking sal die finale vernietiging van die eeue oue Babiloniese sameswering van Satan wees.

Profesieë oor die val van Babilon is só duidelik en absoluut dat daar geen tydperk in die vroeëre of latere Babiloniese en Assiriese geskiedenis aangetoon kan word toe dit ten volle vervul is nie. Vergelyk die volgende uitsprake:

“So sal dan Babel, die sieraad van die koninkryke, die trotse pronkstuk van die Chaldeërs, wees soos toe God Sodom en Gomorra omgekeer het. Mense sal daar in ewigheid nie woon nie, en dit sal van geslag tot geslag nie bewoon word nie; en die Arabier sal daar geen tent opslaan nie, en geen herders sal hulle vee daar laat lê en rus nie. Maar daar sal boskatte lê, en hulle huise sal vol uile wees; en volstruise sal daar hou, en veldduiwels daar rondspring. En wildehonde sal huil in sy kastele en jakkalse in sy vreugdepaleise; en naby is sy tyd om te kom” (Jes. 13:19-22).

Jeremia sê oor die verwoesting van Babilon:

“En hulle sal uit jou geen klip neem vir ‘n hoek of ‘n klip vir fondamente nie; want jy sal ewige wildernisse wees, spreek die Here… Gaan uit hom uit, my volk, en red elkeen sy lewe van die toorngloed van die Here! En Jeremia het vir Serája gesê: As jy in Babel kom, dink daaraan en lees al hierdie woorde; en sê: O Here, U het oor hierdie plek gespreek om dit uit te roei, sodat daar geen inwoner, mens sowel as dier, sal wees nie, maar dat dit ewige wildernisse sal wees. En as jy hierdie boek klaar gelees het, moet jy ‘n klip daaraan vasmaak en dit binne-in die Eufraat gooi en sê: So sal Babel sink en nie weer opkom nie weens die onheil wat Ek oor hom bring” (Jer. 51:26, 45, 61-64).

Dr. J.A. Seiss het in sy Lectures on the Apocalypse in 1865 reeds gesê dat die letterlike stad Babilon herbou sal moet word sodat die Here dit soos Sodom en Gomorra totaal kan vernietig om van geslag tot geslag nooit weer bewoon te word nie. Hierdie vernietiging is ‘n eindtydse gebeurtenis wat volgens Jesaja 13:6 in “die dag van die Here” sal plaasvind en met die slag van Armagéddon aan die einde van die groot verdrukking sal saamval.

Clarence Larkin het in sy boek Dispensational Truth in 1918 aangetoon dat Babilon nog nooit heeltemal vernietig en onbewoon was nie. Jeremia (51:26) se profesie dat daar ná die finale vernietiging geen boustene van Babel se ruïnes gebruik sal word nie, moet nog vervul word. Inderwaardheid is talle dorpe en stede reeds met boustene uit die puinhope van Babel opgerig, insluitende vier hoofstede. Voordat die huidige herbouing van Babilon in 1978 begin het, is daar ook deur mense in die omgewing aansienlike hoeveelhede bakstene vir bouwerk van dié terrein af verwyder. Die feit dat van die ou fondamente tans weer herbou word, dui ook daarop dat Babilon se finale vernietiging nog toekomstig is.

Internasionale sentrum

As ekonomiese, politieke en vermaaklikheidsentrum sal die herboude Babilon volgens Openbaring 18 teen die einde van die groot verdrukking ‘n groot rol speel. Daar kan verwag word dat wanneer die Antichris dit tot sy hoofstad verklaar, bouprojekte gelyktydig deur alle nasies daar onderneem sal word om hulle diplomatieke en ekonomiese gesantskappe te akkommodeer. Die stad sal ‘n kosmopolitiese karakter aanneem, en in die kort ryk van die dier ‘n samevloeiingspunt vir verskeie tale en kulture wees.

Hier het die verskillende volke met die taalverwarring uitmekaar gegaan, en dit sal nie verbasend wees as ‘n poging aangewend word om hulle weer hier bymekaar te bring nie! Soos Babilon van ouds, moet hulle deur ‘n gemeenskaplike visie en die najaag van gemeenskaplike ideale in ‘n nuwe eenheidsverband saamgevoeg word. In die dae van antieke Babilon, 4 500 jaar gelede, is die heel eerste Verenigde Nasies-konferensie op rekord op die vlaktes van Sinear gehou. Die afgevaardigdes het gesê:

“Kom, laat ons vir ons ‘n stad bou en ‘n toring waarvan die spits tot aan die hemel reik; en laat ons vir ons ‘n naam maak, sodat ons nie oor die hele aarde verstrooid raak nie” (Gen. 11:4).

In moderne tye sal hierdie deklerasie van voorneme moontlik só klink:

“Kom, laat ons saamwerk en vir ons in die middelpunt van die aarde, tussen die Ooste en die Weste, ‘n stad bou wat ‘n simbool van wêreldeenheid sal wees. Laat ons ‘n universele godsdiens beoefen waarin die mens onbeperkte geleenthede het om op die leer van goddelikheid uit te styg. Laat ons vir onsself een monetêre stelsel, een regering en een maatskaplike orde van wêreldburgers vestig. Alleen dán sal daar harmonie en eenheid onder alle mense wees, en sal hulle nie in selfgesentreerde en onafhanklike nasionale groepe oor die aarde verstrooi raak en mekaar beveg nie.”

Die ideologie van die moderne toring van Babel is wêreldwyd reeds goed gevestig. Die finale implementering daarvan sal in groot haas en te midde van koorsagtige entoesiasme geskied. Teen die einde van die groot verdrukking sal die boosheid in Babilon geen perke ken nie en van kwaad tot erger voortwoed. Openbaring 18:5 sê dat die sondes van Babilon, soos dié van Sodom en Gomorra, tot aan die hemel sal reik. Hulle sal die maat van hulle sondes vol maak.

Saddam Hoesein en die herbouing van Babilon

Hoewel Saddam Hoesein ‘n groot rol in die aanvoring van Babilon se herbouing gespeel het, is hy maar net een van die baie voorlopers van die Antichris. Die volgende eienskappe van die Antichris kan ook in hom waargeneem word:

·      Hy bou skrikwekkende wapenarsenale op, insluitende chemiese en bakteriologiese wapens.

·      Hy koester geweldige Jodehaat en verag ook die Christendom.

·      Hy is teen gematigde Arabiere gekant wat nie sy radikale beleidsrigtings steun nie.

·      Hy is ‘n diktator wat sy eie mense én ander nasies harteloos onderdruk.

·      Hy het geen probleem om ‘n wêreldoorlog te ontketen en groot rampe te veroorsaak nie.

·      Hy herbou Babilon as deel van sy pogings om die roem van Nebukadnésar se Babiloniese ryk te laat herleef.

Die drome van Saddam Hoesein sal nie tydens sy eie bewind verwesenlik word nie, maar wanneer die Antichris kom sal hy op ‘n dramatiese wyse die ryk van Babel herstel en hierdie drome vir ‘n tyd lank waar maak.

Geen plaasvervanger vir Babilon

Die duidelike aard van die profesieë oor Babilon maak dit nie moontlik om dit op ‘n ander stad of land oor te dra nie. Daar is Bybelverklaarders wat beweer dat Rome die plek van Babilon inneem, terwyl daar ook diegene is wat die betrokke profesieë op die Verenigde State van Amerika as die groot handelsland van die eindtyd oordra. As gevolg hiervan beweer hulle dat Amerika binne een uur in ‘n kernaanval vernietig gaan word.

Dit is egter alles voorbeelde van ‘n onbybelse vervangingsteologie. Babilon is nog steeds waar dit in antieke tye was, en word trouens weer herbou. Wat meer is, hierdie stad is in die algemene landstreek wat die Bybel as die oorsprong van die Antichris aandui. Hy is die Assiriër of die Koning van die Noorde (Jes. 10:12-14; Dan. 11:31-45).

Hou eerder verwikkelinge in die Midde-Ooste dop, veral in Israel, Sirië en Irak, asook in stede soos Jerusalem en Babilon, want die openbaring van die Antichris sal hier plaasvind.

Hoewel die moderne Babilon nie lank herbou sal wees wanneer die Antichris dit tot sy wêreldhoofstad verklaar nie, sal dit die bakermat en polsslag van die komende neo-Babiloniese wêreldsamelewing met sy sonde-kultuur wees. Die Antichris se drie magsbasisse sal hier gevestig word deurdat die wêreldregering, die elektronies-beheerde internasionale markte, asook die alliansie van wêreldgodsdienste, hier gevestig sal word. In Sag. 5:5-11 word gesê dat die godsdienssentrum vir die vrou wat goddeloosheid genoem word, in Sinear [Babilonië] opgerig sal word. Babilon sal dus die setel van die sataniese nuwe wêreldorde wees.

Die vernietiging van Babilon

Aan die einde van die groot verdrukking sal die finale ondergang van die herboude Babilon skielik aanbreek. Johannes stel dit in Openbaring 18 só:

“En ná hierdie dinge het ek ‘n engel sien neerdaal uit die hemel, met groot mag… En hy het met ‘n groot stem kragtig uitgeroep en gesê: Geval, geval het die groot Babilon en dit het geword ‘n woonplek van duiwels en ‘n versamelplek van allerhande onreine geeste en ‘n versamelplek van allerhande onreine en haatlike voëls, omdat die nasies gedrink het van die wyn van die grimmigheid van haar hoerery, en die konings van die aarde met haar gehoereer het, en die handelaars van die aarde ryk geword het deur die mag van haar weelderigheid. “En ek het ‘n ander stem uit die hemel hoor sê: Gaan uit haar uit, my volk, sodat julle nie gemeenskap met haar sondes mag hê en van haar plae ontvang nie. Want haar sondes reik tot aan die hemel, en God het haar ongeregtighede onthou… “…haar plae [sal] op een dag kom: dood en droefheid en honger; en met vuur sal sy verbrand word, want sterk is die Here God wat haar oordeel. En die konings van die aarde wat met haar gehoereer en weelderig geleef het, sal oor haar ween en oor haar weeklaag wanneer hulle die rook van haar verbranding sien, terwyl hulle ver weg staan uit vrees vir haar pyniging en sê: Wee, wee jou, o groot stad Babilon, o sterk stad, want in een uur het jou oordeel gekom! … En elke stuurman en die hele menigte op die skepe, en die matrose en almal wat die see bevaar, het ver weg gaan staan en het uitgeroep toe hulle die rook van haar verbranding sien… “En een sterk engel het ‘n klip opgetel soos ‘n groot meulsteen en dit in die see gegooi en gesê: So, met ‘n vaart, sal Babilon, die groot stad, neergegooi word en nooit meer gevind word nie… want deur jou towery is al die nasies verlei. En die bloed van profete en heiliges is in haar gevind.

Uit hierdie gedeelte is dit duidelik dat daar nie van ‘n geleidelike verval en agteruitgang van die stad oor eeue heen gepraat word nie. Die vernietiging van Babilon sal in een uur plaasvind. Soos in die geval van Sodom en Gomorra, sal dit deur vuur verteer word. Dit sal met ‘n groot aardbewing en aanhoudende donderslae en weerlig gepaard gaan, soos in Openbaring 16 beskryf:

“En daar het stemme gekom en donderslae en bliksemstrale, en daar het ‘n groot aardbewing gekom soos daar nog nie gewees het vandat die mense op die aarde was nie – so ‘n geweldige groot aardbewing… En die groot Babilon is in gedagtenis gebring voor God, om haar te gee die beker met die wyn van die grimmigheid van sy toorn” (Op. 16:18-19).

Wanneer hierdie aardbewing plaasvind, sal die aarde ook onder Babilon oopskeur en terselfdertyd sal die stad deur vuur en swael verteer word. Dit sal met ‘n gedruis in ‘n poel van vuur wegsink om nooit weer opgebou of bewoon te word nie. Die rook van haar verbranding sal donker wolke oor die vlaktes van Sinear vorm wat selfs van skepe af op die Persiese Golf gesien sal kan word. Die handelaars en seevaarders sal almal die verwoesting van hierdie stad met sy rykdom, prag en praal beween.

Op die plek waar Babilon gestaan het, sal net ‘n verlate krater wees. Oorblyfselfs van sy verwoeste paleise en kastele sal in die krater gesien kan word, maar dit sal net ‘n skuilplek vir demone, wilde diere en onrein voëls wees. ‘n Onheilspellende stilte sal gedurende die vrederyk hier heers, en niemand sal ooit weer hier woon of selfs net hier oornag nie. Die Arabiese veewagters wat in die omgewing vertoef, sal sorg dat hulle in die aand voor donker van hierdie grillerige plek af weg is (Jes. 13:19-20).

Dit is die uiteinde van ‘n koninkryk, ‘n ideologie én ‘n gemeenskap wat die rug op God gedraai, sy gesag en genade versmaai, en in openlike rebellie teen Hom geleef het. In wêreldryke van hierdie aard, asook in ‘n valse wêreldgodsdiens waarin verhoudinge met heidense godsdienste gesmee word, het die kinders van God niks verloor nie. Die opdrag aan hulle is duidelik:

“Gaan uit haar uit, my volk, sodat julle nie gemeenskap met haar sondes mag hê en van haar plae ontvang nie” (Op. 18:4).

Dit is skrikwekkend en haas ondenkbaar dat die moderne wêreldleiers ten spyte van al die historiese feite tot hulle beskikking, sowel as die profetiese voorkennis in die Bybel, voortgaan om ‘n Babiloniese nuwe wêreldorde te vestig. Behalwe vir die onwerkbaarheid daarvan, skep hulle duidelik die strukture vir die Antichris se wêreldregering, wêreldgodsdiens en wêreldekonomie. Die Europese nasies bou geesdriftig saam aan die eindtydse Babiloniese wêreldregering deur van hulle nasionale soewereiniteit afstand te doen en ‘n belangrike deel van hulle regeringsmagte aan die Europese Parlement oor te dra. ‘n Gemeenskaplike Europese geldeenheid is reeds in gebruik en baan die weg vir nog meer en verreikende hervormings in die toekoms.

Terselfdertyd word in die res van die wêreld strukture vir Asiatiese eenheid, Arabiese eenheid, Amerikaanse eenheid en Afrika eenheid geskep. Wanneer hierdie strukture sterk genoeg funksioneer, sal hulle as laaste stap hulle krag en mag ter wille van wêreldeenheid saamvoeg.

In die komende Europees/ Midde-Oosterse ryk sal die verskillende leiers van al hulle magte afstand doen en dit aan die Antichris oordra:

“Hulle het een gesindheid en sal hulle krag en mag oorgee aan die dier" (Op. 17:13).

Dieselfde sal ook deur ander wêreldleiers gedoen word, en saam sal hulle aan die Antichris se nuwe wêreldhoofstad, Babilon, bou. Dit wat deur hulle as ‘n simbool van vrede, eenheid en internasionale versoening gesien sal word, sal Satan se groot eindtydse komplot wees om die hele wêreld onder sy direkte beheer te kry. Oor hierdie bose, Babiloniese ryk sal God se oordele nie sluimer nie.



17. Die Wederkoms van Christus

(Openbaring 19)

Tydens die slag van Armagéddon, op die laaste dag van die groot verdrukking, sal Jesus Christus op ‘n wit perd op aarde verskyn, gevolg deur ‘n hemelse leër en al sy heiliges, en tot die stryd teen sy vyande toetree:

“Toe het ek die hemel geopend gesien; en daar was ‘n wit perd, en Hy wat daarop sit, word genoem Getrou en Waaragtig, en Hy oordeel en voer oorlog in geregtigheid. En sy oë was soos ‘n vuurvlam, en op sy hoof was baie krone; en Hy het ‘n Naam wat geskrywe is, wat niemand ken nie, behalwe Hy self. En Hy was bekleed met ‘n kleed wat in bloed gedoop was, en sy Naam is: Die Woord van God. En die leërs in die hemel het Hom gevolg op wit perde, bekleed met wit en rein fyn linne. En uit sy mond gaan daar ‘n skerp swaard om die nasies daarmee te slaan; en Hy sal hulle met ‘n ysterstaf regeer… “En Hy trap die parskuip van die wyn van die grimmigheid en van die toorn van God, die Almagtige. En Hy dra op sy kleed en op sy heup die Naam wat geskrywe is: Die Koning van die konings en die Here van die here. “En ek het een engel sien staan in die son; en hy het met ‘n groot stem uitgeroep en vir al die voëls gesê wat in die middel van die lug vlieg: Kom hierheen en versamel julle tot die maaltyd van die grote God, dat julle kan eet die vlees van konings en die vlees van owerstes oor duisend en die vlees van sterkes en die vlees van perde en van die wat daarop sit, en die vlees van almal, vrymense sowel as slawe, klein sowel as groot. “En ek het die dier en die konings van die aarde en hulle leërs versameld gesien, om oorlog te voer teen Hom wat op die perd sit, en teen sy leër. En die dier is gevange geneem, en saam met hom die valse profeet wat die tekens in sy teenwoordigheid gedoen het, waarmee hy húlle verlei het wat die merk van die dier ontvang en sy beeld aanbid het. Lewend is die twee gewerp in die vuurpoel wat met swawel brand. En die ander is gedood met die swaard wat uit die mond gaan van Hom wat op die perd sit; en al die voëls is versadig van hulle vlees" (Op. 19:11-21).

Die wederkoms van Jesus wat in Openbaring 19 beskryf word, sal soos die weerlig van oral af gesien kan word, maar fisies kom Hy na Jerusalem terug. Net ná sy hemelvaart het twee engele aan die groep mense op die Olyfberg gesê: “Galilése manne, waarom staan julle en kyk na die hemel? Hierdie Jesus wat van julle opgeneem is in die hemel, sal net so kom soos julle Hom na die hemel sien wegvaar het” (Hand. 1:11). Sagaria beskryf die wederkoms van Jesus só:

“En in dié dag sal sy voete staan op die Olyfberg wat voor Jerusalem lê, aan die oostekant; en die Olyfberg sal middeldeur gesplyt word van oos na wes tot ‘n baie groot dal; en die een helfte van die berg sal wegwyk na die noorde en die ander helfte na die suide. En julle sal vlug in die dal van my berge – want die dal van die berge sal loop tot by Asal – en julle sal vlug soos julle gevlug het vir die aardbewing in die dae van Ussía, die koning van Juda. Dan sal die Here my God kom, al die heiliges met U!” (Sag. 14:4-5).

Die Here Jesus kom dus saam met sy heiliges wat voor die verdrukking reeds weggeraap en met Hom verenig is. Paulus het aan die gemeente gesê: “Wanneer Christus, wat ons lewe is, geopenbaar word, dan sal julle ook saam met Hom in heerlikheid geopenbaar word” (Kol. 3:4).

Versoening met Israel

By hierdie geleentheid, wanneer die Olyfberg sal oopskeur en geweldige aardbewings oor die hele wêreld voorkom, sal daar ‘n baie dramatiese versoening tussen Jesus en die oorblyfsel van Israel plaasvind. Tydens die monstering van antichristelike magte in en om Jerusalem, asook in ander dele van Israel en die Midde-Ooste, sal die Jode wat in die woestyn ontvlug het, ten spyte van die groot gevaar wat dit vir hulle sal inhou, na die Olyfberg optrek om die koms van die Messias te aanskou.

Hulle sal volgens die profesieë in Daniël 12 weet dat daar 3½ jaar sal verloop sedert die dag dat die valse messias hom in die tempel tot God verklaar het, totdat die ware Messias sy verskyning sal maak. Daniël 12:11 sê: “En van die tyd af dat die voortdurende offer afgeskaf en die ontsettende gruwel opgerig word, sal 1290 dae verloop.” Net voordat die Groot Versoendag van die einde van dié tyd aanbreek, sal hulle ongewapend in naakte geloof na die Olyfberg optrek.

Tydens die benoudheid van die groot oorlog van Armagéddon sal hulle na Jerusalem gaan. In ‘n stadium sal hulle uitwissing in die gesig staar en dink dat hulle hoop verlore is, dat dit klaar is met hulle. Dan sal die Messias egter kom, die Olyfberg sal middeldeur split en die duisternis van God se oordele oor die vyande van Christus en van Israel toesak. Die optrekkende Jode sal hulle toevlug in die rotsskeure van die Olyfberg neem om die agtervolgende leërs van die Antichris te ontkom.

Die Jode sal baie verbaas wees om op dié dag te sien dat hulle Messias, soos deur Sagaria beskryf, merke in sy hande het. Wanneer hulle die spykermerke in Jesus se hande sien, sal hulle vra: “Watter wonde is daar tussen u hande?” Dan sal Hy antwoord: “So is Ek geslaan in die huis van my vriende” (Sag. 13:6). Dit sal ‘n hartroerende oomblik wees wanneer Israel groot berou oor hulle sondes sal hê, en veral oor die feit dat hulle vaders die ware Messias tydens sy eerste koms vals beskuldig en verwerp het.

Verwysende na sy versoening met die oorblyfsel van die volk Israel, sê die Here: “Ek sal die skuld van hierdie land op een dag uitdelg” (Sag. 3:9). In Sagaria 13:1 word dit só beskryf:

“In dié dag sal daar ‘n geopende fontein wees vir die huis van Dawid en vir die inwoners van Jerusalem teen sonde en onreinheid.”

Jesus sal die gelouterde, voortvlugtende en treurende oorblyfsel van sy volk aanneem en troos deur te sê: “Dit is my volk!” Hulle sal in antwoord hierop uitroep: “Die Here, my God!” (Sag. 13:9). Jesaja sê: “Maar vir Sion kom Hy as Verlosser en vir die wat in Jakob hulle bekeer van oortreding, spreek die Here” (Jes. 59:20). Paulus sê: “…en so sal die hele Israel gered word, soos geskrywe is: Die Verlosser sal uit Sion kom en sal die goddelooshede van Jakob afwend” (Rom. 11:26).

Die gerig met die nasies

Wanneer die Here Jesus sy voete op die Olyfberg sit, sal die duisternis van God se oordele oor die aarde toesak. Dit sal ‘n fisies waarneembare duisternis wees, soos tydens sy kruisiging toe dit in die middel van die dag drie ure lank donker was:

“En in dié dag sal daar geen lig wees nie… maar teen die aand [dit is laat middag] sal dit lig word” (Sag. 14:6-7).

Die Here sal sy vyande tref met die swaard wat uit sy mond uitgaan. Hy sal net ‘n woord spreek wat tot hulle ondergang sal lei. In die donkerte sal hulle nie die Israeliete verder kan agtervolg nie en ook nie enige poging kan aanwend om Christus en sý leërs aan te val nie. In plaas daarvan sal hulle mekaar begin doodmaak:

“Want Ek sal al die nasies versamel om oorlog te voer teen Jerusalem… En die Here sal uittrek en stryd voer teen dié nasies soos op die dag van sy stryd, die dag van oorlog. En in dié dag sal sy voete staan op die Olyfberg wat voor Jerusalem lê, aan die oostekant… En dit sal die plaag wees waarmee die Here al die volke sal tref wat opgetrek het om teen Jerusalem te veg: Hy sal hulle vlees laat wegteer, terwyl hulle nog op hul voete staan; en hulle oë sal wegteer in hulle holtes, en hulle tong wegteer in hulle mond. En in dié dag sal ‘n groot verwarring van die Here onder hulle kom, sodat die een die hand van die ander sal gryp, en die hand van die een hom sal verhef teen die hand van die ander” (Sag. 14:2-4, 12-13).

Die wyse waarop die nasies versamel sal word, sal wees deur bose geeste los te laat wat hulle in die verhardheid van hulle bose harte verder sal verlei om op te trek na die Midde-Ooste en teen Christus en sy hemelse leër, asook teen Israel, oorlog te voer. Johannes sê hierdie onreine geeste is “geeste van duiwels wat tekens doen, wat uitgaan na die konings van die aarde en die hele wêreld, om hulle te versamel vir die oorlog van daardie groot dag van die almagtige God. En hulle het hul versamel op die plek wat in Hebreeus genoem word Armagéddon” (Op. 16:14-16).

Dit sal ‘n donker en tragiese dag vir die goddelose nasies en hulle leërs wees, want vreeslik is dit om te val in die hande van die lewende God.

“Kyk, die dag van die Here kom, verskriklik, met grimmigheid en toorngloed, om die aarde ‘n woesteny te maak en sy sondaars daaruit te verdelg. Want die sterre van die hemel en sy Orions sal hulle lig nie laat skyn nie; die son is duister by sy opgang, en die maan laat sy lig nie skyn nie. En Ek sal aan die wêreld sy boosheid besoek, en aan die goddelose hulle ongeregtigheid; en Ek sal die trots van die vermeteles laat ophou en die hoogmoed van tiranne verneder. En Ek sal sterwelinge skaarser maak as fyn goud, en mense as goud van Ofir” (Jes. 13:9-12). “Die dag van die Here kom, want hy is naby – ‘n dag van duisternis en donkerheid, ‘n dag van wolke en wolkenag… Want die dag van die Here is groot en uitermate vreeslik, en wie kan dit verdra?” (Joël 2:1-2, 11). “Want kyk, in dié dae en in dié tyd wanneer Ek die lot van Juda en Jerusalem verander, sal Ek al die nasies versamel en hulle na die dal van Josafat laat aftrek, om daar met hulle ‘n strafgerig te hou” (Joël 3:1-2).

Verdelging van die Antichris en die valse profeet

Die Antichris se laaste groot teiken sal Christus self en sy hemelse leërmag op die dag van sy wederkoms wees. Hy sal besef dat Jesus se koms die einde van sy koninkryk sal beteken, daarom sal hy alles in die stryd werp om teen die ware Messias te veg.

Dit sal ‘n totaal futiele poging wees, omdat Jesus die Koning van die konings is, wat alle mag in die hemel én op aarde het. Die Antichris sal deur hierdie konfrontasie sy eie ondergang sowel as dié van sy volgelinge bewerkstellig. Dit sal nie ‘n lang en hewige stryd wees nie, maar ‘n oombliklike verdelging van die vyandelike magte wat dit sal waag om teen Christus te veg. Daniël sê hierdie magtige koning wat ‘n skrikbewind op aarde gevoer het, “sal aan sy einde kom, en daar sal vir hom geen helper wees nie” (Dan. 11:45).

In Openbaring 19:20 word dit duidelik gestel dat die Antichris en die valse profeet op die dag van Christus se wederkoms gevang en lewendig in die hel gewerp sal word. Die plek waar hierdie konfrontasie en oordeel sal plaasvind, is uit ‘n Bybelse oogpunt baie betekenisvol. Dit sal volgens Joël 3 in die dal van Jósafat wees, wat die Kidronvallei tussen die Olyfberg en die Tempelberg is. Josafat beteken Die Here oordeel.

Die spruit Kidron was in Bybelse tye die oostelike grens van Jerusalem. Die naam daarvan beteken die swart spruit as gevolg van die vuil afvalwater wat hierin gevloei het. Dit was ‘n onooglike terrein wat ook ‘n massa-begraafplaas vir armes was. Afgode is ook dikwels hier vernietig en tot stof fyngemaal. Van die godvresende koning Josía word gesê:

“En hy het die Asjéra uit die huis van die Here buitekant Jerusalem uitgebring na die spruit Kidron en dit by die spruit Kidron verbrand en dit tot stof vermaal… Hy het ook die Tofet verontreinig wat in die dal van die kinders van Hinnom was" (2 Kon. 23:6, 10).

Die Kidrondal sluit suid van die stad by die Hinnomdal aan, en staan daarvandaan as die vuurdal bekend. Die Hinnomdal (ge Hinnom) is die dal van die seuns van Hinnom. Hierin was die Tofet waar die afvallige Israeliete hulle kinders deur vuur aan die afgod Molog geoffer het. Afval uit die stad is ook hier gestort en aan die brand gesteek. Weens die houtstapels vir die offer van die kinders aan Molog, en ook as gevolg van die brandende afval, het die dal van Hinnom ‘n simbool van die hel geword. In die Talmoed, ‘n Joodse boek van godsdienstige oorleweringe, word gesê dat een van die poorte na die hel in die dal van Hinnom is, op ‘n plek waar rook tussen twee palmbome uit die grond opstyg.

Op grond van dié beskouing is die naam van hierdie dal in die Nuwe Testament van ge Hinnom na gehenna verander. Dit beteken die helse vuur (Matt. 5:22). Die Here het gesê dat hierdie dal se naam na Moorddal verander sou word:

“Daarom, kyk, daar kom dae, spreek die Here, dat nie meer gesê sal word: Tofet en die dal van die seuns van Hinnom nie, maar Moorddal. En hulle sal in Tofet begrawe, omdat daar geen plek sal wees nie. En die lyke van hierdie volk sal dien as voedsel vir die voëls van die hemel en die diere van die aarde sonder dat iemand hulle skrikmaak” (Jer. 7:32-33).

Hierdie dal sou sinoniem met ‘n plek van dood, verderwing, vertering deur wurms en van verbranding word, daarom is die naam vir die hel, gehenna, hiervan afgelei. Jesaja verwys ook na die aaklige lot van die mense wat van God afvallig word:

“En hulle sal uitgaan en die lyke sien van die mense wat teen My opgestaan het; want hulle wurm sal nie sterwe en hulle vuur sal nie uitgeblus word nie, en hulle sal afgryslik wees vir alle vlees” (Jes. 66:24).

Die feit dat die dal van Kidron en Hinnom op die dag van die wederkoms van Jesus vol vyandige magte sal wees, en daardie omgewing ook die ontmoetingspunt tussen ‘n hemesle leër en die leërs van die Antichris sal wees, bring mee dat die twee groot eindtydse afgode van die hele mensdom, die Antichris en die valse profeet, ook hier in die openbaar verdelg gaan word en in die helse vuur sal neerdaal.

Die binding van Satan

Nadat die vyande van God oorwin is en die Antichris saam met die valse profeet en hulle volgelinge geoordeel is, word die duiwel in ‘n plek van bewaring opgesluit:

“En ek het ‘n engel uit die hemel sien neerdaal, met die sleutel van die afgrond en ‘n groot ketting in sy hand. En hy het die draak gegryp – die ou slang wat die duiwel en Satan is – en hy het hom gebind duisend jaar lank, en hom in die afgrond gewerp en hom toegesluit en dit bo hom verseël, sodat hy die nasies nie meer sou verlei totdat die duisend jaar voleindig is nie. Daarna moet hy dan ‘n kort tydjie ontbind word” (Op. 20: 1-3).

Die beskrywing van die binding van die duiwel vorm ‘n eenheid met die gebeure in Openbaring 19, en is dus een van die gevolge van die wederkoms van Jesus. Dit vind net ná die finale oordeel oor die Antichris en die valse profeet plaas, en is nie ‘n gebeurtenis wat van hierdie konteks losgemaak, duisende jare teruggeskuif en op die bedeling van die kerk van toepassing gemaak kan word nie. Aan die kruis is die oorwinning oor die duiwel wél in beginsel behaal, en ons kan dit ook in die geloof aanneem en ‘n oorwinnende lewe lei.

Dit beteken egter nie dat die Satan op Gólgota vernietig of van die stryd uitgeskakel en iewers ingekerker is nie. Inteendeel, hy het ‘n magsposisie in die wêreld (1 Joh. 5:19) en hy loop soos ‘n brullende leeu rond en kyk wie hy kan verslind (1 Pet. 5:8). Hierdie waarskuwing word aan Christene gerig, sodat hulle waaksaam en nugter kan bly en hulleself met die geestelike wapenrusting van God beklee. Ons kán in die oorwinning van Gólgota leef, maar dit sal nie sonder hewige stryd en aanslae deur die sielevyand gebeur nie.

Die vrede van die Here wat ons as verlostes ervaar, beteken nie dat ons reeds in die duisendjarige vrederyk is nie. Die huidige stryd teen die duiwel en sy bose magte is nie te versoen met ‘n toestand waarin hy gebind is en dit bo hom verseël is sodat hy nie die nasies kan verlei nie. Ons is nog nie in só ‘n situasie van vrede nie, maar in ‘n stryd wat reeds deur die hele Nuwe Testamentiese bedeling voortduur en in die komende verdrukking ongekende afmetings sal aanneem (Matt. 10:34). Satan self sal die nasies aanhits om tot militêre geweld oor te gaan, na die Midde-Ooste op te trek, Israel te probeer uitwis en selfs teen die Here en sy leërs te veg.

Dit is eers met die wederkoms dat die magspel van die sataniese driemanskap vernietig, twee van hulle in die vuurpoel gewerp en die draak in ‘n verseëlde plek aan kettings van duisternis oorgegee sal word om vir die eindoordeel in bewaring gehou te word (vgl. 2 Pet. 2:4). Hier moet hy ‘n duisend jaar lank bly.

Die troon van heerlikheid

Mattheus verwys na die oordeel oor die nasies wanneer Christus ná sy wederkoms op sy troon van heerlikheid sal sit:

“En wanneer die Seun van die mens in sy heerlikheid kom en al die heilige engele saam met Hom, dan sal Hy op sy heerlike troon sit; en voor Hom sal al die nasies versamel word, en Hy sal hulle van mekaar afskei soos die herder die skape van die bokke afskei” (Matt. 25:31-32).

Hierdie oordeel sal ook met ‘n herordening van die internasionale gemeenskap gepaard gaan, en volke sal hulle posisie verkry of verbeur op grond van hulle vroeëre verhouding teenoor Israel. Die nasies sal nie, soos in die Antichris se Babiloniese wêreldorde, deurmekaar en geïntegreerd woon nie, maar elk in sy eie land. Wanneer die skrik van die Here by Armagéddon op hulle val, “sal hulle elkeen draai na sy eie volk toe en elkeen vlug na sy land toe” (Jes. 13:14).

Grense sal dan weer tussen volke en nasies ingestel en gehandhaaf word, omdat dit God se ordening vir volke is. In só ‘n stelsel sal alle volke nasionale sekuriteit hê deurdat hulle gebiedsintegriteit en selfbeskikkingsreg verseker sal wees. Daar sal geen oorheersing van een volk deur ‘n ander wees nie, gevolglik sal elkeen se taal en kultuur binne sy eie gebied kan gedy.

Die Bruilofsmaal van die Lam

Ná die wederkoms sal die bruilofsmaal van die Lam op die aarde plaasvind. Johannes sê:

“Laat ons bly wees en ons verheug en aan Hom die heerlikheid gee, want die bruilof van die Lam het gekom en sy vrou het haar gereed gemaak. En aan haar is gegee om bekleed te wees met ryn en blink fyn linne, want die fyn linne is die regverdige dade van die heiliges. Toe sê hy vir my: Skryf – salig is die wat genooi is na die bruilofsmaal van die Lam" (Op. 19:7-9).

Die huwelik van die Lam en sy bruid sal in ‘n hemelse ivoorpaleis plaasvind:

“U troon, o God, is vir ewig en altyd; die septer van u koninkryk is ‘n regverdige septer… Al u klere is mirre en alewee en kassie; uit ivoorpaleise maak snarespel U bly. Dogters van konings is onder u staatsdogters; die koningin staan aan u regterhand in goud van Ofir… Louter heerlikheid is die Koning se dogter daarbinne; van gouddraad is haar kleding. In veelkleurige gewade word sy na die Koning gelei… Hulle word gelei met vreugde en gejuig; hulle gaan in die Koning se paleis in” (Ps. 45:7-16).

Tydens die wederkoms sal Jesus reeds met sy bruid verenig wees, omdat sy sewe jaar tevore na Hom weggeraap is. Die huweliksbevestiging in die hemelse ivoorpaleis sal dan al afgehandel wees, maar die onthaal ná die troue, die bruilofsmaal van die Lam, sal op aarde plaasvind.

Met die wederkoms sal die bruid in die oomblik van Christus se grootste triomf deel wanneer Hy as Koning van die konings na hierdie aarde terugkeer, die mag van die vyand verbreek en ‘n regering van geregtigheid tot stand bring waarin sy diensknegte saam met Hom sal regeer. Die bruilofsmaal sal ‘n luisterryke geleentheid wees wat deur baie genooide gaste bygewoon sal word, onder andere die bekeerde oorblyfsel van die volk Israel wat kort tevore die Here Jesus as Messias aanvaar het. Hulle blydskap en vreugde in die Here sal volkome wees.

Hierna sal Jesus, die Messias-Koning, die troon van Dawid herstel en die lank verwagte Messiasryk vestig, waarna tereg as die duisendjarige vrederyk verwys word. Sy getroue diensknegte sal saam met Hom as konings regeer. Aan diegene wat as getuies en gestuurdes van Christus in hierdie bedeling getrou bevind is, sal Hy sê:

“Mooi so, goeie dienskneg; omdat jy in die minste getrou gewees het, moet jy gesag hê oor tien stede” (Luk. 19:17).

Aan ‘n ander een wat minder produktief vir sy Heer gearbei het, sal Hy sê: “En jy moet wees oor vyf stede” (Luk. 19:19).

Ons het nóú die geleentheid om onsself aan die Here toe te wy en vir Hom te werk. By die wederkoms sal Hy ons hiervoor beloon deur genadeloon aan ons toe te ken, en in sy vrederyk sal ons saam met Hom regeer.

Sommige mense neem nie Christus se opdrag tot diensbaarheid ernstig op nie. Hy het aan sy dissipels gesê: “Julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom, en julle sal My getuies wees in Jerusalem sowel as in die hele Judéa en Samaria en tot aan die uiterste van die aarde” (Hand. 1:8). Die Here Jesus se sending na die aarde moet dus deur ons voortgesit word totdat alle mensse die boodskap van sy reddende genade gehoor het. Hy het gesê: “Soos die Vader My gestuur het, stuur Ek julle ook” (Joh. 20:21).

In die proses moet ons ook bereid wees om sy smaad te dra (Heb. 13:13) deurdat ons nie vir vervolging en lyding ter wille van die evangelie sal terugdeins nie. Aan die vervolgde Christene van die eerste eeu sê Paulus dat as ons saam met Christus ly, ons ook saam met Hom verheerlik sal word (Rom. 8:17; Fil. 1:29; Hand. 14:22).

Wil jy met vrymoedigheid voor die Koning van die konings verskyn wanneer Hy kom? Moet dan nie nou net aan jouself dink, ‘n lae profiel in die werk van die Here handhaaf, en huiwer om ‘n standpunt vir die evangelie van verlossing in te neem indien dit vir jou vervolging of spot mag meebring nie. Sulke mense sal óf weggewys word weens hulle onvrugbare en dooie geloof, óf hulle sal dalk gered word asof deur vuur heen en met lëe hande voor die Here verskyn.

Die oomblik van Jesus Christus se verskyning in heerlikheid is baie naby. Beywer jou om op daardie dag waardig voor Hom bevind te word en ook in sý koninkryk saam met Hom te regeer.



18. Die Duisendjarige Vrederyk

(Openbaring 20)

In die volgende gedeelte van Openbaring 20 word die duisendjarige ryk ses keer genoem:

“En ek het ‘n engel uit die hemel sien neerdaal, met die sleutel van die afgrond en ‘n groot ketting in sy hand. En hy het die draak gegryp – die ou slang wat die duiwel en Satan is – en hy het hom gebind duisend jaar lank, en hom in die afgrond gewerp en hom toegesluit en dit bo hom verseël, sodat hy die nasies nie meer sou verlei totdat die duisend jaar voleindig is nie. Daarna moet hy dan ‘n kort tydjie ontbind word. “En ek het trone gesien, en hulle het daarop gaan sit, en aan hulle is die oordeel gegee; en ek het die siele gesien van die wat onthoof is oor die getuienis van Jesus en oor die woord van God, en die wat die dier en sy beeld nie aanbid het nie, en die merk op hulle voorhoof en op hulle hand nie ontvang het nie; en hulle het geleef en as konings geregeer saam met Christus die duisend jaar lank. En die ander dode het nie herlewe totdat die duisend jaar voleindig was nie. Dit is die eerste opstanding. Salig en heilig is hy wat deel het aan die eerste opstanding; oor hulle het die tweede dood geen mag nie, maar hulle sal priesters van God en van Christus wees en saam met Hom as konings regeer duisend jaar lank. En wanneer die duisend jaar voleindig is, sal die Satan uit sy gevangenis ontbind word” (Op. 20:1-7).

‘n Toekomstige koninkryk op aarde

Wanneer die Here Jesus na die aarde terugkom, kom Hy as Koning van die konings en sal ‘n regering vir die hele wêreld instel met Jerusalem as hoofstad:

“En die sewende engel het geblaas en daar was groot stemme in die hemel wat sê: Die koninkryke van die wêreld het die eiendom van onse Here geword en van sy Christus, en Hy sal as Koning heers tot in alle ewigheid” (Op. 11:15).

Daniël sê in sy profesie oor die eindtyd dat die Seun van die mens met sy koms soos ‘n rots sal wees wat die aardse koninkryke sal verbrysel en tot stof vermaal, en self in hulle plek sal regeer (Dan. 2:44-45). Sagaria sê: “En die Here sal Koning wees oor die hele aarde” (Sag. 14:9). Dieselfde belofte oor sy koningskap op aarde is voor Jesus se geboorte aan Maria gemaak:

“En kyk, jy sal swanger word en ‘n Seun baar, en jy moet Hom Jesus noem. Hy sal groot wees en die Seun van die Allerhoogste genoem word; en die Here God sal aan Hom die troon van sy vader Dawid gee” (Luk. 1:31-32).

Die troon van Dawid is nie in die hemel nie, maar op aarde. Jesus regeer nie nou in ‘n geestelike sin op die troon van Dawid nie, want dié troon is sedert die Babiloniese ballingskap van Israel al vervalle en in onbruik. Christus sal hierdie troon in Jerusalem eers met sy wederkoms herstel en dan daarvandaan regeer:

“Daarna sal Ek terugkom en die vervalle hut van Dawid weer oprig, en wat daarvan verwoes is, sal Ek weer oprig en dit herstel, sodat die oorblyfsel van die mense die Here kan soek, en al die nasies oor wie my Naam uitgeroep is, spreek die Here wat al hierdie dinge doen” (Hand. 15:16-17).

Die ouderlinge in die hemel [die verheerlikte kerk] weet dat hulle saam met die Here Jesus na die aarde sal terugkom en hier as konings in sy ryk sal heers. Hulle sê uitdruklik:

“U is geslag en het ons vir God met u bloed gekoop uit elke stam en taal en volk en nasie, en het ons konings en priesters vir onse God gemaak, en ons sal as konings op die aarde heers” (Op. 5:9-10; kyk ook Op. 11:17; klem bygevoeg).

Dit is dus baie duidelik dat die openbaringsgebeure met ‘n sterk proklamering van Christus se koningskap gepaard gaan:

“Nou het die heil en die krag en die koningskap die eiendom van onse God geword, en die mag van sy Christus; want die aanklaer van ons broeders is neergewerp... [en] hy weet dat hy min tyd het” (Op. 12:10, 12).

Wanneer Jesus, wat tans as Hoëpriester by die Vader se troon vir ons intree, na die aarde terugkom, sal Satan se mag en invloed op aarde verbreek en Christus se koninkryk ingestel word. Die duiwel sal dan nie meer die owerste en god van hierdie wêreld wees, in wie se mag die huidige verdorwe wêreld lê nie (Joh. 14: 30; 2 Kor. 4:4; Ef. 6: 12; 1 Joh. 5:19).

‘n Verdere bewys daarvan dat die duisendjarige koninkryk nie in die hemel is nie, is die feit dat daar nog inherente vleeslikheid en wanordelikheid onder die nasies sal wees, wat sal vereis dat hulle met ‘n streng hand regeer word. Hoewel die duiwel gebind sal wees en die mense nie tot openlike sondes sal kan verlei nie, sal hulle nog ‘n gevalle natuur hê wat gedissiplineer moet word. In Openbaring 12:5 en 19:15 word gesê dat Christus die nasies met ‘n ystersepter sal regeer. In hierdie toekomstige koninkryk sal sy getroue diensknegte saam met Hom regeer:

“Hou maar net vas wat julle het, totdat Ek kom. En aan hom wat oorwin en my werke tot die einde toe bewaar, sal Ek mag oor die nasies gee, en hy sal hulle regeer met ‘n ysterstaf: soos erdegoed word hulle verbrysel, net soos Ek ook van my Vader ontvang het” (Op. 2:25-27).

Gedurende die Messiasryk sal die Here Jesus se troon in Jerusalem die ontmoetingspunt tussen die hemel en aarde wees, en dus die sentrum van goddelike wysheid, gesag en ‘n regering van geregtigheid. Jesaja sê die volgende hieroor:

“En aan die einde van die dae sal die berg van die huis van die Here vasstaan op die top van die berge en verhewe wees bo die heuwels, en al die nasies sal daarheen toestroom. En baie volke sal heengaan en sê: Kom laat ons optrek na die berg van die Here, na die huis van die God van Jakob, dat ons sy weë kan leer en ons in sy paaie kan wandel. Want uit Sion sal die wet uitgaan en die woord van die Here uit Jerusalem. En Hy sal oordeel tussen die nasies en regspreek oor baie volke; en hulle sal van hul swaarde pikke smee en van hul spiese snoeimesse; nie meer sal nasie teen nasie die swaard ophef nie, en hulle sal nie meer leer om oorlog te voer nie” (Jes. 2:2-4; kyk ook Jes. 24:23 en Sag. 8:22).

‘n Toestand soos hierdie, waarin daar geen oorloë gevoer, geen militêre opleiding ondergaan of enige wapens vervaardig word nie, het nog nooit op aarde bestaan nie. Dit kan dus slegs op die toekomstige vrederyk betrekking hê. Omdat die duiwel gedurende die duisend jaar van Christus se regering gebind sal wees sodat hy die nasies nie kan verlei nie, sal gewelddadigheid en oorlogvoering nie voorkom nie. Ander vorms van sonde sal ook verdwyn en die hele wêreld sal slegs die Christelike godsdiens erken en aanhang:

“Hulle sal geen kwaad doen of verderf aanrig op my heilige berg nie; want die aarde sal vol wees van die kennis van die Here soos die waters die seebodem oordek” (Jes. 11:9).

Jerusalem sal spontaan deur almal as hoofstad van die wêreld erken word, en daar sal geen vyandigheid en politieke spanning tussen individue of nasies bestaan nie:

“In dié tyd sal hulle Jerusalem noem die troon van die Here; en al die nasies sal daarheen saamkom vanweë die Naam van die Here in Jerusalem; en hulle sal nie meer wandel na die verharding van hul bose hart nie" (Jer. 3:17).

Die enigste vorm van wangedrag wat wél sal voorkom, sal laksheid wees deurdat sommige nasies sal nalaat om die Here te eer en te dien soos hulle moet. Dit sal nog steeds ‘n geval wees van: “die gees is gewillig, maar die vlees is swak” (Matt. 26:41). Hulle sal as gevolg daarvan deur vermaninge en strafmaatreëls aangespreek word:

“En almal wat oorbly uit al die nasies wat teen Jerusalem aangekom het, sal jaar na jaar optrek om te aanbid voor die Koning, die Here van die leërskare, en om die huttefees te vier. En wie uit al die geslagte van die aarde nie na Jerusalem optrek om voor die Koning, die Here van die leërskare, te aanbid nie – hulle sal geen reën kry nie" (Sag. 14:16-17).

Daar sal in hierdie tyd dus ‘n oorblyfsel van die nasies op aarde wees. Hulle sal sterflike mense van vlees en bloed wees, en as gevolg van hulle gevalle natuur nog steeds gered moet word om waarlik aan die Here te behoort. Volgens Sagaria 14:16-17 sal hulle wél die groot verdrukking en die slag van Armagéddon oorleef, en hoewel hulle nie die nommer van die Antichris aanvaar het nie, behoort hulle ook nie aan Christus voordat hulle Hom daadwerklik as Verlosser aangeneem het nie.

Daar is aanduidings in die Bybel dat die relatief klein oorblyfsel van die nasies direk ná die wederkoms van Jesus almal saam met die oorblyfsel van Israel gered sal word. Sagaria sê dat met die wederkoms, die oorblyfsel van Israel rou sal bedryf wanneer hulle met die Messias versoen word (Sag. 12:10-14; 13:1, 9). Mattheus dui aan dat alle nasies in hierdie rou en verootmoediging sal deel:

“…en dan sal al die stamme van die aarde rou bedryf en die Seun van die mens sien kom op die wolke van die hemel met groot krag en heerlikheid” (Matt. 24:30).

Dit beteken dat die vrederyk met ‘n eerste geslag Christene sal begin. Omdat hierdie mense egter nog almal hulle Adamiese, sonde-geneigde natuur het, sal die opkomende geslagte [soos ook nou] ongered gebore word en dus weergebore moet word om kinders van God te word. Om hulle te evangeliseer, sal die taak van die geredde Israel wees, wat ook nog sterflike maar wedergebore mense sal wees. Hulle sal die evangelie na alle nasies uitdra:

“In die dae wat kom, sal Jakob wortel skiet, Israel sal bloei en uitbot, sodat hulle die wêreld vol vrugte sal maak” (Jes. 27:6).

Dit is uit Openbaring 20 duidelik dat daar gaandeweg ál hoe minder lede van die opkomende geslagte gered sal word. Wanneer die duiwel aan die einde van die vrederyk vir ‘n kort tydjie losgelaat word, sal miljoene mense dadelik in sy mag val (Op. 20:7-9).

Die eerste opstanding

Die leer oor die twee opstandings kom ook duidelik in verband met die duisendjarige vrederyk ter sprake. Slegs hulle wat deel het aan die eerste opstanding (Luk. 14:14; 1 Thess. 4:16), waarby ook ingereken moet word die ná-oes van die verdrukking, sal saam met Jesus Christus in sy ryk regeer. Die opstanding van die regverdiges móét dus voor die duisendjarige vrederyk plaasvind. Om hiervoor waardig te wees, is ‘n groot seën en iets om jou voor te beywer :

“Salig en heilig is hy wat deel het aan die eerste opstanding; oor hulle het die tweede dood geen mag nie, maar hulle sal priesters van God en van Christus wees en saam met Hom as konings regeer duisend jaar lank" (Op. 20:6; kyk ook Fil. 3:11-12).

Die ander dode is die ongeredde menigte van alle eeue, en hulle sal nie herleef totdat die duisend jaar voleindig is nie (Op. 20:5). Hulle sal dan voor die groot wit troon verskyn om tot die ewige dood in die poel van vuur verdoem te word.

Kenmerke van die vrederyk

Die volgende is die belangrikste kenmerke van die toekomstige vrederyk op aarde:

·      God sal in die Persoon van Jesus Christus op aarde regeer. ‘n Teokratiese wêreldregering sal dus gevestig word (Luk. 1:31-33; Op. 19:15; Jes. 11:5-16).

·      Die troon van Christus sal in Jerusalem wees (Sag. 8: 22; Jes. 2:2-3; 24:23). Sy regering sal deur geregtigheid gekenmerk word (Jes. 1:26-27; Jer. 23:5-6).

·      Daar sal vrede wees. Nasies sal nie meer leer om oorlog te voer nie (Jes. 2:4; Miga 5:4).

·      Satan sal gebind wees sodat hy die nasies nie kan verlei nie (Op. 20:1-4).

·      Die geredde Israel sal hulle verbly in die Here en die hele wêreld evangeliseer (Jes. 12:3-6, 27:6, 40:9). Deur hulle evangelisasie sal hulle die wêreld vol vrugte maak (Jes. 27:6) en die Here sal geëer word (Jes. 28:5).

·      Die aarde sal vol wees van die kennis van die Here soos die waters die seebodem oordek (Hab. 2:14).

·      Daar sal nie siekte wees nie: “Geen inwoner sal sê: ek is siek nie” (Jes. 33: 24).

·      Mense sal hoë ouderdomme bereik. ‘n Man van 100 jaar oud sal as ‘n kind beskou word (Jes. 65:20-23).

·      Die natuur, wat as gevolg van die sondeval aan die nietigheid onderworpe is, sal gedeeltelik herstel word. Die hele skepping wag met reikhalsende verwagting op die openbaarmaking van die kinders van God (Rom. 8:19-22; Jes. 41:18-20).

·      Tye van ekonomiese voorspoed sal aanbreek. Wanneer dit planttyd is, sal die vorige oes nog nie eers klaar ingesamel wees nie (Jes. 55:13; Amos 9:13-14; Joël 3:18).

·      Daar sal ‘n ten volle ontwikkelde, ekonomies voorspoedige gemeenskap wees wat in die behoeftes van die Koning se onderdane sal voorsien (Jes. 65:21-23).

·      Harmonie sal in die diereryk heers. Die leeu sal by die lam lê en gras vreet soos ‘n os, omdat die Here ‘n nuwe verbond met die diere en visse van die see sal sluit (Jes.11:6-9, 65:25; Hos. 2:17).

ere van die leërskare: In dié dae sal tien man uit al die tale van die nasies die slip van ‘n Joodse man gryp en dit vashou en sê: Ons wil met julle saamgaan, want ons het gehoor dat God met julle is” (Sag. 8:23). “En in dié dag sal die Here vrugte afslaan, van die stroom van die Eufraat af tot by die spruit van Egipte, en júlle sal ingesamel word, een vir een, o kinders van Israel!” (Jes. 27:12). “Want die dag is daar dat die oppassers op die berge van Efraim roep: Maak julle klaar en laat ons optrek na Sion, na die Here onse God. Want so sê die Here: Jubel oor Jakob van vreugde, en juig oor die hoof van die nasies; laat dit hoor, sing lof en sê: O Here, verlos u volk, die oorblyfsel van Israel! … Kyk, daar kom dae, spreek die Here, dat Ek met die huis van Israel en die huis van Juda ‘n nuwe verbond sal sluit… Ek gee my wet in hulle binneste en skrywe dit op hulle hart; en Ek sal vir hulle ‘n God wees, en hulle sal vir My ‘n volk wees” (Jer. 31:6-7, 31, 33). “En hulle sal My tot ‘n eiendom wees, sê die Here van die leërskare, op die dag wat Ek skep, en Ek sal met hulle medelye hê soos ‘n man medelye het met sy seun wat hom dien" (Mal. 3:17). “In dié dag sal Ek die vervalle hut van Dawid weer oprig, en Ek sal sy skeure toebou en sy puinhope herstel, en Ek sal dit opbou soos in die ou tyd; sodat hulle in besit kan neem die oorblyfsel van Edom en al die nasies oor wie my Naam uitgeroep is, spreek die Here wat dit doen… En Ek sal die lot van my volk Israel verander, en hulle sal die verwoeste stede bou en bewoon… en Ek sal hulle plant in hul land, en hulle sal nie meer uitgeruk word uit hul land wat Ek hulle gegee het nie, sê die Here jou God” (Amos 9:11-12, 14-15). “Daar kom ‘n dag om jou mure te herbou! In dié dag sal die gebied ruim wees” (Miga 7:11). “Kyk, daar kom dae, spreek die Here, dat die stad vir die Here herbou sal word, van die toring Hanáneël af tot by die Hoekpoort… [dit] sal nie weer uitgeruk of verwoes word tot in ewigheid nie” (Jer. 31:38, 40). “Kyk, Ek laat vir die stad genesing en gesondmaking tot stand kom en sal hulle gesond maak en aan hulle openbaar ‘n oorvloed van duursame vrede. En Ek sal die lot van Juda en die lot van Israel verander en hulle bou soos tevore. En Ek sal hulle reinig van al hulle ongeregtigheid waarmee hulle teen My gesondig het, en vergewe al hulle ongeregtighede waarmee hulle teen My gesondig en teen My oortree het. En die stad sal vir My wees ‘n vreugdevolle roem, ‘n lof en ‘n sieraad by al die nasies van die aarde wat sal hoor van al die goeie wat Ek aan hulle doen; en hulle sal bewe en ontroer word oor al die goeie en oor al die vrede wat Ek daaraan bewys” (Jer. 33:6-9). “o Julle wat die Here herinner aan sy beloftes – moenie rus en laat Hom nie met rus nie, totdat Hy Jerusalem bevestig en maak tot ‘n lof op aarde” (Jes. 62:6-7). “Kyk, daar kom dae, spreek die Here, dat Ek die goeie woord in vervulling laat gaan wat Ek gespreek het aangaande die huis van Israel en die huis van Juda. In dié dae en in dié tyd sal Ek vir Dawid ‘n Spruit van geregtigheid laat uitspruit, en Hy [die Messias] sal reg en geregtigheid doen in die land. En in dié dae sal Juda verlos word en Jerusalem veilig woon; en dit sal die naam daarvan wees: DIE HERE ONS GEREGTIGHEID” (Jer. 33: 14-16). “Dan sal julle weet dat Ek die Here julle God is, wat woon op Sion, my heilige berg; dan sal Jerusalem ‘n heiligdom wees" (Joël 3:17). “In dié dag sal hierdie lied gesing word in die land Juda: ‘n Sterk stad het ons; God stel heil tot mure en skanse. Maak oop die poorte, dat die regverdige nasie kan ingaan wat die trou bewaar!” (Jes. 26:1-2). “In dié dag sal die Here van die leërskare wees tot ‘n sierlike kroon en ‘n pragtige krans vir die oorblyfsel van sy volk” (Jes. 28:5). “En julle sal in dié dag sê: Dank die Here, roep sy Naam aan, maak sy dade onder die volke bekend, verkondig dat sy Naam hoog is!” (Jes. 12:4). “In die dae wat kom, sal Jakob wortel skiet, Israel sal bloei en uitbot, sodat hulle die wêreld vol vrugte sal maak” (Jes. 27:6). “En in dié dag sal die nasies vra na die wortel van Isai [verwysende na Jesus, die Messias] wat daar staan as ‘n banier van die volke, en sy rusplek sal heerlik wees” (Jes. 11:10). “In dié dag sal die mens kyk na sy Maker, en sy oë sal sien op die Heilige van Israel” (Jes. 17:7). “Want dan sal Ek aan die volke rein lippe toebring, sodat hulle almal die Naam van die Here sal aanroep en Hom met ‘n eenparige skouer sal dien” (Sef. 3:9). “Dan sal Hy reën gee vir die saad waarmee jy die grond besaai, en broodkoring wat die grond voortbring, en dit sal smaaklik en voedsaam wees; jou vee sal in dié dag wei op ‘n uitgestrekte weiveld… en op elke hoë berg en op elke verhewe heuwel sal strome wees, waterlope, op die dag van die groot slagting as die torings val” (Jes. 30: 23, 25).

Hierdie en baie ander seëninge sal die kenmerk van die Messias se duisendjarige vrederyk wees wanneer Hy op die troon van Dawid regeer. Sy verheerlikte kerk sal saam met Hom regeer en geregtigheid op aarde laat geskied. Israel sal ‘n leidende rol in wêreldsake speel en die Here se spesiale getuies onder die nasies wees.



19. Die Eindoordeel en die Nuwe Skepping

(Openbaring 20-22)

Die rede waarom die duiwel nie saam met die Antichris en die valse profeet in die vuurpoel gewerp word nie, is omdat hy aan die einde van die duisendjarige ryk aangewend sal word om die latente boosheid van die ongeredde mense na vore te bring. Sodoende sal hulle werklike karakter geopenbaar word, en sal daar skeiding tussen die gereddes en die ongereddes gemaak word.

Die skokkende feit hieromtrent is dat miljoene mense selfs in die dispensasie van die koninkryk, wanneer Christus ten aanskoue van almal in geregtigheid op die troon van Dawid sal regeer, met hulle vormgodsdiens sal voortgaan en nalaat om aan die eis van wedergeboorte te voldoen.

Telkens in die mens se geskiedenis was diegene wat die smal weg gekies het, ver in die minderheid. Dit sal ook vir die komende bedeling van die vrederyk geld. Die sluimerende boosheid in die ongereddes sal dadelik na vore kom wanneer die Satan losgelaat word om sy bose invloed op die vleeslike natuur van onwedergebore mense te laat uitgaan. Hierdie mense sal soos spelde na ‘n magneet toe deur die duiwel aangetrek word, en hy sal hulle vir ‘n verdere groot rebellie teen God aanhits. Johannes sê:

“En wanneer die duisend jaar voleindig is, sal die Satan uit sy gevangenis ontbind word; en hy sal uitgaan om die nasies te verlei wat in die vier hoeke van die aarde is, die Gog en die Magog, om hulle te versamel vir die oorlog; en hulle getal is soos die sand van die see. En hulle het opgekom oor die breedte van die aarde en die laer van die heiliges en die geliefde stad omsingel, en vuur het van God uit die hemel neergedaal en hulle verslind. En die duiwel wat hulle verlei het, is in die poel van vuur en swawel gewerp waar die dier en die valse profeet is; en hulle sal dag en nag gepynig word tot in alle ewigheid” (Op. 20:7-10).

Ná die duisendjarige ryk en Satan se laaste opstand aan die einde daarvan, sal daar ‘n groot wit troon in die hemel verskyn. Die tweede opstanding sal plaasvind, en almal wat sonder Christus geleef en gesterf het sal tot die ewige verdoemenis veroordeel word. Die smal en die breë weg sal dan elkeen sy finale bestemming bereik – die een in die nuwe Jerusalem met sy pêrelpoorte en goue strate, en die ander een in die poel van vuur:

“En as dit bevind is dat iemand nie opgeskryf was in die boek van die lewe nie, is hy in die poel van vuur gewerp” (Op. 20:15).

Dit sal ‘n uiters skrikwekkende ondervinding vir die goddeloses wees om voor die groot wit troon te verskyn en deur die Here weggewys te word. Die herlewingsprediker, C.H. Spurgeon, het duidelik daarop gewys dat daar benewens die opstanding tot die lewe vir die regverdiges, ook ‘n opstanding tot die veroordeling vir die sondaars is. Hy het die verlorenes ernstig gewaarsku:

“Sondaar, jy het gehoor dat ons van die opstanding van die regverdiges praat. Vir jou het die woord opstanding geen musiek nie, want daar is nie vreugde in jou gemoed as jy hoor dat die dode gaan opstaan nie. Nogtans wil ek jou verseker dat jy wél opgewek sal word. Nie alleen jou siel nie, maar ook jou liggaam sal lewe. Daardie oë wat so vol wellus was, sal tonele van verskrikking aanskou. Daardie ore wat geluister het na die versoekings van die Bose, sal die gerammel van God se oordele hoor. Daardie voete wat jou na die plekke van sonde geneem het, sal bewende onder jou word wanneer Christus op die troon sit. Hy is in staat om jou liggaam én siel in die hel te verderwe (Matt. 10:28) “Wanneer die boeke geopen word, sal elke daad, elke woord en elke gedagte van jou hardop gelees word… Naakte vrees en verskrikking sal jou aangryp, soos vir Belsásar toe hy die skrif aan die muur gesien het. Sy gelaatskleur het verander, sy gedagtes het hom verskrik, en die gewrigte van sy heupe het losgeraak, en sy knieë het teenmekaar geslaan (Dan. 5:6). So sal dit ook met jou gaan. “Ná die dood kom die oordeel en ná die oordeel die verdoemenis. Manne en vroue, julle wat God nie vrees nie en geen geloof in Jesus het nie, ek kan nie eers ‘n volkome begrip vorm van die skrikwekkende bestemming wat op julle wag nie. Ek bid dat julle die feit hiervan ten minste sal besef, en dat die Here sal gee dat julle nooit hierdie plek van afgryse sal beleef nie. Vlug daarvandaan weg terwyl u nog in die tyd van genade leef.”

Let daarop dat die poel van vuur ‘n letterlike plek is, en dat dit vir ewig sal bestaan. Jesus het onder meer hieroor gesê:

“En moenie vrees vir die wat die liggaam doodmaak, maar die siel nie kan doodmaak nie; maar vrees Hom liewer wat die siel sowel as die liggaam kan verderwe in die hel” (Matt. 10: 28). “Net soos die onkruid dan bymekaargemaak en met vuur verbrand word, so sal dit wees in die voleinding van hierdie wêreld: die Seun van die mens sal sy engele uitstuur, en hulle sal uit sy koninkryk bymekaarmaak al die struikelblokke en die wat die ongeregtigheid doen, en sal hulle in die vuuroond gooi. Daar sal geween wees en gekners van die tande” (Matt. 13:40-42). “Dan sal Hy ook vir dié aan sy linkerhand sê: Gaan weg van My, julle vervloektes, in die ewige vuur wat berei is vir die duiwel en sy engele” (Matt. 25:41). “En hulle sal weggaan in die ewige straf, maar die regverdiges in die ewige lewe" (Matt. 25:46).

God se raadsplan deur die eeue

Ná die eindoordeel breek die sewende en laaste dispensasie in die raadsplan van God vir die mens aan, naamlik die bedeling van die ewigheid. Die mens se heilsgeskiedenis op aarde word binne die raamwerk van sewe dispensasies beskryf. Dit begin by die skepping van Adam en Eva in die paradys en eindig in die nuwe hemel en nuwe aarde waar die volmaaktheid van die ewige lewe vir die kinders van God aanbreek. Die volgende is die sewe bedelings wat in die Bybel ter sprake is, wat vir die menslike geskiedenis bestem is. Hulle is:

·      Die bedeling van onskuld en harmonie in die paradys.

·      Die bedeling van die gevalle mens wat deur sy gewete gelei is.

·      Die bedeling van die wet in die geskiedenis van Israel.

·      Die bedeling van genade tydens die kerkdispensasie (die verborge koninkryk van God in ‘n bose wêreld).

·      Die bedeling van die ryk van die Antichris in die uur van die duisternis tydens die sewe jaar lange verdrukking.

·      Die bedeling van die geopenbaarde koninkryk van die Here op aarde tydens die duisendjarige vrederyk.

·      Die bedeling van volmaaktheid in die ewigheid.

Die begin en die einde van ‘n bedeling gaan altyd met dramatiese gebeure en ‘n nuwe ontplooiing van God se raadsplan gepaard. Dit word ook deur verskerpte demoniese aktiwiteite gekenmerk omdat die duiwel dan op ‘n listige en verwoede wyse alles in die stryd werp om God se raadsplan te ontwrig of ongedaan te probeer maak.

Die belangrikste kenmerke van die sewe dispensasies is, in breë trekke, die volgende:

1. Die bedeling van onskuld

Die heel eerste bedeling waarin Adam en Eva in die paradys was, was die bedeling van onskuld. Hulle het geen kennis van goed en kwaad gehad nie, daarom was hulle nie eers van hulle naaktheid bewus nie. Die Here het aan hulle sekere opdragte gegee, wat ook ‘n verbod op die vrugte van die boom van die kennis van goed en kwaad ingesluit het. As hulle hiervan eet, sou hulle sekerlik sterwe (Gen. 2:17).

Satan het vir Adam en Eva egter op ‘n listige wyse verlei om God se opdrag te oortree en van die boom se vrugte te eet (Gen. 3:1-5). Hulle het hierdeur nie net van die onderskeid tussen goed en kwaad bewus geword nie, maar self slagoffers van die kwaad geword. Omdat hulle teen God gerebelleer en na die duiwel geluister het, het hulle ‘n sondige natuur gekry en geestelik gesterwe. Ook het hulle fisies sterflike mense geword. Die bedeling van onskuld is dus deur die sondeval beëindig, en Adam en Eva is uit die paradys gedryf.

2. Die bedeling van die gewete

Vir ‘n lang tyd ná die sondeval het die mens van goed en kwaad onderskei d.m.v. die stem van sy gewete. Hy het geen ander voorskrifte gehad om na te volg nie. Verskeie van hulle het geregtigheid nagestreef na aanleiding van hulle innerlike oortuigings, en getuienis ontvang dat hulle God behaag het. Die Here het Homself ook aan hierdie mense geopenbaar en selfs met hulle gepraat. Baie van hulle het predikers van geregtigheid geword. Voorbeelde van sulke manne was Abel, Henog, Noag, Abraham, Isak, Jakob en Josef.

3. Die bedeling van die wet

Aan die einde van die bedeling van die gewete, toe Israel by Sinai op die punt gestaan het om die wet van die Here te ontvang en sodoende ‘n nuwe dispensasie te betree, het Satan weer met al sy mag toegeslaan om die verdere ontplooiing van God se raadsplan te voorkom. Terwyl Moses op die berg was, het die duiwel die volk tot afgodediens verlei sodat hulle geestelik nie gereed was om die wet van die Here te ontvang nie. As gevolg van hierdie geweldige afvalligheid en rebellie teen God het Moses die kliptafels van die wet stukkend gegooi. Die Here het egter ná ernstige gebed deur Moses die volk vergewe en weer sy wette aan hulle gegee.

Hiermee het die bedeling van die wet aangebreek, waarin die onderskeid tussen goed en kwaad in baie meer detail uitgespel is. Nie net in die Tien Gebooie nie, maar ook deur ‘n groot aantal verordeninge het God aan sy volk opdragte gegee oor wat hulle móét doen en nié mag doen nie. Satan het volgehoue pogings aangewend om die volk ontrou aan God se wette te maak.

4. Die bedeling van die kerk

Hierdie bedeling word ook die bedeling van genade en die bedeling van die Heilige Gees genoem. Met die koms van Jesus as voorbereiding vir die aanbreek van die bedeling van genade, het die duiwel met groot woede toegeslaan om Jesus in onguns te bring, te probeer doodmaak, en ook om die apostels en die vroeë Christelike kerk deur geweld uit te roei. Sy planne het egter misluk en die bedeling van die kerk het gevestig geraak.

Ná die kruisdood, opstanding en hemelvaart van Jesus, is die Heilige Gees uitgestort om mense te wederbaar en in die hele waarheid te lei. Deurdat Hy hulle van sonde en geregtigheid oortuig, verkry hulle nog veel dieper insig in die onderskeid tussen goed en kwaad. Die kwaad sluit nie net sondige dade in nie, maar ook sondige gesindhede. Ten spyte van die dieper insig, leef ons in ‘n gebroke werklikheid waarin ons nog steeds net ten dele ken. Ons moet waak teen geestelike onkunde en aktief na die dinge van die Here soek. Ons moet toeneem in genade en kennis van ons Here Jesus, terwyl ons ook ‘n groter sensitiwiteit en afkeur vir die sonde ontwikkel.

Nou staan ons aan die einde van die bedeling van die kerk, en is dit weer eens ‘n tyd van groot afvalligheid en demoniese aktiwiteite. Satan werp alles in die stryd om die kerk te vervals en die maagde wat op die koms van die Bruidegom wag, aan die slaap te sus. Dit is nie sonder rede dat die Here sê dat ons moet vas staan teen die aanslae, en moet waak en bid om vir sy skielike koms gereed te wees nie. In hierdie tyd word intensiewe voorbereidings ook vir die openbaring van die Antichris getref.

5. Die bedeling van die Antichris

Wanneer die teëhouer, dit is die ware kerk van Christus, d.m.v. die wegraping uit die weg geruim is, sal die Antichris geopenbaar word (2 Thess. 2:6-12). Dit sal ‘n hele nuwe bedeling inlui waarin die massas deur die krag van die dwaling mislei sal word. Hulle sal ook verslaaf, verdruk en doodgemaak word. Die kwaad sal dan tot sy volle ontplooiing kom, met die mens van sonde aan die hoof van ‘n goddelose wêreldorde. In teenstelling hiermee sal die kerk wat weggeraap is, verheerlik word om die goeie ten volle te ken en te beleef.

Aan die einde van die sewe jaar lange verdrukking, wanneer Satan sal weet dat die dae vir die Antichris se wêreldregering min geraak het, sal hy met dubbele woede toeslaan om mense dood te maak. Hy sal alle magte tot sy beskikking in die slag van Armagéddon teen die komende Christus monster. Dit sal egter vir hom ‘n verlore stryd wees, want die Antichris en die valse profeet sal op die dag van Jesus se wederkoms lewend in die hel gewerp word terwyl Satan ‘n duisend jaar lank in ‘n bodemlose put gebind sal word.

6. Die bedeling van die koninkryk

In die duisendjarige vrederyk sal die ware gelowiges van alle tye saam met Christus in sy koninkryk regeer. As verheerlikte wesens sal hulle nie meer aan pyn, droefheid, ellende en die dood onderworpe wees nie, en ook nie meer deur ander vorms van onvolmaaktheid en menslike swakhede geteister word nie. Hulle sal ten volle ken, soos wat hulle ook ten volle geken is.

Aan die einde van die bedeling van die vrederyk sal Satan vir ‘n kort tydjie losgelaat word om sy laaste groot aanslag teen die koninkryk van God te loods. Dit sal na sy ewige verdoemenis in die poel van vuur lei. Al sy demone en al die verlore siele sal saam met hom in die hel gegooi word.

7. Die bedeling van die ewigheid

In die ewigheid, in die nuwe hemel en op die nuwe aarde, sal daar nooit weer iets inkom wat verontreinigend of sondig is nie. Volmaakte vrede en vreugde sal heers wanneer die gelowiges vir altyd in die teenwoordigheid van God sal leef:

“…en daar sal geen dood meer wees nie; ook droefheid en geween en moeite sal daar nie meer wees nie, want die eerste dinge het verbygegaan" (Op. 21:4)

Die nuwe hemel en die nuwe aarde

Openbaring sluit af met ‘n kykie na God se nuwe skepping. Tydens die eindoordeel word die aarde ook verbrand, die hemel wyk weg soos ‘n boek wat toegerol word, en ‘n nuwe hemel en ‘n nuwe aarde word geskape. Die nuwe Jerusalem, daardie wonderstad wat die Here Jesus gaan berei het vir dié wat Hom liefhet, daal dan uit die hemel neer en rus op die nuwe aarde.

Die afmetings van die nuwe Jerusalem word in Openbaring 21:16 genoem, naamlik 1 500 myl lank, breed en hoog. Dit sal waarskynlik die vorm van ‘n prisma hê. Die Nuwe Afrikaanse Bybel (1983) sê verkeerdelik dat die stad se afmetings 12 000 kilometer aan elke kant is. In die Griekse teks word daar na 12 000 stadia verwys, maar ‘n stadion is 200 meter. Die werklike lengte is dus 2 400 kilometer of 1 500 myl. Miljoene regverdiges sal hierin woon.

Die stad en sy strate is van suiwer, deurskynende goud gebou. Die fondamente van die muur is met kosbare edelgesteentes versier wat wissel van kristalhelder stene tot dieprooi sardius, groen chrisoliet en vonkelende blou saffier. In die hoë mure rondom die stad is daar twaalf poorte, en elke poort bestaan uit ‘n pêrel. Die idee van ‘n traan word deur ‘n pêrel vertolk, omdat sy vorming met pyn en lyding gepaard gaan. Wanneer die oester beseer word, vorm dit ‘n skitterende pêrel op daardie plek. Toe Jesus se hande en voete deur ruwe spykers deurboor is en Hy sy lewe vir ons afgelê het aan die kruis, is die poorte van die paradys weer vir die gevalle mens geopen. Deur sy trane en lyding het Hy vir ons die kosbare pêrel geword wat self die poort na die nuwe Jerusalem is. Deur Hom kan ons ingaan en uitgaan en ons vir ewig in die heerlikheid van die Here verbly. Jesus Christus alleen verleen aan ons toegang tot al hierdie heerlikheid.

Gereedmaking

In Openbaring 22 waar die leser in ‘n profetiese vergesig tot by die nuwe hemel en die nuwe aarde gevoer is, word sy aandag weer terug na die hede herlei. Met die kennis wat hy van die wonderlike eindbestemming van die Christenpelgrim se reis opgedoen het, asook van die skrikwekkende bestemming van die goddeloses, word ‘n duidelike reaksie van hom verwag. Die Here vra hom om ‘n ingesteldheid te ontwikkel dat die dag van sy wederkoms en die voleinding van hierdie bedeling naby is. Dit vereis ‘n lewe van toewyding, godsvrug en afsondering van die huidige bose wêreld:

“En hy het vir my gesê: Moenie die woorde van die profesie van hierdie boek verseël nie, want die tyd is naby. Wie onreg doen, laat hom nog meer onreg doen; en wie vuil is, laat hom nog vuiler word; en laat die regverdige nog regverdiger word, en laat die heilige nog heiliger word. En kyk, Ek kom gou, en my loon is by My, om elkeen te vergeld soos sy werk sal wees" (Op. 22: 10-12).

Die Here herinner ons dus weer daaraan om nie die Babiloniese denkpatroon te volg van eenheid ten alle koste, waarin mense geleer word om met alles en almal kompromie te maak nie. In hierdie bedeling van toenemende stryd tussen die magte van die lig en die duisternis is dit net nie moontlik nie. Ons moet eerder as gevolg van ons geloof in die Here Jesus op groter polarisasie en konflik met ‘n bose wêreld ingestel wees. Dié wat vuil is, word vuiler, en dié wat rein is, reiner.

U kan nie kompromieë aangaan en deur permissief te leef meedoen aan die sondige werke en ideologieë van hierdie wêreld wat in die mag van die Bose lê nie. Bewandel die reguit, smal pad end-uit en moenie bekommerd word as die wêreld en sy pragmatiese, afvallige kerke teen u draai nie. Skynheilige skrifgeleerdes het die Here Jesus op aarde vervolg, en Hy het gesê dat dit met sy dissipels ook sal gebeur (Joh. 15:18-19; 16:33).

Naamchristene wat met die wêreld kompromie maak sal nie veroordeel en vervolg word nie omdat hulle saam met die stroom afdryf. Vir hulle ‘rustige’ lewe en tydelike voordele sal hulle uiteindelik ‘n baie duur prys betaal wanneer hulle deur die Here weggewys word (Matt. 7:21-23). Vriendskap met die wêreld word uitdruklik as vyandskap teen God bestempel (Jak. 4:4; 1 Joh. 2:15-17). Daar kan nie brûe tussen dié twee ideologieë en lewenswyses gebou word nie. Elkeen moet ‘n duidelike keuse maak waar hy of sy staan.

Jy kan vandag nog van die breë pad van duisternis en verlorenheid af bevry en na die smal pad van die Here Jesus oorgeplaas word, selfs al het die verdrukking al begin. Aan elkeen wat waarlik gered wil word, sê die Here in die slothoofstuk van die Bybel:

“En laat hom wat dors het, kom; en laat hom wat wil, die water van die lewe neem, verniet” (Op. 22:17).

Moenie uitstel om neer te kniel en jou sondes aan Jesus Christus te bely nie. Hy het belowe om niemand wat na Hom toe kom, uit te werp nie (Joh. 6:37). Hy wag op jou:

“Kom nou en laat ons die saak uitmaak, sê die Here: al was jou sondes soos skarlaken, dit sal word soos sneeu; al was dit rooi soos purper, dit sal word soos wol” (Jes. 1:18).

Die Here vergeef menigvuldiglik (Jes. 55:7). Selfs al het jy al by herhaling gesondig en van die Here af weggedryf, kan jy steeds die vrymoedigheid neem om na die Here Jesus terug te kom. Moenie dat die Bose jou van redding weerhou deur die idee dat jou sonde té groot of dalk onvergeeflik is nie. Dit is twee van sy tipiese leuens. Bely alles teenoor die Here en neem die belofte van volle vergifnis en redding aan:

“As ons ons sondes bely, Hy is getrou en regverdig om ons die sondes te vergewe en ons van alle ongeregtigheid te reinig” (1 Joh. 1:9).

Bely jou geloof teenoor andere en neem in die openbaar standpunt vir Christus in (Rom. 10:9-10), selfs al bring dit vervolging mee. Moenie huiwer om te praat van die groot dinge wat Hy vir jou gedoen het nie. Lees die eerste brief van die apostel Petrus en skep moed om te midde van verdrukking staande te bly en te volhard. Al die swaarkry weeg glad nie op teen die ewige heerlikheid wat binnekort aan ons geopenbaar sal word nie (2 Kor. 4:16–5:1). Die tyd is min om ‘n besluit oor jou ewige lewe te neem!

Aan die einde van Openbaring word dit bevestig dat as ons saak met die Here waarlik reg is, die Heilige Gees ‘n sterk verlange na die wederkoms van die Here Jesus in ons harte sal skep. Die Gees én die bruid roep die hemelse Bruidegom toe: “Kom, Here Jesus!” Hy antwoord hierop deur te sê: “Ja, Ek kom gou!” (Op. 22:17, 20).

Die blink môrester

In Openbaring 22:16 sê die Here: “Ek, Jesus, het my engel gestuur om hierdie dinge aan julle voor die gemeentes te betuig. Ek is die wortel en die geslag van Dawid, die blink môrester.”

Jesus is die wortel en geslag van Dawid. Hy is die beloofde Messias wat in die stam van Juda uit die geslag van Dawid gebore is – die saad van Abraham waardeur al die nasies geseën word. Hy is nie net die Messias van Israel nie, maar die Verlosser van die nasies (Jes. 49:5-6). Moses het ook in Deuteronómium 18:15 na hierdie groot Profeet verwys wat uit Israel gebore sou word.

As gevolg van die beloftes van die komende Messias het Satan vir Israel deur die eeue heen gehaat en vervolg. Geestelike leiers met insig het besef waaroor die stryd van Israel ten diepste gaan, en het hulle ten spyte van groot ongerief en vyandigheid hieraan gewy. Dit is oor en oor die moeite werd om vir ‘n saak te ly waarvoor God jou sal beloon. Moses het in Egipte “verkies om liewer sleg behandel te word saam met die volk van God as om ‘n tyd lank die genot van die sonde te hê, en die smaad van Christus groter rykdom geag as al die skatte van Egipte, want hy het uitgesien na die beloning” (Heb. 11:25-26).

As die blink môrester is Jesus self die belofte van ‘n nuwe dag wat oor hierdie donker aarde sal aanbreek. Die gelowiges sal Hom met die wegraping as die Blink Môrester in die laaste nagwaak van hierdie donker dispensasie ontmoet. Dan volg die laaste stukkie van die nag op aarde onder die bewind van die Antichris voordat Jesus met sy wederkoms soos die son van geregtigheid sal kom om alle duisternis te verdryf.



20. ‘n Strategie vir Oorlewing

Dit is nodig om ook vir diegene wat nie gereed sal wees om die hemelse Bruidegom te ontmoet nie, ‘n Bybelse strategie vir optrede in die verdrukking te gee. In die lig van dit wat reeds in hierdie boek gesê is, sal net kernagtige stellings gemaak en raad vir die beste optrede gegee word. Die hoofdoel hiermee is om aan mense te wys hoe hulle geestelik kan oorwin en dus seker kan maak dat hulle ten spyte van die ergste massamisleiding en verdrukking wat voorlê, nogtans in die hemel kan uitkom.

Die vraag is: Wat gaan gebeur nadat die wegraping plaasgevind het, en wat kan die ongelukkiges wat agtergebly het, doen om nie in die wêreldwye magsgreep van die Antichris vernietig te word nie? Die Bybel het duidelike antwoorde op hierdie en ander vrae, en stel almal wat sal agterbly in staat om vir hulle ‘n strategie vir optrede te bepaal. Indien hierdie voorskrifte nougeset nagevolg word, kán mense nog gered word en die hemelse heerlikheid beërf.

Maklik sal dit beslis nie wees om in hierdie tyd deur die nou poort die weg na die ewige lewe te vind nie. Benewens die basiese eis van geloof in die Here Jesus se versoeningswerk, sal ‘n buitengewone hoë prys van selfverloëning, ekonomiese verarming en openbare verwerping deur mense betaal moet word.

Die kosteberekening vir ware Christenskap sal ook die bereidwilligheid vir ‘n martelaarsdood insluit. Die massamisleiding van die valse wêreldkerk sal egter só sterk wees dat miljoene mense daardeur meegesleur sal word. Dit sal die makliker en sosiaal meer aanvaarbare opsie van godsdienstige kompromie wees, maar aan die einde sal dit blyk een van die baie afdraaipaaie na die ewige dood te wees.

Die verdrukking sal in twee helftes van 3½ jaar elk verdeel wees, wat só van mekaar onderskei kan word:

VALSE VREDE (3½ jaar)

GROOT VERDRUKKING (3½ jaar)

Die Antichris word as vredevors geopenbaar en vestig sy universele leierskap op internasionale politieke, ekonomiese en godsdienstige strukture.

Die Antichris ontheilig die herboude tempel, skaf die offerdiens af en verklaar homself tot God. Israel verbreek hulle verbond met hom as messias.

Die nuwe wêreldorde met sy universele regering en wêreldvredesmag word ingestel, en verleen groot magte aan 'n bond van wêreldgodsdienste.

Die bond van wêreldgodsdienste [die valse wêreldkerk] word vernietig en vervang deur die verpligte aanbidding van die Antichris as God.

Die Antichris sluit as valse messias 'n verbond met Israel én alle ander godsdiensgroepe. 'n Wêreldgodsdiens kry só sy beslag, met die Antichris as samebindende faktor.

Gruwelike vervolging word teen Jode en Christene ingestel wat weier om die Antichris of sy beeld as God te aanbid. Alle oortreders word tereggestel.

Die derde tempel word in Jerusalem langs die moskee gebou. Die leuen word verkondig dat alle gelowe dieselfde God aanbid en dus ook dieselfde messias moet volg.

Die Antichris word alleenheerser en militêre diktator. Hy beheer 'n kontantlose wêreldekonomie d.m.v. gerekenariseerde 666-verwante nommers.

Babilon word in Irak as die Nuwe Era hoofstad en simbool van wêreldeenheid herbou. Tydelike ekonomiese herstel en 'n valse vrede tree oral op aarde in.

'n Ongekende sterftesyfer word deur oorloë, pessiektes en natuurrampe geëis. Die mobilisasie van ‘n wêreldmag vind vir die slag van Armagéddon in Israel plaas.

Huwelik tussen godsdiens en politiek

Een van die mees opvallende aspekte van die Antichris se regeringstelsel en sy openbare optrede, sal die noue verbintenis tussen godsdiens en politiek wees. Hy sal reg uit die staanspoor die twee ampte verenig deur na sowel politieke heerskappy as godsdienstige verering te streef. Hy sal dus veel meer as net ‘n politieke ideaal van wêreldleierskap najaag omdat hy ook, en veral, as ‘n messiasfiguur deur die mensdom aanbid wil word.

As gevolg van sy demoniese selfvergoddelikingsdrang sal hy ‘n baie noue assosiasie met die bond van wêreldgodsdienste handhaaf en as wêreldmessias deur hulle vereer word. Die kleed van godsdienstigheid wat die Antichris sal aantrek, sal van hom ‘n massamisleier maak soos wat hierdie wêreld nog nooit geken het nie. Hy sal homself soos ‘n engel van die lig voordoen – ‘n gesant van God wat ware vrede, eenheid en versoening aan die mensdom kom verkondig. Hy sal die idee van godsdienseenheid onder sy persoonlike leierskap behendig uitbuit en in ‘n kort tydjie oorweldigende steun vir sy monistiese standpunte onder alle gelowe in die wêreld verkry.

Jesus Christus het in sy profetiese rede duidelik teen die geweldige desepsie van die Antichris en sy meelopers gewaarsku, en godsdienstige misleiding eerste op sy lys van tekens van die tye geplaas (Matt. 24:4-5, 11).

Reiniging deur die bloed

Om in die uur van die duisternis behoue te bly, sal veel meer verg as net om die Antichris en sy ideologieë te weerstaan. Die bloed van die Lam wat vir die versoening van ‘n verloregaande wêreld se sondes gestort is, is steeds die enigste grondslag vir vergifnis en wedergeboorte (Ef. 1:7; 1 Joh. 1:8-9; 1 Pet. 1:18-19). ‘n Mens sal jou sondes eerlik voor die Here moet bely en ook daarmee breek. Aanvaar sy vergifnis in die geloof en ervaar hoedat Hy die mag van die sonde in jou lewe verbreek (Joh. 8:36), en jou geestelik vernuwe. Getuig teenoor ander mense van jou redding (Rom. 10:9-10) en bid gereeld saam met mede-Christene sodat jou geloof versterk kan word.

144 000 geredde Jode

‘n Groot uitstorting van die Heilige Gees sal onder die Jode plaasvind: “...oor die huis van Dawid en oor die inwoners van Jerusalem sal Ek uitgiet die Gees van genade en smekinge; en hulle sal opsien na My vir wie hulle deurboor het” (Sag. 12:10). ‘n Groep van 144 000 Jode sal kragdadig tot bekering kom en met groot vrymoedigheid onder die krag van die Heilige Gees bely dat Jesus die ware Messias is (Jeshua ha Mashiach). Dit sal hulle onmiddellik in ernstige konflik met die valse messias bring, en die begin van ‘n duidelike geestelike polarisasie in Israel wees. Vervolging sal teenoor die minderheid volgelinge van die ware Messias ingestel word, maar die 144 000 Joodse evangeliste sal wonderbaarlik teen al die aanslae van die vyand beskerm word (Op. 7:1-8).

Christene wat pas gered is, moet met hierdie evangeliste saamwerk en hulle totaal van kerke distansieer. Hulle moet sorg dat hulle so gou as moontlik die profesieë oor die eindtyd, veral die boeke Openbaring, Thessalonicense, Daniël en Sagaria, asook die Here Jesus se profetiese rede, baie goed ken. In die eerste plek moet hulle natuurlik ‘n grondige kennis van die Christelike verlossingsleer hê, en ten spyte van enige gevolge die uniekheid daarvan teen dwaalleringe verdedig.

Die kosteberekening vir ‘n geestelike verbintenis van hierdie aard sal groot wees, maar dit is niks in vergelyking met die afgryslike oordele en ewige straf wat op die sondaars wag nie. Sien dit as ‘n heel laaste kans om iets vir die Here Jesus en die uitbreiding van sy koninkryk te kan beteken, en werp alles in die stryd vir die redding van siele. Vermy alle kompromiemakers en geestelike opportuniste wat sal probeer om jou by die amptelike, antichristelike strukture in te trek en positief teenoor die intergeloofsbeweging ingestel te kry. Dit sal die plan van die engel van die lig in sy misleidingsveldtog wees (2 Kor. 11:14).

Vervolging van Christene

Oor die aard van vervolging moet in gedagte gehou word dat die sewe jaar lange verdrukking in twee duidelike helftes verdeel word. Die eerste 3½ jaar daarvan sal hoofsaaklik deur ‘n valse vrede gekenmerk word, terwyl die laaste 3½ jaar weens die ongekende geweld en natuurrampe wat sal voorkom, die groot verdrukking genoem word. Gedurende die eerste helfte regeer die Antichris in ‘n vennootskap met ander leiers en hanteer ook godsdienssake in oorleg met die bond van wêreldgodsdienste. Geweld sal ook gebruik word, maar nie algemeen nie en slegs met die instemming van sy vennote. ‘Sagter’ metodes sal dus gebruik word om mense godsdienstig te mislei en by sy wêreldstrukture in te trek. Woede-uitbarstings teen sy opponente sal nie uitgesluit wees nie, maar hy sal deur die bemiddeling van die valse profeet, die valse wêreldkerk en sy internasionale ‘vredesmagte’ uitvoering daaraan gee.

‘n Groot propagandaveldtog en sielkundige oorlog sal teen die fundamentele Christene gevoer word wat slegs vir Jesus as Messias erken en vereer. Hulle sal noodwendig sterk standpunt teen die nuwe wêreldorde en die bond van wêreldgodsdienste inneem en hierdeur hulleself in onguns bring. Alle nasies en al die valse gelowe van die Nuwe Era Beweging sal die Christene egter veroordeel en haat, en nie huiwer om kras vervolgingsmaatreëls teen hulle in te stel nie:

“Dan sal hulle jul aan verdrukking oorgee en julle doodmaak; en julle sal deur al die nasies gehaat word ter wille van my Naam. En dan sal baie tot struikel gebring word en mekaar verraai en mekaar haat. En baie valse profete sal opstaan en baie mense mislei. En omdat die ongeregtigheid vermeerder word, sal die liefde van die meeste verkoel. Maar wie volhard tot die einde toe, hy sal gered word. En hierdie evangelie van die koninkryk sal verkondig word in die hele wêreld tot ‘n getuienis vir al die nasies; en dan sal die einde kom” (Matt. 24:9-14). “Hulle sal julle uit die sinagoges ban. Ja, daar kom ‘n uur dat elkeen wat julle om die lewe bring, sal dink dat hy ‘n diens aan God bewys. En dit sal hulle aan julle doen, omdat hulle die Vader nie ken nie en My ook nie” (Joh. 16:2-3).

Tydens hierdie intense vervolging sal die evangelie van die koninkryk van die komende Messias wêreldwyd verkondig word, asook die boodskap van verlossing deur sy bloed alleen. Christene sal aangemoedig word om blymoedig hulle lewens as martelare af te lê, en hoegenaamd geen kompromie met die kortstondige ryk van die Antichris te maak nie.

Riglyne vir ‘n strategie

Dit is belangrik om van die begin af die regte benadering te volg om in die verdrukking die maksimum voordeel vir die koninkryk van Christus te kan bereik. Waak daarteen om in ‘n lewe van eiebelang vasgevang te raak, waarin jy net aan die fisiese en ekonomiese oorlewing van jouself en jou afhanklikes dink. Nie een Christen sal die groot verdrukking oorleef nie, en moet dus nie van oorlewing en wegkruip ‘n hoofdoelwit maak nie. Wat moet jy dan doen?

·      Jou opdrag is om die Antichris te weerstaan en, soos Daniël se drie vriende, nie die knie voor die moderne koning van Babel te buig nie. Waarsku soveel mense as moontlik teen die verleiding en geestelike gevare verbonde aan die erkenning en verering van die Antichris. Werk met ander Christene saam om ‘n bewusmakingsveldtog oor dié gevare te voer.

·      Moenie futiele pogings aanwend om die Antichris te probeer onttroon of om erkenning vir nasionale soewereiniteit te probeer kry nie. Dit is die uur van die duisternis, “en aan hom is mag gegee oor elke stam en taal en nasie” (Op. 13:7). Waarsku mense teen die ernstige implikasie van lojaliteit teenoor hom, en oorreed hulle om ten alle tye bereid te wees om die hoogste prys vir hulle geloof in die ware Messias te betaal.

·      Moenie dwase dinge doen en jouself daardeur in ‘n vroeë stadium aan gevangeneming, tronkstraf of teregstelling blootstel nie. Probeer om so lank as moontlik uit die hande van die Antichris, sy regering en ‘veiligheidsmagte’ te bly. Wees bedag daarop dat sy geheime polisie sluwe en hoogs effektiewe metodes van omkopery en spioenasie sal gebruik. Hulle sal informante tussen die Christene plaas wat hulle sal verraai en hulle bewegings verklap: “...baie sal uit listigheid by hulle aansluit” (Dan. 11:34). Maak dus baie seker van ‘n persoon se getuienis van wedergeboorte, en moenie nuwelinge oorhaastig as vertrouelinge aanvaar nie.

·      Christene sal mekaar moet help om, soos in die tyd van die vroeë Christelike kerk, ‘n heenkome te vind en ekonomies te oorleef. Onthou dat jy die eiendom of geld waaraan jy vashou, in die tweede 3½ jaar sal verloor wanneer ‘n kontantlose ekonomie ingestel word. Dan sal jy nie sonder die nommer van die Antichris kan koop en verkoop nie, en dus nie jou geld kan gebruik nie. Jy sal ook nie eiendomsbelasting of krag- en waterrekenings kan vereffen nie. Weiering om die nommer te aanvaar, sal jou aan hoogverraad skuldig maak, en in elk geval na die konfiskering van jou eiendom lei. ‘n Persoon wat in hierdie tyd sy ekonomiese belange (werk, huis, plaas, sakeonderneming of beleggings) ten alle koste wil beskerm en bereid is om by die Antichris se nommerstelsel in te skakel en hom te aanbid, sal dieselfde dwase fout as Esau begaan. Moet egter nie jou werk bedank en ekonomiese voordele prysgee voordat daar onaanvaarbare eise aan jou gestel word nie. Gebruik elke geleentheid ten beste.

·      Probeer om ook in die eerste 3½ jaar sentrums tot stand te bring waar Bybels en Christelike publikasies geberg [en selfs gedruk] kan word. Gebruik net die 1933 vertaling [soos in 1953 hersien] van die Afrikaanse Bybel en die King James Version van die Engelse Bybel. Dié vertalings sal gou onverkrygbaar raak. Versteek gedeeltes van die voorraad Bybels en publikasies in verskillende plekke sodat alles nie gelyk gekonfiskeer en vernietig kan word nie. Onthou dat die Woord van die Here in hierdie tyd feitlik onverkrygbaar sal wees: “En hulle sal swerwe van see tot see en rondslinger van noord na oos, om na die woord van die Here te soek, maar hulle sal dit nie vind nie” (Amos 8:12).

Ekonomiese diktator

Ten einde absolute beheer oor alle mense te verkry, sal die Antichris direk ná die vestiging van ‘n diktatoriale regeringsvorm in die middel van die verdrukking ‘n sentraal beheerde, kontantlose ekonomiese stelsel vir die hele wêreld instel. ‘n 666-verwante persoonlike identiteitsnommer sal aan elke ekonomies aktiewe persoon uitgereik word, waarsonder hy of sy nie toegang tot die kontantlose monetêre stelsel sal kry nie. Die 666 kwalifiseer hierdie nommer uitdruklik as die nommer van die dier, m.a.w. dit verbind die draer daarvan aan die sataniese driemanskap wat in daardie tyd in beheer van die hele wêreld én sy ekonomiese stelsel sal wees.

‘n Eed van getrouheid en lojaliteit sal aan die Antichris en sy regering afgelê moet word voordat ‘n nommer verkry kan word. Dit sal ook erkenning aan hom as die god van hierdie wêreld behels, daarom sal die aanvaarding van die nommer effektief ‘n verbond met die dood wees (Op. 14:9-11). Hierdie absolute vorm van beheer sal dus oor veel meer as net koop- en verkooptransaksies gaan, en ook die mens in sy gees, siel én liggaam aan die duiwel en sy ryk van die duisternis verbind. Die weiering van hierdie nommer sal geweldige implikasies inhou, waaronder die volgende:

·      Verbeuring van ‘n identiteitsnommer, asook van die burgerskap van jou eie land én die wêreldstaat. Dit sal as ‘n strafbare daad beskou word om die nommer te weier.

·      Verwerping van die nuwe wêreldorde en sy leier, wie se merk en 666 nommer deel van die nuwe ID nommers sal wees. Dit sal as ‘n daad van hoogverraad beskou word, waarop summiere teregstelling in die openbaar van toepassing sal wees.

·      Weiering om met die nommerstelsel te identifiseer, sal as die verwerping van die universele godsdiens van die wêreldstaat beskou word. Só ‘n daad van rebellie sal ook met die dood strafbaar wees.

·      Geen toegang sal sonder hierdie nommer tot die stelsel van elektroniese fondsoorplasing verkry kan word nie. Dit beteken dat geen finansiële verpligtinge van enige aard nagekom sal kan word nie, omdat niemand sonder ‘n nommer ekonomies aktief kan wees nie. As gevolg van wanbetaling sal daar op ‘n persoon se eiendom beslag gelê word.

·      Sonder ‘n nommer sal ‘n persoon ook nie vervoermiddels kan hê nie. Hy sal nie ‘n motor kan lisensieer nie, en ook nie brandstof kan ingooi nie.

·      Diegene sonder nommers sal hulle werk verloor en ook nie weer in diens geneem kan word nie, omdat hulle nie ID nommers het wat terselfdertyd as betaal- en banknommers in die nuwe bedeling sal dien nie.

·      Die geld wat ‘n persoon het, sal ná die oorskakeling na die nuwe stelsel nie getrek of vir enigiets gebruik kan word sonder die nuwe nommer nie.

Dit is duidelik dat ekonomiese beheer ‘n magtige wapen in die hand van die Antichris sal wees om mense te dwing om by sy nuwe wêreldorde in te skakel, hom persoonlik te aanvaar en ook te aanbid. Die ganse wêreldbevolking sal dan die politieke, godsdienstige én ekonomiese slawe van die Antichris wees. Hulle sal bewustelik en deur middel van ‘n formele verbond hulle siele in ruil vir burgerskapsregte en ekonomiese oorlewing aan hom en aan die duiwel verpand. Dit sal met hulle volle instemming gebeur.

Diegene wat die nommer weier, sal werklose, beroofde en verarmde vlugtelinge wees wat almal weens hoogverraad teen die Antichris en sy politieke, godsdienstige en ekonomiese orde summiere doodstraf in die gesig sal staar. Spesiale taakmagte sal hulle opspoor en na die valbyle sleep. Sommiges sal geskiet word terwyl hulle vlug. Baie ander sal van siektes, honger en blootstelling beswyk. Langtermyn oorlewingskanse sal daar nie vir hulle wees nie.

Oorwinning in die stryd

Dit is wél so dat die Antichris alle politieke, militêre en ekonomiese mag sal kry, en as gevolg van die misleidingskrag van Satan ook godsdienstig oor feitlik alle mense op aarde sal heers. Hy sal egter niemand wat werklik aan die Here behoort, en wat geen kompromie met die valse godsdienste maak, geestelik in sy mag kan kry nie. Hy sal die heiliges dus net fisies kan doodmaak, maar beslis nie hulle sieleheil kan aantas nie (Matt. 10:28). Die Here Jesus sal in hierdie donkerste uur vir sy getuies die krag gee om tot die dood toe getrou aan Hom te bly en nie die knie in aanbidding voor die Antichris te buig nie:

“En hulle het hom oorwin deur die bloed van die Lam en deur die woord van hulle getuienis, en hulle het tot die dood toe hulle lewe nie liefgehad nie" (Op. 12:11).

In hierdie teks word drie kragtige geestelike wapens genoem wat die Here aan sy kinders bied in die groot stryd wat hulle moet voer:

·      Die eerste is die bloed van die Lam. Op grond hiervan word jou siel gered wanneer jy jou sondes teenoor die Here bely (1 Joh. 1:8-9). Die bloed plaas ook ‘n Goddelike besitreg op jou wat die vyand nie kan verbreek of nietig verklaar nie. Beroep jou uitdruklik hierop.

·      Die tweede is die woord van jou getuienis. Om van die reddende genade en oorwinningskrag van jou Verlosser te getuig, maak die vyand geestelik weerloos. Dit gee aan ander mense wat nog in sy mag is, die vrymoedighied om op te staan en hulle lewens ook aan die Oorwinnaar, Jesus Christus, toe te vertrou. Moet dus nie ophou om te getuig nie!

·      Vreesloosheid vir die dood, selfs die wrede teregstellings waaraan die Antichris die heiliges sal onderwerp, is ook ‘n sterk wapen. Dit gee besondere geloofwaardigheid aan jou getuienis as jy bereid is om daarvoor te sterf. As jy bang is vir die dood en selfs bereid is om ter wille van kwytskelding die Here te verloën, sal jou getuienis as ‘Christen’ kragteloos wees.

Ten spyte van die feit dat Christene in die komende groot verdrukking letterlik alles in hierdie wêreld sal verloor, ook hulle lewe, sal hulle uiteinde in die hiernamaalse lewe heerlik wees (lees Op. 7:9-17 en 21:4-5). Sal jy onder hierdie skare verlostes uit elke nasie, volk en taal wees? Daar is ook plek vir jou! Die martelare kan in die lig van die wonderlike toekoms wat die Here aan hulle bied, moed skep en op hulle moeilike weg volhard. As hulle getrou bly tot die dood toe, sal hulle weldra in die vrederyk op aarde saam met die Here Jesus regeer:

“En ek het trone gesien, en hulle het daarop gaan sit, en aan hulle is die oordeel gegee; en ek het die siele gesien van die wat onthoof is oor die getuienis van Jesus en oor die woord van God, en die wat die dier en sy beeld nie aanbid het nie, en die merk op hulle voorhoof en op hulle hand nie ontvang het nie; en hulle het geleef en as konings geregeer saam met Christus die duisend jaar lank” (Op. 20:4).

(Naskrif. Baie dankie dat jy hierdie boek oor die eindtyd gelees het. My gebed is dat jy ‘n ontmoeting met die werklike outeur van die boek Openbaring sal hê, nl. Jesus Christus. Hy kan jou siel red en jou waardig maak om al die verskriklike dinge wat in die groot verdrukking oor die aarde gaan kom, te ontvlug en in die hemelse heerlikheid in sy teenwoordigheid gestel te word. Mag dit so wees. Indien jy egter onder die ongelukkiges is wat agtergebly het, moet jy beslis weet dat jy nog as deel van die groot ná-oes gered kán word. Hoewel dit vir jou ‘n martelaarsdood sal meebring as jy in die relatief kort bedeling van die Antichris net die ware Christus dien, is dit met die oog op die ewigheid oor en oor die moeite werd. Diegene wat die Antichris aanbid en sý nommer aanvaar, sal net vir ‘n kort rukkie die twyfelagtige genot en voordeel van hulle verraad teen God geniet, om daarna vir ewig saam met die Antichris en al die duiwel se ander meelopers verdoem te word. Dit is net dwase en lafaards wat hierdie weg sal volg. Die uitnemende weg is dié van die kruis wat byna 2000 jaar gelede op Gólgota ingeplant is, waaraan die Here Jesus as die Lam van God die prys vir ons sondes betaal het. Neem jou stand geestelik by die kruis in en bely al jou sondes teenoor die gekruisigde en verrese Here Jesus – die Een wat ook binnekort sal terugkom om as Regter sy vyande te oordeel en saam met sy heiliges as Koning te regeer!)


Watchman Nee 88